Showing posts with label tamizh. Show all posts
Showing posts with label tamizh. Show all posts

Saturday, March 17, 2012

இணையம்

இது இணையம் இமயம் அளவு வளர்ந்து நம்மை ஆட்கொண்டிருக்கும் காலம். இந்த நுட்பம் நமக்கு மேற்கத்திய உலகில் இருந்து வந்ததாலோ  என்னவோ இத்தனை நாள் இந்த நுட்பம் நமக்குகந்த பொருட்களுக்கான சந்தையாக இல்லை.  மாறாக மேற்கத்திய உலகின் பொருட்களையோ அல்லது அவர்களின் கருத்துக்களையோ முன்னிறுத்தும் ஓர் ஊடகமாகவே இருந்து வந்துள்ளது.  ஆனால் இன்று நிலைமை சிறிது மாறத் துவங்கி உள்ளது அங்கொன்றும் இங்கொன்றும் ஆக நம் மக்களுக்கான, நம் சமூகத்துக்கான இணையதளங்கள் மெல்ல முளைக்கத் துவங்கி உள்ளன. இத்தகைய தளங்களை பேணிப் பெருக்க வேண்டிய கடமையும் கட்டாயமும் கண்டிப்பாய் நமக்குண்டு. மேற்கூறியதுபோல் முளைத்துள்ள/என் கண்ணில்பட்ட சில தளங்களின் விவரம் இங்கே,


www.nativespecial.com - பொதுவாக நம் பகுதியில் ஒவ்வொரு ஊருக்கும் ஒரு சிறப்பு உண்டு. ஒரு சில பொருட்கள் அந்தந்த ஊர்களில் வாங்கினால்தான் அதன் உண்மை சுவை தரும்.  எடுத்துக்காட்டாக தூத்துக்குடி மக்ரூன், ஒரு முறை தூத்துக்குடி சென்றபோது இதனைச் சுவைத்தேன்.  குறைந்தது இரண்டு நாளாவது அந்த சுவை என் நாவிலும் மனத்திலும் ஒட்டி இருந்தது.  நான் இருக்கும் இடத்தில இருந்து தூத்துக்குடி வெகு தூரம் மக்ரூன் வாங்குவதற்காக அவ்வளவு தூரம் பயணம் செய்ய வாய்ப்பில்லை ஆனால் சுவை கண்ட நாக்கு சும்மா இருக்கவில்லை.  அப்பொழுது இணைய வழியில் இது கிடைத்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று தேடிய போதுதான் இந்த இணைய தளம் என் கண்ணில் பட்டது. உடனே ஆர்டர் செய்தேன் மூன்றாவது நாள் வீட்டுப் படியில் மக்ரூன், அதைப் பிரித்துச் சுவைத்த போது அவ்வளவு ஆனந்தம். இவர்கள் ஒவ்வொரு ஊரின் சிறப்பு மிக்க பொருட்களை இந்த தளத்தில் விற்பனை செய்கிறார்கள்.  ஒரு பொருளின் சொந்த ஊர் சுவையை மக்களிடம் கொண்டு செல்வதே இவர்களின் நோக்கம்.  திருநெல்வேலி அல்வா என்று கூறிக்கொண்டு தெருவுக்கொரு கடை முளைத்திருக்கும் நேரத்தில் நம் உண்மைச் சிறப்புகளையும், சுவைகளையும் மக்களிடம் கொண்டு செல்லும் இவர்களது முயற்சி கட்டாயம் நம்மால் அங்கீகரிக்கப் பட வேண்டியது.


www.kuppathotti.com - நாளொரு மேனி பொழுதொரு வண்ணமாக நாம் கட்டி எழுப்பிக் கொண்டிருக்கும் கழிவுப் பாசறைகளைச் சுருக்க ஓர் முயற்சி.  இவர்கள் தளத்தில் உங்கள் பெயர் முகவரியைப் பதிவு செய்து கொண்ட பின்னர் இவர்களை அழைத்தால் உங்கள் வீடு தேடி வந்து குப்பைகளை எடுத்துக் கொண்டு அதற்குத் தகுத்த பணத்தையும் கொடுத்துச் செல்கிறார்கள்.  மக்கும் மற்றும் மக்காத குப்பைகளைப் பிரித்து இவர்கள் மறு சுழற்சிக்கு அனுப்புவதால் சுற்றுச் சூழலுக்கு மிகப்பெரும் நன்மை ஆகிறது.  இவர்களை அழைக்கும் முன்பு குறைந்தது பத்து கிலோ எடைக்கு குப்பைகள் உள்ளதா என்று பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

இது போன்று நமக்கும் நம் மக்களுக்குமான இணையதளங்கள் பெருக வேண்டும்.  அதற்கு இது போன்ற இணைய தளங்களை நாம் ஆதரிக்க வேண்டும்.  

நாம் வளர நம் சொந்த ஊர்ப் பொருட்களின்  சந்தையைப் பெருக்க வேண்டும்.

Tuesday, July 26, 2011

பேறுகாலப் பிரிவு…


அம்மா வீட்டில் மனைவி, பேறுகாலத் தனிமை கணவனுக்கு, வாரம் ஒருமுறை ஆகிப் போன சந்திப்பு. அப்பொழுது…

உன் அருகாமை
இல்லாத இரவுகளில்
தனிமைச் சாயம்
பூசிக் கரையும் என்
நினைவுகள்
வெறுமை வாசம்
வீசிக் கலையும் என்
கனவுகள்
இனிமை தாகம்
வேண்டிக் காயும் என்
கவிதைகள்…
—————————————————————————————————–
வாரம் இருநாள்
உன்னோடு
மீதம் ஐந்து நாள் உன்
நினைவோடு
இது விரும்பியே வரித்துக்
கொண்ட வனவாசம்
வாசத்தின் இறுதியில்
உதித்திடும் புது நேசம்..
—————————————————————————————————–
நிதம்
நம் படுக்கையறை
விளக்குகளிடம்
வேண்டிக் கொள்கிறேன்
நீ இல்லாத இரவுகளில்
நான் துவண்டு தவித்த
காட்சிகளை
உன்னிடம் ஒப்புவிக்க
வேண்டாமென்று…
—————————————————————————————————–
என் ஒருவாரத்
தவிப்பும்
பல நூறு மைல்
களைப்பும்
கோடை மழைக்
குளிரென
சட்டெனக் காய்கிறது
உன் முதற் பார்வைக்
கதகதப்பில்..
—————————————————————————————————–
ஆகாய வெளியில்
புள்ளியெனச் சுருங்கி
மறையும் விமானமென
என் தவிப்புகளின்
நீள அகலம் கரைக்கிறாய்
உன் விழி பேசும் மௌனத்தில்..

Tuesday, July 19, 2011

நித்தம் தேயும்..

“லேர்ன் சம் பேசிக் இங்கிலீஷ்”
தமிழ்த் தெருவோரம்
இளநீர் கடை விரித்தவனிடம்
அயல்மொழியான் ஒருவன்
செய்த ஆங்கில விற்பனை
விலையாய்க் கேட்டது
தமிழ் நிலத்தின் தன்மானத்தை..

“நீயே பாத்து சொல்லிடு”
நினைவு தெரிந்த நாள் முதல்
உணவுப் பட்டியல் பார்த்துப்
பிடித்ததை வாங்கித் தந்த அப்பா
இன்று தான் படித்ததைக் காணாமல்
கையில் திணித்தார்
ஆங்கிலம் அடைகாக்கும் ஆகார அட்டவணை,
அது ஆணவமாய்க் கேட்டது
தமிழ் அறிந்தோரின் தன்னம்பிக்கையை..

“பாதி இங்கிலீஷ்ல பேசறாங்க என்ன புரியுது”
தாய்மொழி தவிர்த்த வைத்தியர்
வாய்மொழி புரியாது
உடல் நோவுடன் உள்ளமும் நொந்து
அத்தை வருத்திய கனம்
இருக்கும் வீட்டில்
இரண்டாம் தாரப் பிள்ளையானது
என் வீட்டுத் தமிழ்…

கவிதையாய்ச் சொன்னதால்
இவை கற்பனையன்று,
எனைக் காயம் செய்த காட்சிகளின்
கூட்டுத்தொகை..

காலனிய ஆட்சியின்
கடைசிச் சாட்சியாய் நிற்கும்
அவர் மொழி ஆதிக்கம்
அறியாததன் வினை..

இந்த அறியாமை அகற்றி
அடமானம் மீட்காவிடில்
அந்திக் கடலில் கரையும்
கதிரவனென
நம் நடையில் மறையும்
தமிழென்னும் கலை…

Sunday, July 4, 2010

விசித்திர சித்தர்...

இக்கதையின் கதைக்களம் உண்மையான போதிலும், இக்கதையில் வரும் சம்பவங்களும், கதை மாந்தர்களும் எனது கற்பனையே..

பூம்…. டமால் பூமி அதிர வெடித்துச் சிதறிய குண்டுகள் அந்தக்  கட்டிடத்தை நொடிப் பொழுதில் நிர்வாணமாக்கியது. குண்டு வெடிப்பும், செல் அடிப்பும் இவர்களது வாழ்க்கையில் தினசரி சடங்காகிப் போனபோதிலும் இன்றைய நிகழ்ச்சி தடம் மாறிய இவர்களது வாழ்க்கைப் பயணத்தை நிலைப்படுத்த இருப்பது இவர்களுக்கு புலப்பட வாய்ப்பில்லைதான்…

முப்பது நிமிடங்களுக்கு முன்….

லலலாலலாலா லலலாலலாலா…
இது எங்கள் நாடே
இது எங்கள் வீடே!!
லலலாலலாலா லலலாலலாலா…
உரிமைப் போர் பூண்டு
உயிர் கோடி மாண்டு
ஈழம் இது கண்டோம்
இனி வீழ மாட்டோம்!!!
லலலாலலாலா லலலாலலாலா…
ஈழம் இனி வெல்லும்
உலகம் கதை சொல்லும்!!!
லலலாலலாலா லலலாலலாலா….

என்று கண்ட கனவு நினைவானதாய் கற்பனை செய்து கவிபாடிய ஈழத்து பாரதி பாலச்சந்திரனின் பாடலை இசையோடு நயமாய் கலந்து, களிப்புடன் பண்பாடிக்கொண்டு சகதி நிறைந்த அந்த ஒற்றை அடிப் பாதையில் ஒய்யாரமாய் தனது ஊரை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தாள் மேகலை. திரிசங்கு சொர்க்கத்தை தரையில் கிடத்தியது போன்று செழிப்பிலும், செல்வதிலும் உயர்ந்து விளங்கிய கானகரையான்குலம், இடைவிடாத இனப் போரில் சிக்கி இன்று சிதைவுண்டிருந்தது. போராளிகளுக்கும், ராணுவத்தினருக்கும் இடையே நடக்கும் போர் உச்ச கதியை எட்டிய நிலையில் எதிரணியின் கையே சில நாட்களாக ஓங்கி இருந்தது. இன்னும் மூன்று மாகாணங்களே போராளிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. இந்த பின்னடைவுக்குப் பெரிதும் காரணம் நரிகளாய் மாறிப் போன சில புலிகளே என்று பரவலாக நம்பப்பட்டது.
இத்தகைய நெருக்கடியான சூழலில் தங்களின் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை பற்றி ஆலோசிக்க போராளிகளின் தலைவரும் அவர்களின் முக்கிய தளபதிகள் மூவரும் மேகலையின் தந்தை கவிஞர் பாலச்சந்திரனின் வீட்டில் இன்று கூட இருந்தனர். இந்த கூட்டம் போரின் போக்கை மாற்ற புது யுக்திகளைக் கண்டெடுக்கவே என்பதால் இந்தக் கூட்டம் போரில் முக்கிய திருப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என்று பெருதும் எதிர்பார்க்கப்பட்டது.
கவிஞர் பாலச்சந்திரன், ஈழத்து பாரதி என்று மக்களால் அன்பாக அழைக்கப் படுபவர். போராளிகளின் மனதில் துளிர்த்து வேர்விட்டிருந்த விடுதலை உணர்வும், உரிமையும் இவரது எழுதுகோலின் மையினால் பாசனம் பெற்று இன்று வளர்ந்தோங்கிய விருட்சமாக்கப் பட்டிருக்கிறது. எனவேதான் இத்தகைய இக்கட்டான நிலையில் நடக்கும் முக்கியமான கூட்டம் பாலச்சந்திரனின் வீட்டில் நடக்க இருந்தது. ஆனால் ஏனோ, எரிமலையின் சீற்றத்தைப் போல் அனுதினமும் அனல் கக்கும் கவிஞரின் கூரிய கண்களில் தற்பொழுது குழப்பம் குடியேறி இருந்தது. தலைவரும் தளபதிகளும் ரகசிய பாதையின் வாயிலாக கவிஞரின் வீட்டை வந்தடைந்தனர். 
ஆலோசனை தொடங்குவதற்கு சில நிமிடங்களே இருந்த நேரத்தில் கவிஞரின் வீட்டின் பின்புறம் சலனமில்லாமல் வந்து நின்றது ஒரு நீல நிற வாகனம். அந்த ஊர்தியின் உள்ளிருந்து சமிக்ங்கை செய்வது தன் மகன்தான் என்பதை உறுதி படுத்திக் கொண்ட உடன் தன் இல்லத்தில் வீற்றிருக்கும் விருந்தினரைப் பற்றிக் கூட சிந்திக்காதவராய்த் தன் மகனின் வாகனத்தில் ஏறி காலைக் கதிரில் தொலையும் மூடுபனியென நொடிப் பொழுதில் அவ்விடம் கடந்து மறைந்தார் கவிஞர்.
அதே சமயம் தன் தந்தையின் கவியாற்றலையும், தனையனின் போர் தீரங்களையும் எண்ணிக் கனவுலகில் மிதந்து வந்த மேகலையின் காதுகளில் ஓர் அதிபயங்கர வெடிச்சத்தம் இடியென ஒலிக்க. உள்ளத்தில் ஒரு கோடி அபாய சங்குகளின் முழக்கத்துடன் தன் வீட்டை நோக்கி ஓடினால் மேகலை..
"ஐயோ!! எங்கள் தியாகத்  திருமகனின் திருஉருவம் தெருவில் உதிர்ந்ததே"
 "எங்கள் குலதெய்வம் கொலையுண்டு விட்டதே"
என்ற வான் பிளக்கும் அவலக் குரல்களுக்கு மத்தியில் குண்டு வெடிப்பில் முற்றிலும் சேதமடைந்த அவளின் வீட்டைச் சுற்றி ஊர் மக்கள் முற்றுகையிட்டிருந்தனர். அக்குரல்களுக்கு இடையில் குருதி நனைத்த மாலைக் கதிரவனாய்ச் செங்கதிர் பரப்பிய இணையற்ற தலைவனின் சிரம் உடல் துறந்தும் உணர்வு துறக்காமல் பிண்டமாய்க் கிடப்பதைக் கண்ட நொடி மேகலையின் உலகம் இருண்டது. எதுவும் சிந்திப்பதற்குள் சில நொடிகளில் மூர்ச்சையுற்று மண்ணில் வேரறுந்த மரமாகச் சாய்ந்தால்.
மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு ராணுவத்தினரால் கைபற்றப்பட்ட தலைவனின் உடல் மருத்துவ சோதனைக்கு அனுப்ப பட்டது. இறந்தது தலைவர்தான் என்பதை உறுதி செய்த பிறகு அவரது சரித்திர சரீரம் மக்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. பலத்த பாதுகாப்புக்கு மத்தியில் அலைகடலென ஆர்பரித்த மக்களின் சோக கீதங்களுடன்  மாசற்ற மறவனின் உணர்வுகுழையாத உத்தம உடல் மண்ணில் புதைந்தது.

கதிரவனும் கால் பதிக்காத அடர்ந்த கானகத்தின் மத்தியில் அசோக வனமெனக் காட்சியளித்த அற்புத தோட்டத்தில் ஐந்து நாட்களாக நினைவு துறந்து நித்திரையில் இருந்தால் மேகலை.  இத்தனை நாட்கள் தன்னை மறந்த நிலையில் இருந்த மேகலையின் மனதில் அந்த பயங்கர நிகழ்ச்சியின் நினைவுகள் பேரலை என எழ பதறி எழுந்தால். அவள் கண்ட கொடூரங்கள் அனைத்தும் ஏதோ கனவு போல் இருக்க நடுக்கடலில் கரை தேடும் கண்களாக அவளது நினைவுகள் நிஜம் தேடி நிலையின்றி அலைந்தன. ஒருவாராக நினைவுகளுடனான நீண்ட போராட்டத்துக்குப் பின் நடந்த சம்பவங்கள் அனைத்தும் உண்மையென்று உணர்ந்தால் மேகலை. இருப்பினும் சொர்கலோகம் போல் காட்சி தரும் இந்த இடத்திற்கு தான் எப்படி வந்தேன், இது என்ன இடம் என்ற என்ன ஓட்டங்களுடன் ஒன்றும் புரியாமல் மெல்ல எழுந்து அருகிலிருந்த சாலரம் வழியாக தன் கூரிய விழியின் பார்வையை வியாசப்படுதினால். என்ன ஆச்சர்யம் அங்கு சுமார் ஐந்த்நூறு வீரர்களுக்கு போர்ப் பயிற்சி நடந்து கொண்டிருந்தது. இது ஒரு வேலை எதிரிகளின் கூடாரமோ என்று ஒரு நிமிடம் எண்ணிய மேகலையின் கண்கள் சிறு புள்ளியென தொலைவில் தெரிந்த ஓர் உருவத்திடம் மையம் கொண்டது. புள்ளியென இருந்த உருவம் மெல்ல தன் விட்டதைப் பெருக்கி விரிய, அதை உற்று நோக்க விரிந்த தனது வேல் விழிகளைப் புள்ளியெனச் சுருக்கினால் மேகலை. அவளை நோக்கி வந்த உருவத்தின் ஒலி சிந்தும் முகம் மேகலையின் கண்களை நிறைக்க தான் இருப்பது சொர்க்கலோகம்தான் என்று உறுதி செய்தால்.
ஆம், அன்று செங்கதிரவனாய்க் குருதியின் மத்தியில் கண்ட தங்கள் தலைவனின் முகம், இன்று முழுச்சந்திரனாய் தன்னை நோக்கி வருவது கண்டு சித்தம் குழம்பி நின்றால். இதற்குள் கை தொடும் தூரத்தில் அவளை நெருங்கி இருந்த தலைவரின் உருவம், மேகலை!! என்னிடம் கேட்பதற்கு
ஏதாவது கேள்வி இருக்கிறதா என்று வினவ..
என் தந்தை எங்கே? என் தனையன் எங்கே? குண்டுவெடிப்பு நிகழ்ந்ததா? நீங்கள் இறக்கவில்லையா? இது என்ன இடம்? என்று மனதில் உதித்த எண்ணிலடங்கா கேள்விகளில் எதைக் கேட்பதென்று புரியாது ஊமையாகி நின்றால் மேகலை.
அவள் படும் பாட்டைக் கண்டு நகைத்த தலைவர் அவளை அருகிலிருந்த நாற்காலியில் அமரவைத்துவிட்டு நடந்த நிகழ்ச்சிகள் ஒவ்வொன்றாக விளக்கலானார்…
மேகலை! சுமார் ஒரு ஆண்டுக்கு முன்பு நானும் உண்ட அப்பாவும் இந்த போரை முடிவுக்கு கொண்டு வர தீர்மானித்தோம். போரினால் இந்த பிரச்சினைக்கு நிரந்தர தீர்வு காண இயலாது என்று அறிந்தும் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் ஆயுதமேந்தி நான் களமாடிய காரணம், எம் மக்களுக்கு இழைக்கப்படும் இன்னல்களை இவ்வுலகத்தார் பார்வைக்கு கொண்டு வரவே. முப்பது ஆண்டு கால தொடர் போரின் காரணமாக இன்று ஒட்டுமொத்த உலகின் பார்வையும் நம்மேல் இருக்கிறது.
எனவே நம்மட இயக்கத்தை ஓர் அரசியல் இயக்கமாக மாற்றி முறைப்படி உருமை கோர தீர்மானித்தோம். ஆனால் நான் உயிரோடு இருக்கும் வரை அமைதி வழிக்கு இராணுவம் திரும்பாது என்று உணர்ந்ததால் உரிய சந்தர்ப்பத்தில் என்னைக் கொன்று விட்டு, நம்மட அரசியல் இயக்கத்தைப் பொறுப்பேற்று நடத்தும் படி உன் தந்தையைப் பணித்தேன். அதற்கான திட்டங்களும் தயாராகின. நாங்கள் எதிர்பார்த்து போலவே அமைதிப் பேச்சு வார்த்தை தோல்வி உற்ற உடன் ராணுவத்தினர் தங்களின் தாக்குதலைத் தீவிரபடுதினர். நாமும் தோற்பது போன்று பாசாங்கு செய்து மெல்ல பின்வாங்கினோம்.
இராணுவம் நம் தலைநகரை நெருங்கிய உடன் எதிர்போர் தொடுத்து அவர்களின் படைகளைச் சிதறடித்தோம். வீரர்களை இழந்து அரசு திண்டாடும் வேலையில் உன் அருமைத் தந்தை பாலச்சந்திரன் அரசு செலுத்துவோரிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினார். அவருக்குப் போராளிகளுக்கும் சம்பந்தம் இருப்பது யாருக்கும் தெரியாத காரணத்தால் பேச்சுவார்த்தை சுமூகமாக நிறைவடைந்தது. நமக்கு வேண்டிய அனைத்து கோரிக்கைகளும் அவர்கள் முன் வைக்கப்பட்டது, அதற்க்கு விலையாக எனது உயிரைத் தருவதாக உன் தந்தை பேசினார். அந்தத் தருணத்தில் அவர்களது இராணுவம் கடுமையான இழப்பைச் சந்தித்ததாலும், உன் தந்தையின் உறுதியான பேச்சினாலும் அரசு இந்த திட்டத்தை ஒப்புக்கொண்டது.
அடுத்த சில நாட்களில் அவர்கள் தலைநகரில் ரகசியமாய் நடந்த ஒரு கூட்டத்தில் பல நாட்டு அரசியல் தலைவர்கள் மற்றும் வெளிநாட்டுத் தூதர்கள் மத்தியில் நம் கோரிக்கைகள் அடங்கிய கோப்புகள் கை ஒப்பமிடப்பட்டன. இதன் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கையாக உன் தந்தை என்னைக் காட்டிகொடுக்க உடல் சிதறி உயிர் இழந்தேன்.
இவ்வளவு நேரம் மௌனியாக அவரின் பேச்சைக் கேட்டிருந்த மேகலை இப்பொழுது மௌனம் கலைந்தால்.
என்ன? …
என்று அழுத்தமாக அவள் கேட்ட கேள்வி ஆயிரம் குழப்பங்களை உள்ளடக்கியிருந்தது. மேகலையின் கேள்விக்கு ஒரு மந்திரப் புன்னகையை மட்டும் பதிலாக வழங்கிவிட்டு தனது பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.
இறுதியாக எனக்குக் கிடைத்த தகவலின்படி எம் படையினர் முன்பே திட்டமிட்டதுபோல் பகுதி பகுதியாக பாலச்சந்திரனின் கட்சியில் இணைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இருப்பினும் வரும் காலங்களில் நம் மக்களின் உரிமை பறிக்கப்படும் சூழ்நிலை எழும் நிலையில், ஒரு வாரத்தில் நம் மாகாணங்கள் அனைத்தையும் கைப்பற்ற படையினரைத் தயார் நிலையில் வைத்துள்ளேன். எங்களின் முயற்சிக்கு நல்ல பலன் கிடைத்தால் இது ஒரு முற்றுபுள்ளி இல்லையேல் இது வெறும் இடைவேளைதான்.
அப்பொழுது நாம் இருவரும் இறந்து விட்டோமா இப்பொழுது நாம் இருப்பது சொர்க்கலோகமா என்று ஆர்வம் பொங்கும் கண்களுடன் மேகலை கேள்வி எழுப்ப..
கல கல…  என சிரித்த தலைவர் உனது குழப்பம் எனக்கு புரிகிறது மேகலை அன்று நீ குண்டு வெடிப்பில் கண்ட சிதறிய உடல் எனதன்று.  பிளாஸ்டிக்  அறுவை சிகிச்சை முறையினால் என்னை போலவே  உருமாற்றம் செய்யப்பட்ட மற்றொருவரின் உடல்.  மேலும் டி.என். ஏ சோதனையில் அவர்கள் உண்மையைக் கண்டறியாமல் இருக்க க்ளோனிங் முறையைப் பயன்படுத்தி எனது திசுக்கள் செலுத்தப்பட்டு எனது குணாதிசயங்களை பெற்ற எனது மாதிரி. 
நாம் இன்னும் உயிருடன்தான் இருக்கிறோம்.  எம் மக்களுக்கு முழு உரிமை கிடைக்கும் வரை இந்த உயிர் மண்ணுலகம் விட்டு மறையாது என்று உரக்க உரைதவரைக் கண்களில் நீர் ததும்ப வியந்து நோக்கினால் மேகலை….

"முறையான வழியில் பயணிக்காத எந்த ஒரு உயர்ந்த நோக்கமும், காலத்தின் வேகத்தில் தன்னிலை மாறித் தாழ்வடையும்"

Thursday, June 17, 2010

புற்றுநோய்க்காரியின் சிரிப்பு..


புற்றுநோய்க்காரியின் சிரிப்பு..


“பாட்டி ரொம்ப அழகா இருக்க”
மிச்சமிருந்த மூன்று முடியும்
உதிர்ந்த சோகத்தில்
உம்மென்று திரும்பியவள் தலையில்
தொப்பி வைத்துச் சொன்னாள் பேத்தி
பொக்கை தெரியாமல் சிரித்தாள் கிழவி….
——————————————————————————————————–
பொங்கலுக்கு நாள் குறிக்கப்பட்ட
எழுவது வயதுக் கிழவி..
கண்ணீர் துடைத்துக் கொண்டாள்,
பக்கத்துப் படுக்கையில்
இரண்டைக் கடக்காத குழந்தை கண்டு…
——————————————————————————————————–
நாலு மாசமே கஷ்டம்தான்
உதட்டைப் பிதுக்கிய
மருத்துவரைவிட
“100 வயசு கெழவி உனக்கு”
என்று மணியடித்த
பூசாரி நம்பகமாகத் தெரிந்தார்
நாத்தீகக் கிழவிக்கு….
*****************************************************************************************************

Wednesday, June 9, 2010

அடடா அவடா....


கல்யாணத்துக்கு இன்னும் நாளிருக்கு, இப்போதைக்கு தொலைபேசிதான்.. அப்போ :-)

எண்திசையும் சூழ்ந்தென்னை
உன் வசம் ஆக்கினாய்
யாழிசை போல் கொஞ்சுந்
தமிழ் பாடித் தாலாட்டினாய்
குரல் மட்டுந் தந்தெந்தன்
உயிர் மொத்தங் களவாடினாய்
கொண்ட விழி கண்டிருக்க
கூட என்னைத் தந்தனைக்க
காலம் வரக் காத்திருப்பேன்
கவிதை உந்தன் கரம் பிடிப்பேன்.

Wednesday, May 5, 2010

இன்று மட்டும்…

விழி மூடா இமைகளுடன் மலரவிருக்கும் திருமண காலைக்காகக் காத்திருக்கும் மணமகனின்,  கடைசி இரவுத் தனிமை இங்கு கவிதையாய்…

இன்று மட்டும் ஏன், இரவுக்கு
என்மேல் இத்தனை நேசம்?
என்னைக் கடக்காமல் விரிகிறது!!

இன்று மட்டும் ஏன், நிலவுக்கு
என்மேல் இத்தனை பாசம்?
என்னை விலகாமல் காய்கிறது!!

இன்று மட்டும் ஏன், குளிருக்கு
என்மேல் இத்தனை மோகம்?
என்னைத் துளைக்காமல் அனைக்கிறது!!

இன்று மட்டும் ஏன், முகிலுக்கு
என்மேல் இத்தனை காதல்?
என்னை நனைக்காமல் மேய்கிறது!!!

ஏய்!!
பிரிய மறுக்கும் இருளே
இன்று மட்டும் ஏன்
என்மேல் இத்தனை மயக்கம்,
ஒருவேளை,
அறிந்திட்டாயோ என் திருமணச் செய்தியை??
ஆம்!!
இதுவே என் கடைசித் தனிமை
இயன்றவரை இன்றே என்னைப் பருகிக்கொள்
இனி என்றும் எதிர்படாதென்
தனிமைப் பொழுதுகள்..

நாளை முதல்…
இறைவனே கேட்டாலும்
இயற்கையே யாசித்தாலும்..
இரவலாய்க் கூடத் தரமாட்டாள்
அவளுக்கான என் பொழுதினை

இனி இருள் என்னைத் தொடுவதும்
காலைக் கதிர் என்னைச் சுடுவதும்
அவள் அருள் விழி
இசைந்தாலே சாத்தியம்..

அவளுக்கான என் நொடிகளும்
எனக்கான அவள் நாட்களும்
துவங்கத் தவிக்கும் காலை நேரம்
இதோ எந்தன் சன்னலோரம்
இருளே நீ வெளுத்திடு சீக்கிரம்
இனி என்றும் நான் அவளுக்கு மாத்திரம்.

Saturday, February 6, 2010

தட்டையானதோ உலகம்??


ஏழாம் வகுப்பிலிருந்து, கல்லூரி இரண்டாம் ஆண்டு வரை தொலைக்காட்சிப் பெட்டிக்கு வாழ்வின் மிக முக்கிய நாட்களை திருடு கொடுத்தவன் நான்.  ஏதாவது புக் படி அப்டினு அப்பா சொன்னதெல்லாம் சுத்தமா கண்டுகிட்டது கிடையாது.  வீணடித்த நாட்களின் அருமை உணர ஆனது ஆண்டுகள் பல.
அட இவனும் நம்மள மாதிரிதான் அப்டினு நினைக்கறீங்களா…  நினைக்கறவங்க வாங்க..
நான் அதிகம் பேசியது


வேண்டுமானால் நண்பர்களுடனாய்
இருக்கலாம் ஆனால்
அதிகம் பார்த்தது உன்னைத்தான்
உன்னைப் பார்த்த நேரத்தில்
ஒரு பெண்ணைப் பார்த்திருந்தாள்
காதலித்தாவது தோற்றிருப்பேன்..
********

பில்லி, சூனியம் இன்னும்
எத்தனை வசியம்
வைத்திருந்தாலும்
தோற்றிருப்பார்கள்
பிரிக்க எண்ணியவர்கள்..
 ********

பக்கத்துல உட்காந்து பாக்காத…
சாப்பட்ரப்ப அங்க என்ன பார்வ…
இந்த நேரம் ரெண்டு புக் படிச்சிருக்கலாம்..
கண்டிப்பாகக்    காயப்படுத்தியிருக்கும்
அலட்சியப்படுத்தப் பட்ட அப்பாவின்
வார்த்தைகள்..
********

அதென்னவோ அமாவாசை
அலைகள் போல்
பரீட்சை அன்று மட்டும்
அவ்வளவு ஈர்க்கிறாய்
உனக்குத் தெரியுமோ
தெரியாதோ உன்னால்
நான் தோற்பது…
*******

இன்று  கலிலியோ இருந்திருந்தால்
உலகம் உருண்டை என்பவரை
கண்டிப்பாய்க்  கல்லால் அடித்திருப்பார்
நீதான் தட்டை ஆயிற்றே…
******

12 இன்ச்சில் துவங்கி
மெல்ல மெல்லப்  பெருத்து
இன்று 46 இன்ச்சில்
கம்பீரமாய் நிற்கிறாய்
சொந்த செலவில் சிறை
செய்து நாங்களே
அடைந்து கொண்டோம்..
*******

நீ என்னவோ அறுசுவை
உண்டிதான் வைத்தாய்
ஆனால் எனக்குத்தான்
இனிப்பை மட்டுமே உண்ணும்
வழக்கம்..
********

Wednesday, February 3, 2010

ஆயிரத்தில் ஒருவன்.. கவிதையாய் ஒரு பார்வை.


இரண்டு வாரம் காத்திருந்து கடைசியாய் இரு நாட்களுக்கு முன் தான் இங்கு வெளியானது ஆயிரத்தில் ஒருவன்,  நாளுக்கு நாள் கூடியிருந்த எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்யுமா என்ற தேடலுடன் முதல் காட்சியைப் பார்த்தவன்  திக்கு முக்காடிப் போனேன்.  அதன் விளைவு இங்கே..
இது பட விமர்சனமோ, படத்தைப் பற்றிய என் பார்வையோ அல்ல.  இது நான் படம் பார்த்த விதம்..
வெளிவந்த
இரு நாளில்
இணையத்தில் இருந்தும்,
கைக்கெட்டியதை  கவ்விக்
கொள்ளாமல்..
காத்திருந்த இரு வாரம்
கடந்திருந்த இருள் நேரம்.
ஆரவாரம் அரவமற்ற
அரங்கினுள் அடிவைத்தேன்..
எட்டி எட்டி எண்ணி வந்தேன்
என் இருக்கை வந்தமர்ந்தேன்..
இருபதைத் தாண்டவில்லை
எண்ணிக்கையில் பிழையில்லை
விமர்சனங்கள் செய்த வினை
வேறெதுவும் தோன்றவில்லை.
இருந்தாலும் சிரித்துக் கொண்டேன்
“நான் கடவுள்” நினைத்துக் கொண்டேன்
அரங்கத் திரை விலக
ஓரிரு விசில்களுடன்
வெளிச்சம் வந்தான்
“ஆயிரத்தில் ஒருவன் ”
தெருக்கூத்தில் துவங்கிய கதை
ஓர் அற்புதத்தின் ஆரம்ப விதை
நூறு மீட்டர் ஓட்டமென
ஆரம்பமே அத்தனை வேகம்..
தரம் குறைந்த கிராபிக்சுகள்
ஆங்காங்கே தலை தூக்கி
நிஜ உலகம் அழைத்து வர
சளைக்காமல் அடுத்த நொடி
நிழலுகம் கூட்டிச் சென்றனர்
அவருடனே பயணித்து
தடைகள் பல தாண்டி
வந்தடைந்த இடமொன்றில்
இடிந்திருந்த கிராமத்தில்
சிரித்திருந்த கோமகன் சிலை
என்னவோ செய்ததென்னை
நடு இரவில் துயில் எழுந்து
கனவொன்று கலைவதைப் போல்
இடை வந்த இடைவேளையில்
தடை பட்டதென் பயணம்
விடை பெற்றதென் கனவு
முதற்பாதி  அருமை என்றும்
பிற்பாதி கொடுமை என்றும்
எதுகை மோனையாய்ப்
பிதற்றிட்ட விமர்சனங்கள்..
கண் முன்னே விரிந்து நிற்க
மீதி இருந்த சமோசாவை
அவசரமாய்த் தீர்த்து விட்டு
மீண்டும் சேர்ந்தேன் என் இருக்கை
துவங்கியதொரு புது யுகம்
வேகமாய் வந்த படம்
காவியமாகத் துவங்கிய இடம்..
கற்பனையும் செய்ததில்லை
தமிழ்த்திரை தந்த காட்சிகளை..
அரசனின் அறிமுகக் காட்சி
மீண்டும் கேட்டது மன்னராட்சி
“புலிக் கொடி பொறித்த
சோழ மாந்தர்கள்
எலிக் கரி கொறிப்பதுவோ”
வலியில் ஒலித்த வரிகள்
ஒன்றினைத்ததென்னை
சோழர் கூட்டத்தில்.
குண்டுச் சண்டை தவிர்த்து,
தொடர்ந்து விரிந்த
நிகழ்வுகள் அனைத்தும்
அருகில் உணர்ந்த அனுபவம்..
உச்சகட்ட வேளையில்
சூழ்ச்சிக்குத் தோற்ற வீரம்
மொத்தமாய்க் கட்டுண்ட நேரம்
“எம் தஞ்சை யாம் பிறந்த
பொன் தஞ்சை
விரலைந்தும் தீண்டாமல்
வேகமட்டோம் ”
என்ற நூற்றாண்டுக் கனவின்
இடிபாடுகளில் விளைந்த
வரிகளின் பாதிப்பில்..
அகல மறுத்த நினைவுகளுடன்
அரங்கம் விட்டகன்றேன்
இரவு வெளுத்த நேரம்
“என் தஞ்சை”  முனுமுனுத்து
எழுந்து நடந்தவன்
விக்கியில் சோழர் வரலாறு
தேடிக் கொண்டிருந்த
நண்பனிடம் கண்டுகொண்டேன்
செல்வராகவன் வென்றதை..

குறைகள் சில இருப்பினும் துணிந்த முயற்சிக்காய்ப் பாராட்டப் பட வேண்டிய படம்…

Wednesday, January 20, 2010

காலச்சூத்திரம்..


காலச்சூத்திரம்..
குருதி மணக்கும்
விரோதி கையில்
விருந்தாளிப் பத்திரம்..

மறதியென்னும் வியாதி…
அரைவிழி நிலையில்
அசைபோட மறந்த
பெருங்கனவென
நினைவிழந்தன
நேற்றைய நிதர்சனங்கள்..

ஒற்றைப்பனை..
லட்சத்து நான்கு
முன்பொரு நாள்
சட்டிப் பானையுடன்
குண்டுச் சத்தத்தையும்
சுமந்து சென்றவர்களை
இரண்டு மடங்காய்
எண்ணிய ஞாபகம்..

சுழலென்னும்  சூழல்..
வெட்டியவன் வீட்டில்
விறகா இல்லை
வெட்டிய கோடரிக்குப்
பிடியா
சரிந்த மரத்திடம்
ஜனநாயகம் கேட்டது..

Monday, January 4, 2010

சந்துல சிந்து..

கண்ணே…


நீ இருக்க ஊரு வத்தலகுண்டு
உன் பேரு எனக்கு கல்கண்டு!!
அடியே நடந்து வரும் சில்வண்டு
என் கூட வாடி ஒரு ரவுண்டு
பைக்ல
கூட வாடி ஒரு ரவுண்டு
எனக்கு ஆயிடுவ கேர்ள் பிரண்டு..

——————————————————————————————————-

செல்லமே

நீ மதுரை ஆளும் மீனாட்சி
என் மனதில் என்றும் உன் ஆட்சி
இருக்கா உனக்கொரு தங்கச்சி
அவள் எப்பவுமே ஏங்கட்சி..

——————————————————————————————————-

அடியே நீ சூப்பர் பிகரு

புதுசா துவஞ்ச தயிரு
நீதாண்டி என்னோட உயிரு
உன்ன
நெனச்சா பசிக்காதடி வயிறு

Monday, December 28, 2009

ரா.....

விடியல்..

வியர்த்திருந்த
வீதியோர மரங்களில்
உயிர்த்திருந்தது
கடந்து போன
மழை இரவின்
மிச்சங்கள்.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
நேற்று இன்று நாளை..

அதிகாலைச் சமவெளியில்
விழித்திருக்கும் மலர்க் கடையில்
சிரித்திருக்கும் ரோஜாக்களைச்
சீண்டுவதில்லை
நேற்றைய பிரிதலின் ரணமும்
நாளைய இறத்தலின் பயமும்…

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
தொடர்கதை..

தினம் தினம்
தோண்டப்படும்
என் பகல் கோபங்கள்
பக்குவமாய்ப்
புதைக்கப்படுகின்றன
அன்றைக்கான இரவின்
மயான இருளில்..

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
அவளுடன்..

முந்தைய இரவின்
முடிவிற்கும்
இன்றைய காலையின்
விழிப்பிற்கும்
இடையே
விரிக்கப்பட்ட இருளினூடே
பரிமாரபட்டிருக்கிறது
நம் ஸ்பரிசங்களின்
சுவடுகள்..

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
அமாவாசை..

வெண்மதி தின்று
இருள் ஈட்டிய
வெற்றியின்  இறுதியில்
மீண்டும்
துவங்கும் இருள்
குடிக்கும் யுத்தம்
அது பௌர்ணமிக்கான
ஆயத்தம்..

Wednesday, December 16, 2009

தமிழ் (சு)வாசிப்பவர்க்கு...


மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு தேவையற்ற இடங்களில் ஆங்கிலம் பேசுவது பற்றி  நீயா? நானா?  நிகழ்ச்சியில் நடந்த விவாதத்தில் இருந்து ஒரு பகுதி.
(உரையாடிய பெண்களின் பெயர் நினைவில் இல்லாததால் அங்கவை, சங்கவை என்று வைத்துக் கொள்வோம்)
அங்கவை:  சார்..  ஜூஸ் கடைல போய் one pomogranate pleaaaaasssssssse!! அப்படினா   அவனுக்கு என்ன சார் புரியும்
சங்கவை:  சார்..  அப்படி கேட்டாதா சார் ஒரு கெத்தா இருக்கு..
(இப்போ நாரதருக்குப் படிச்ச நம்ம கோபி களத்துல எறங்கறார்)
கோபி: சரி அங்கவை நீங்க எப்படி கேட்பீங்க..
அங்கவை: அண்ணே ஒரு சாத்துக்குடி குடுங்க… அப்படின்னு கேட்பேன் சார்..
கோபி:  சரி pomogranate க்கும் சாத்துக்குடிக்கும் என்ன வித்யாசம்னு நெனைக்கறீங்க..
அங்கவை:  வேற ஒன்னும் இல்ல சார் pomogranate மொதல்ல வரும் சாத்துக்குடி ரெண்டாவது வரும்…
மிக எளிதாக நம் சமூகத்தின் மன நிலையை உணர்த்தும் உரையாடல் இது.  இன்று பெரும்பாலான நாம் இந்த குளிர்பானக் கடைக்காரர் போல அறிவுக்கும், மரியாதைக்கும் நிகராய் நம் மனத் தராசில் ஆங்கிலத்தை வைத்து நிறுத்துப் பார்க்கும் வியாபாரியாகத்தான் இருக்கிறோம்.  இந்தச் சந்தையில் நம் விலை கூட்டவே முடிந்தவரை நமது சொற்றொடர்களை ஆங்கிலப் படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.
ஆங்கிலேயரைத் துரை என்று துதித்த காலத்தில் வேர்விட்ட இந்தச் சிந்தனை இன்று நம் சமூகத்தின் ஆழத்தைத் தொட்டிருக்கிறது.   இதனால்தான் pomogranate க்குக் கிடைக்கும் மதிப்பு சாத்துக்குடிக்கு இல்லை.  இந்த அல்லக்கை வேர் அகற்றப் படவில்லையெனில் அடுத்த இரண்டு தலைமுறையில் நம் ஆணி வேரே ஆட்டம் காணும் நிலை வரும். சரி இப்பொழுதே வேரறுக்க வெற்றிவேல் வீரவேல் என்று கிளம்பலாமா என்றால்…  அது இப்பொழுது செய்ய வேண்டிய வேலை இல்லை  :-( . சிறுநீரகம் சிதைந்து கோமாவில் இருப்பவனுக்கு முதல் தேவை உயிர்வாயு பிறகுதான் அறுவை சிகிச்சை.
எனவே அதிவேகமாய் மாயமாகி வரும் நம் பேச்சு வழக்குத் தமிழ் சொற்களை மீட்டெடுப்பதே இன்றைய முதல் தேவையாகும்.  மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் நாம் பேசுவதில் என்ன குறை என்றே தோன்றும்.  சற்று கவனித்துப் பாருங்கள் நீங்கள் இழந்து கொண்டிருப்பது உங்களுக்கே விளங்கும்…
எடுத்துக்காட்டாக நாம் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் எளிய சொற்றொடர்களைப் பாருங்கள்…
டேய் இன்னைக்கு night எங்க uncle வர்றாரு..
ஒரு five minutes wait பண்றியா
Ok Bye..
கொஞ்சம் different அ try பண்ணிருக்கலாமே…
House Owner Gate அ   lock  பண்ணிடுவாங்க..
இது போல் அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்..  இந்த ஐந்து தமிழ் வரிகளில் உள்ள ஆங்கில வார்த்தைகள் 12, தமிழ் வார்த்தைகள் 9. இது மிகச்சாதரணமாக நம்மிடையே உலவும் வாக்கியங்கள்தான்.  ஒரு இரண்டு மணி நேரம் நம் உரையாடலை நாமே கவனித்தால் நாம் தமிழ் பேசும் அழகு நமக்கே விளங்கும்.  நாம் வேண்டுமென்றே இப்படிப் பேசுவதில்லை நமக்குப் பழகிவிட்டது அல்லது பழக்கப்படுத்தப்பட்டது.   ஆனால் பேசும்பொழுது கொஞ்சம் கவனத்துடன் பேசினால் கண்டிப்பாக பல வார்த்தைகளைத் தவிர்க்கலாம்.
டேய் இன்னைக்கு ராத்திரி எங்க மாமா வர்றாரு
ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் இருக்கியா
சரி பார்க்கலாம்
கொஞ்சம் வித்யாசமா பண்ணிருக்கலாமே…
வீட்டுக்காரங்க கதவ பூட்டிடுவாங்க…
இந்த சொற்றொடர்களும் இயல்பானவையே, இப்படிப் பேசுவதற்காக உட்கார்ந்து நாம் தனியே நேரம் செலவிடத் தேவையும் இல்லை, அகராதி புரட்டி மெனக்கெட வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. இதற்குத் தேவை எல்லாம் பேச்சில் கொஞ்சம் கவனம் அவ்வளவுதான்.
கடந்த நான்கு மாதங்களாக சிறிது கவனத்துடன் பேசியதால் நான் இயல்பாய்ப் பயன்படுத்தி வந்த பல ஆங்கில வார்த்தைகள் இன்று என் பேச்சில் இல்லை. இப்பொழுதுதான் என்  பேச்சே எனக்குப் பிடிக்கிறது :-)
ஆனால், கார், கம்ப்யூட்டர் போன்ற நமது பேச்சுவழக்கில் வேரூன்றி விட்ட சில  சொற்களை இப்போதைக்குக் கொஞ்சம் விட்டுத்தான் ஆக வேண்டும்.  ஏனெனில் காருக்கு மகிழுந்து என்று காண அகராதி புரட்டத் துவங்கினால் அலுத்துப் போய் உள்ளதையும் விட்டுவிடுவோம்.  எனவே முதலில் இருப்பதைக் காப்போம் பிறகு இழந்ததை மீட்போம்.
ஏற்கனவே சிப் முதல் ஹர்ட் டிஸ்க் வரை புதுக் கண்டுபிடிப்புகள் அனைத்தும் ஆங்கிலப் பெயர்களாகவே நம்மிடம் உலவுகின்றன இனி இருக்கும் சொற்களையும் தாரை வார்க்கத் துவங்கினால் தங்க்லீஷ் என்ற மொழி உருவெடுக்கும் காலம் வெகு தொலைவில் இல்லை.  பிறகு இதற்காகத்  தனி மாநிலப் போராட்டம் கூட வெடிக்கலாம் யார் கண்டது.
சரி நாம் பத்துப் பேர் இப்படிப் பேசுவதால் ஊரே மாறிவிடப் போகிறதா என்றால் இல்லை, ஆனால் நாம் பத்துப் பேராவது இப்படிப் பேசலாமே என்ற எண்ணம் தான் என் பதிவிர்க்குக் காரணம்.
குட்மார்னிங் தொடங்கி குட்நைட் வரை
சண்டே தொடங்கி சாட்டர்டே வரை
ஜனவரி முதல் டிசம்பர் வரை
சம்மர் முதல் வின்டர் வரை
அனைத்திலும்  ஆக்கிரமிக்கப் பட்டு
அன்னை வீட்டில் அந்நியப்பட்டத்
தமிழ் மகள்
தன் மிச்சம் காக்கத்
தஞ்சம் புகுந்தாள் தமிழ்ச்  சங்கங்களில்
தன் புதுமை சொல்லப்
படர்ந்தேறினால் வலைப் பக்கங்களில்
இப்படி இங்கும் அங்குமாய்ப் புகுந்து
காலச் சுழலில் சிதையாமல் நிலைத்து
எஞ்சி நிற்கும் சொச்சத்தை
விதை என்றெண்ணி விருட்சம் செய்வதும்
வெறும் களை என்றெண்ணி கழித்து எறிவதும்
இக்கவி தாங்கும் நம் கைகளில்…
இப்பதிவைப் படித்தவர் அனைவரும்  கண்டிப்பாக இதனைச் செய்ய வேண்டும் என்று கட்டளை இட நான் உங்கள் மேலாளர்  அல்ல.  இப்படி செய்து பார்க்கலாமே என்ற வேண்டுகோள் ஒன்றை முன் வைப்பவன் அவ்வளவே.  பிடித்திருந்தால் உங்கள் முயற்சியை உடனே துவங்குங்கள் இல்லையெனில்  அன்னை மொழிக்கே அகராதி தேடும் ஓர் ஊனமுற்ற சமூகத்தை நாம் வளர்த்து வருகிறோம் என்பதை மட்டும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்.
இதில் ஒத்த கருத்தோ, எதிர் கருத்தோ எது இருந்தாலும் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டுகிறேன்.
ஆங்கிலம் பேசக் கூடாது என்பது என் வாதம் அல்ல..  தமிழைத் தமிழாகப் பேச வேண்டுமென்பதே என் ஆதங்கம்.

Wednesday, December 9, 2009

கசாப்புக் கடை...

காதலுக்குக் கனியாத கல் நெஞ்சக்காரனின் இதையத்தை கசாப்புக் கடை என்பதா இல்லை இடுகாடு என்பதா...

கசாப்புக் கடை...

கசாப்புக் கடையில்
காதல் தந்தாள்
கோழியின் ரத்தம்
காதலின் அர்த்தம்
இரண்டுமே அதற்குப்
புரிவதில்லை...

மூளை, ஈரல், ரத்தம்
வரிசையில் இன்று
இறுதியாய் இருந்தது இதயம்
ஆம்!! விட்டுச் சென்றவள்
அவள்தான்...


இடுகாடு..

இதயம் தந்தவளிடம்
இயல்பாய்க் கேட்டது 
இடுகாடு
எரிக்கவா??  புதைக்கவா??

Wednesday, December 2, 2009

சிந்தனைத் தூறல்...



மாயை..


இதுவரை இருபதென்றே
எண்ணியிருந்தேன்…
பக்கத்துக்கு வீட்டுப் பையன்
மாமா என்றழைக்கும் வரை!! :-)
——————————————————————————————————-
எதார்த்தம்..


இத்தனை நாள் ரசித்துக்
கொண்டுதான் இருந்தார்
நான் தண்ணீர் விட்டுக் காப்பதை
திடீரென வேர் என்
நிலத்தில் என்கிறார்
கண்டுவிட்டார் போலும்
காய்ப்பதை!!!
——————————————————————————————————-
இலவு காத்த கிளி..

தினம் தினம் அவள் வந்தமர
சன்னலோர இருக்கை
பிடித்துக் காத்திருந்தேன் - அவன்
வண்டியின் பின்னிருக்கையில்
அவள் செல்வதறியாமல்!!
——————————————————————————————————-
வளர்ச்சி..


நிலவில் நீர்
காவிரியில் கானல் நீர்
இதுதான் இருப்பதை விட்டுப்
பறப்பதைப் பிடிப்பதோ!!!
——————————————————————————————————-
வலியின் வரிகள்..


அக்றிணைகள் அரசாள
வேலிக்குள் விம்மியது மனிதம்
கலிகாலம் என்றார் கடவுள்!!!
——————————————————————————————————-
இருளில் இனம் கொல்லும்
ஆசாமி
ஒளியில் புத்தம் சரணம்
தச்சாமி
எங்கதாண்டா இருக்கு இந்த
சாமி

Sunday, November 22, 2009

வாடகைக் கனவு…


“ப்பா BSc எல்லாம் படிக்க முடியாது எப்ப பாரு அதையே கேட்காத… “  உறுதியாய் இருந்தது பாலுவின் குரல்.
“ம்ம்ம்ம்.. நம்ம ஊர் காலேசுல இலவசமா  படிச்சவனெல்லாம்  இன்னைக்கு நல்லாத்தான் இருக்கானுவ,
இவெ என்னவோ படிச்சா பிஇ தான் படிப்பேன்னு நிக்கறான் என்னவோ போ ஆண்டவனுக்குத் தான் வெளிச்சம்”
புலம்பியது பொன்னனின் மனது
“இத பாருப்பா பிஇ சேத்துட முடியாதுனா சொல்லு சும்மா தொனதொனங்காத”
தந்தையிடமிருந்து வெடுக்கென்று கையை உருவிக் கொண்டு பேருந்தை நோக்கி ஓடினான் பாலு.நெற்றியில் திருநீரென சென்னை நாமம் தாங்கி வாயில் கவ்விய  வெளிச்சத்தைத் தரைக்குத் தெளித்து நின்றது திருவள்ளுவர் போக்குவரத்துக் கழகப் பேருந்து.  வண்டியின் நடத்துனர் ஊமையான கேப்டன் பிரபாகரனுக்கு ஒலி கொடுக்க, பெட்டிக்கும் ஒலிபெருக்கிக்கும் இடையே ஊஞ்சலாடிய மஞ்சள் ஒயரைக் கடித்துத் துப்பிக்கொண்டிருந்தார்.  கிளம்பும் நேரமாதலால் பேருந்தே பரபரத்திருக்க, 36 ஆம் (கடைசி ) எண் இருக்கை மட்டும் சலனமற்ற பாலுவைத் தாங்கி இருந்தது.  மெலிந்த தேகம், எண்ணெய் வைத்து இடது புறம் படிய வாரப்பட்ட முடி, இடுப்பை இறுக்கி இருந்த கனுக்கால் தொடாத கால்சட்டை, சாங்கீதத்திர்க்காக அணிவிக்கப்பட்ட பழைய பெல்ட், மடியில் துயின்ற பனிரெண்டாம் வகுப்புச் சான்றிதழ் என ஒவ்வொன்றும் பாலுவை ஒரு கீழ் நடுத்தரக் குடும்பத்து மாணவனாக ஊருக்கு அறிவித்துக் கொண்டிருந்தது.  இதற்குள் கேப்டன் பிரபாகரனைப்  பேச வைத்திருந்த நடத்துனர், “ஊருக்குப் போறது மட்டும் உள்ள நில்லு மத்ததெல்லாம் எறங்கு” என்று அக்றினையில் அறிவித்தார்.  குரல் கேட்டு நடத்துனரை நோக்கி நீண்ட பார்வையை, வலுக்கட்டாயமாக விலக்கிப் பேருந்தின் சாலறம் வழியே இன்னும் அதே இடத்தில் நின்ற தன் தந்தை மீது குவித்தான் .
அவரோ பின்கால் உயர்த்தி தன் உச்சகட்ட உயரத்தில் சாலையின் மொத்த நீல அகலத்தையும் அலசிக்கொண்டிருந்தார்.   விடிந்தால் ஒன்பது மணிக்கு மகனுக்குப் பொறியியல் கலந்தாய்வு, அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் கிளம்பவிருக்கும் சென்னைக்கான கடைசிப் பேருந்து,  முதலாளியிடம் கடனாய்க் கேட்டிருந்த இன்னும் கைக்கு வந்து சேராத கலந்தாய்வில் கட்ட வேண்டிய முன்பணம் இவை அனைத்தும் பொன்னனின் இதயத் துடிப்பை இரட்டித்திருந்தது.   படமோ, பாடமோ, கனவோ, கண்ட காட்சிகளோ பாலுவின் உள்ளத்தில் விதைத்த பொறியியல் ஆசை இன்று அவன் மனதின் ஆழம் வரை வேர் விட்டிருந்தது.  நம்பிக்கையைத் தன் மீதும், தன் படிப்பு மீதும் வைக்காது  கிடைக்கும் பட்டத்தின் மேல் சுமத்தும் இன்றைய இளசுகளில் பாலு மட்டும் விதிவிலக்கல்ல. எனவே பொறியியல் படித்தே தீருவேன் என்று உடும்புப் பிடியாய் நின்ற மகனின் ஆசையை நிறைவேற்ற வேறு வழியின்றி தலை அசைத்திருந்தார் பொன்னன்.  விளைவு, இன்று உச்சந்தலைக் குருதி கொப்பளிக்க ஒரு கண்ணில் பேருந்தையும், மறு கண்ணில் சாலையையும் மாறி மாறி உள்வாங்கிக் கொண்டு நின்றார் பொன்னன்.
இதற்குள் சென்னைப் பேருந்தின் சக்கரங்கள் மெல்ல உருளத் தொடங்க நடத்துனரிடம் ஆளில்லா இருக்கைக்கு  அர்ச்சனை வாங்கிக் கொண்டிருந்தான் பாலு.  அப்பொழுது சஞ்சீவி கொணர்ந்த மாருதியென ஒரு பச்சை TVS 50 யில் தாடியும் மீசையுமாக முதலாளியின் பணத்துடன் அங்கு வந்து சேர்ந்தார் சிவப்பா.  ” கெளம்பறப்ப நம்ம சகல………………………”  என்று தொடங்கிய தாமத விளக்க உரை எதையும் காதில் வாங்காமல் கையில் இருந்த ரூபாயைப் பிடுங்கிச்  சட்டைப் பையில் திணித்துக் கொண்டு உருண்டு வந்த பேருந்தை நோக்கி ஓடினார்.  ஒரு வழியாக தட்டுத் தடுமாறி முன் படியில் ஏரியவருக்குக் காலைத் தேநீர் எனச் சுடச் சுடக் காத்திருந்தது நடத்துனரின் வசைச் சொல்.  “யோவ் எங்க உசுர வாங்கறதுக்குனே கெளம்பி வருவீங்களா சீக்கிரம் ஏறுயா லேட்டா வந்ததில்லாம உழுந்து கிழுந்து எங்க தாலிய அறுக்காத” .  கசங்கிய கதருக்கும், அறுந்த செருப்புக்கும் அங்கு இந்த மரியாதையே அதிகம்.  இதற்கெல்லாம் பெரிதும் அலட்டிக்கொள்ளாமல் 35 ஆம் இருக்கையை நோக்கிச் சென்றார் பொன்னன்.ஒரு வழியாக 9 மணிக்குக்  கிளம்ப வேண்டிய வண்டி 9.20 க்கு பேருந்து நிலைய நுழைவாயில் கடந்து சென்னையை நோக்கிய தனது 9 மணி நேரப் பயணத்தைத் துவக்கியது.  வண்டி 50 கிமீ கடந்திருந்தது கேப்டன் உரக்கக் கர்ஜித்துக் கொண்டிருந்தார் ஆனால் பொன்னனுக்கும், பாலுவுக்கும் இடையே மட்டும் நிசப்தம் நிறைந்திருந்தது.  பொன்னனுக்கோ தகுதி மீறி இதைச் செய்கிறோமோ என்ற குழப்பம், பாலுவுக்கோ இப்படி எல்லோர் முன்னும் அவமானப்பட வேண்டியுள்ளதே என்ற ஆத்திரம். நடத்துனர் தனது வேலைகளை முடித்த உடன்  பேருந்து விளக்குகள் தங்கள் கண்களைச் சுருக்க கூடவே பாலுவும் கண் அயர்ந்தான்.  மெல்ல பாலுவின் முட்டி கைக்கும் முழங்காலுக்கும் இடையே  இறுக்கப் பட்டிருந்த சான்றிதழ்களைப் பத்திரமாக அன்று வாங்கிய புதுப் பெட்டிக்குள் வைத்து தன் இருக்கையின் கீழ் செருகினார்.  பின் மகனின்  தலை முடி கோதி மகனின் முகத்தை அருகில் கண்டு  ரசித்தவர்
“இல்லை ஒரு பிள்ளை என்று ஏங்குவோர் பலரிருக்க இங்கு வந்து ஏன் பிறந்தாய் செல்வ மகனே” என்ற பழைய பாடலை உணர்வுடன் மனதுக்குள் முனுமுனுத்தார்.  சிறிது நேரத்தில், இருக்கையில் தலை சாய்த்து இடது கண்ணின் எல்லையில் முகாமிட்டிருந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்  கண்மூடினார்.
பொறியியல் பட்டமளிப்பு விழா மேடையில் தொப்பியுடன் நின்றிருந்த பாலு  ஏதோ கேட்டுக் கண் விழிக்கப்  பேருந்து விழுப்புரம் அருகே சாலையோர விடுதியில் நின்றிருந்தது.  கனவு கலைந்து விழித்த பாலு தன் தந்தையின் கையைத் திருப்பி நேரம் பார்த்துக் கொண்டான்.  மணி 5:15, விடிகாலைக் கனவு நிசமாகும் என யாரோ சொன்னது பாலுவின் நினைவுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கூட்டி வந்தது.  உடனே கனவு மீண்டும் தொடரும் என்ற ஆசையில் கண்ணைக் கட்டாயப்படுத்திக் குவித்துத் தூக்கம் வேண்டினான்.  இரவும் சாப்பிடாததால் கெஞ்சத் துவங்கிய வயிற்றைச் சமாதானப்  படுத்தத் தேநீர் தேடி இறங்கிச் சென்றார் பொன்னன்.  சென்னைக்கு முதல் முறையாய்ப் பயணிக்கும் அவருக்கு சாலையோர விடுதிகளின் தரம் தெரிய வாய்ப்பில்லைதான்.
அந்த பொழுதில் பாலுவின் விதியின் நிழாகவோ அல்லது எதேச்சையின் நிறமாகவோ பேருந்தினுள் நுழைந்தாள் அவள்.  திருடச் செல்லும் படபடப்போ, மாட்டிக்கொள்ளும் பயமோ அவளிடம் இருக்கவில்லை.  நிதானித்து ஒவ்வொரு இருக்கையாய் நோட்டம் விட்டு, இன்றைய மனிதம் போல் பின்னோக்கி முன்னேறினாள் . சிறிது நேரத்தில் கடைசி இருக்கையின் கால்களுக்குள் ஒழிந்திருந்த பாலுவின் பச்சைப்  புதுப்பெட்டி அவள் கண்ணில் பட்டது.  பாவம் அவர்களிடம் புதிதாக இருப்பது அந்த பெட்டி ஒன்று தான் என்று அவளுக்குத் தெரியாது.  தூங்கிக் கொண்டிருந்த பாலுவும், அவரவர் வேலையில் மும்முரமாய் இருந்த பிற பயணியரும் அவளது பணியை எளிதாக்க பாலுவின் கனவுகளைக் கையோடு எடுத்துச் சென்றாள்.
இரவுநேரக் கடைகள் மூடப்படாத ரம்யமான இளங்காலை வேளை, சூரியனை முந்திக்கொண்டு கிண்டியில் கால் பதித்தனர் பொன்னனும், பாலுவும்.  பெருநகர வாசனை முதன் முதலில் அவர்களை நுகர்ந்தது.  கடந்த இரண்டு மணி நேரமாக பெட்டியைத் தேடியே பழக்கப் பட்டுவிட்ட  பொன்னனின் கண்கள் அனிச்சையாக அனைவரது கையிலும் பெட்டியைத் தேடியது.  நடுக்  காட்டில் பெட்டி தொலைந்ததென்று நின்ற பொன்னனைக் கண்டு முதலில் அடக்க முடியாத ஆத்திரம் பாலுவுக்கு.
 ஆனால் அதன்பின் அனைவரிடமும்  சண்டையிட்டு அரைமணி நேரம் வண்டியை நிறுத்தி பாத்ரூம் முதல் பாதி நிறைந்த குப்பைத் தொட்டி வரை யார் ஏளனத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் அவர் பெட்டி தேடிய காட்சி பாலுவின் கோபத்தைச் செரிக்கத் தொடங்கி இருந்தது.
சிறிது நேரம் செய்வதறியாது புறாவைப் பறக்க விட்டுச் சிரித்த நேருவைப் பார்த்துக்   கொண்டிருந்த பொன்னன்  திடீரென ஏதோ யோசனை அகபட்டவராகத் தன் பையில் இருந்த காகிதத்தை எடுத்துக் கொண்டு அருகில் கண்ட STD பூத்திற்குள் நுழைந்தார்.  பெட்டி தொலைந்ததிலிருந்து கலங்கிக் கலையிழந்திருந்த பொன்னனின் முகம் பாலுவை என்னமோ செய்தது.  கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பட்டத்தின் மோகம் குறைந்து தந்தையின் நியாயம் புரியத் தொடங்கியிருந்தது.
இதற்கிடையில் பூத்திலிருந்தவரின் உதவியுடன்   தனக்குத் தெரிந்த ஒரே நண்பனான வாத்தியை அழைத்திருந்தார் பொன்னன்.  அதிகமாக தொலைபேசியில் பேசி பழக்கம் இல்லாததால் கொஞ்சம் உரக்கவே பேசினார்.  கூண்டுக்குள் இருந்தபோதும் பாலுவின் காதுவரை அவரது குரல் தாராளமாக நீண்டது.சிறிது நேரம் அந்த உரையாடலைக் காதில் வாங்காமல் ஆசையுடன் பொறியியல் கல்லூரி பேருந்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் திடீரென தடம் மாறிய ரயில் வண்டி எனப் பொன்னனின் உரையாடலைக் கேட்கத் தொடங்கினான்
”ஏம்பா அப்பன்னா அஞ்சாயிரம் இருந்தா பத்து நாள்ல சர்டிபிகேட் வாங்கீர்லாமா சரிப்பா ஒரு வேள  கஞ்சிய கொரச்சாவது காசு சேத்திடறேன், அவனாசப்படி காலேசுல சேக்கலேனா மனசொடிஞ்சு போய்டுவான் போல”
இதற்குப் பின் பேசியதும் பாலுவின் காதுகளில் ஏறவில்லை இந்த முறை பொறியியல் கனவல்ல காரணம்.
உரையாடல் முடித்து வெளி வந்த அப்பாவின் இடது கை மனிக்கட்டை இறுகப்பிடித்த பாலு கலங்கிய கண்களுடன் பத்து மணி நேர அமைதிக்குப் பின் பொன்னனிடம் சத்தியமான குரலில் கூறினான்   “அப்பா நான் BSc யே  படிசிக்கறேன்”

Wednesday, November 11, 2009

கதம்பம்...


அலையும் கரையும்..

என்னை சுனாமி ஆக்கத்தான்
எத்தனை முறை எட்டித்தொட்டாலும்
தட்டிக் கழிக்கிறாளோ…


கல்லூரி முதல் நாள்…

“நீ இங்கிலிஷ் மீடியமா
தமிழ் மீடியமா”
பழஞ்சாதி மடிந்து
முளைக்குதிங்கே புது வேலி…


உலகம்..

சந்திப்பொன்றில் சிவப்புவிளக்கிற்கு
நின்றவன்
முதுகில் ஒட்டிக்கொண்டது
“சாவு கிராக்கி” பட்டம்…


முப்பதாம் தேதி…

ஆறாயிரம் ரூபாய்ச்
சம்பளக்காரனும்..
அம்பதாயிரம் ரூபாய்ச்
சம்பளக்காரனும்..
சட்டைப் பை சுரண்டும்
சமத்துவ நாள்…


அவசரக் கருணை..

எட்டிநின்று இரக்கம் காட்ட
ஆசையுண்டு எவர்க்கும் - கொஞ்சம்
கிட்ட வந்து உதவிடவே
எண்ணமில்லை யார்க்கும்
இதில் நீயும் நானும் அடக்கம்
இதற்கென்று கொள்வோம் வருத்தம்??

Wednesday, October 28, 2009

குளிரும் சொர்க்கம்...


பனியின் வெண்மையும், வெண்மையின் மென்மையும் கண்டு களித்ததன் விளைவு இங்கு கவிதையாக…
வெண் முகில் உருக்கி

மின்னல் தூரிகை தொட்டு
இயற்க்கை இயற்றும்
எழில் வண்ணக் காவியம் - இது
சலவை செய்த ஓவியம்..



குளிரும் சொர்க்கம்...







பச்சை கொஞ்சம்
பால்நிறம் கொஞ்சம்
பரவிக் கிடக்கும்
பனிமலர் தேசம்
நினைவில் கொஞ்சம்
புல்நுனியில் கொஞ்சம்
தங்கிச் செரிக்கும்
வெண்பனி மிச்சம்
குளிரில் கொஞ்சம்
கூதலில் கொஞ்சம்
உரைந்து கிரங்கும்
நதிகளின் தேகம்
வெண்நிலா கொஞ்சம்
வான்முகில் கொஞ்சம்
கலந்து வரைந்த
அற்புதக் கோலம்
இங்கு இரவுக்கும் குளிரெடுக்கும்
பகலுக்கும் இருள் பிடிக்கும்
பார்க்கையிலே உடல் விரைக்கும்
பழகிவிட்டால் இது பிடிக்கும்
சொர்க்கமும் இதன் பிரதியே
சொன்னதெல்லாம் ஒரு பகுதியே!!!!




காலச் சக்கரம்..





கொதித்திருந்தான் கதிரவன்
வியர்த்திருந்தாள் நிலமகள்
ஆடையெல்லாம் அவனுருக்க
நாணி நின்றால் கோடியாக
நிலை கண்ட மரமெல்லாம்
இலை உதிர்த்து உடையாக்க
கிளைகள் எல்லாம் நிர்வாணம்
பெற்ற நன்றி மறப்பாளா
பேதை அவள் சகிப்பாளா
உடை தந்து தனைக்காத்த
மரங்கள் தம் மானம் காக்க
தழுவிட்டால் மேகமதை
குளிர்வித்தால் காற்றதனை
அடைமழை எல்லாம் பனியாக
அளித்திட்டால் உடையாக
புத்தாடை பெற்ற மரமெல்லாம்
நன்றி சொல்லக் காத்திருக்க
கோடை வந்து சேர்ந்தது
கொதித்தெழுந்தான் சூரியன்….
 



Wednesday, September 30, 2009

விசித்திரச் சித்தர்...


இக்கதையின் கதைக்களம் உண்மையான போதிலும், இக்கதையில் வரும் சம்பவங்களும், கதை மாந்தர்களும் எனது கற்பனையே..

பூம்…. டமால் பூமி அதிர வெடித்துச் சிதறிய குண்டுகள் அந்தக்  கட்டிடத்தை நொடிப் பொழுதில் நிர்வாணமாக்கியது. குண்டு வெடிப்பும், செல் அடிப்பும் இவர்களது வாழ்க்கையில் தினசரி சடங்காகிப் போனபோதிலும் இன்றைய நிகழ்ச்சி தடம் மாறிய இவர்களது வாழ்க்கைப் பயணத்தை நிலைப்படுத்த இருப்பது இவர்களுக்கு புலப்பட வாய்ப்பில்லைதான்…

முப்பது நிமிடங்களுக்கு முன்….

லலலாலலாலா லலலாலலாலா…
இது எங்கள் நாடே
இது எங்கள் வீடே!!
லலலாலலாலா லலலாலலாலா…
உரிமைப் போர் பூண்டு
உயிர் கோடி மாண்டு
ஈழம் இது கண்டோம்
இனி வீழ மாட்டோம்!!!
லலலாலலாலா லலலாலலாலா…
ஈழம் இனி வெல்லும்
உலகம் கதை சொல்லும்!!!
லலலாலலாலா லலலாலலாலா….

என்று கண்ட கனவு நினைவானதாய் கற்பனை செய்து கவிபாடிய ஈழத்து பாரதி பாலச்சந்திரனின் பாடலை இசையோடு நயமாய் கலந்து, களிப்புடன் பண்பாடிக்கொண்டு சகதி நிறைந்த அந்த ஒற்றை அடிப் பாதையில் ஒய்யாரமாய் தனது ஊரை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தாள் மேகலை. திரிசங்கு சொர்க்கத்தை தரையில் கிடத்தியது போன்று செழிப்பிலும், செல்வதிலும் உயர்ந்து விளங்கிய கானகரையான்குலம், இடைவிடாத இனப் போரில் சிக்கி இன்று சிதைவுண்டிருந்தது. போராளிகளுக்கும், ராணுவத்தினருக்கும் இடையே நடக்கும் போர் உச்ச கதியை எட்டிய நிலையில் எதிரணியின் கையே சில நாட்களாக ஓங்கி இருந்தது. இன்னும் மூன்று மாகாணங்களே போராளிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. இந்த பின்னடைவுக்குப் பெரிதும் காரணம் நரிகளாய் மாறிப் போன சில புலிகளே என்று பரவலாக நம்பப்பட்டது.
இத்தகைய நெருக்கடியான சூழலில் தங்களின் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை பற்றி ஆலோசிக்க போராளிகளின் தலைவரும் அவர்களின் முக்கிய தளபதிகள் மூவரும் மேகலையின் தந்தை கவிஞர் பாலச்சந்திரனின் வீட்டில் இன்று கூட இருந்தனர். இந்த கூட்டம் போரின் போக்கை மாற்ற புது யுக்திகளைக் கண்டெடுக்கவே என்பதால் இந்தக் கூட்டம் போரில் முக்கிய திருப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என்று பெருதும் எதிர்பார்க்கப்பட்டது.
கவிஞர் பாலச்சந்திரன், ஈழத்து பாரதி என்று மக்களால் அன்பாக அழைக்கப் படுபவர். போராளிகளின் மனதில் துளிர்த்து வேர்விட்டிருந்த விடுதலை உணர்வும், உரிமையும் இவரது எழுதுகோலின் மையினால் பாசனம் பெற்று இன்று வளர்ந்தோங்கிய விருட்சமாக்கப் பட்டிருக்கிறது. எனவேதான் இத்தகைய இக்கட்டான நிலையில் நடக்கும் முக்கியமான கூட்டம் பாலச்சந்திரனின் வீட்டில் நடக்க இருந்தது. ஆனால் ஏனோ, எரிமலையின் சீற்றத்தைப் போல் அனுதினமும் அனல் கக்கும் கவிஞரின் கூரிய கண்களில் தற்பொழுது குழப்பம் குடியேறி இருந்தது. தலைவரும் தளபதிகளும் ரகசிய பாதையின் வாயிலாக கவிஞரின் வீட்டை வந்தடைந்தனர். 
ஆலோசனை தொடங்குவதற்கு சில நிமிடங்களே இருந்த நேரத்தில் கவிஞரின் வீட்டின் பின்புறம் சலனமில்லாமல் வந்து நின்றது ஒரு நீல நிற வாகனம். அந்த ஊர்தியின் உள்ளிருந்து சமிக்ங்கை செய்வது தன் மகன்தான் என்பதை உறுதி படுத்திக் கொண்ட உடன் தன் இல்லத்தில் வீற்றிருக்கும் விருந்தினரைப் பற்றிக் கூட சிந்திக்காதவராய்த் தன் மகனின் வாகனத்தில் ஏறி காலைக் கதிரில் தொலையும் மூடுபனியென நொடிப் பொழுதில் அவ்விடம் கடந்து மறைந்தார் கவிஞர்.
அதே சமயம் தன் தந்தையின் கவியாற்றலையும், தனையனின் போர் தீரங்களையும் எண்ணிக் கனவுலகில் மிதந்து வந்த மேகலையின் காதுகளில் ஓர் அதிபயங்கர வெடிச்சத்தம் இடியென ஒலிக்க. உள்ளத்தில் ஒரு கோடி அபாய சங்குகளின் முழக்கத்துடன் தன் வீட்டை நோக்கி ஓடினால் மேகலை..
"ஐயோ!! எங்கள் தியாகத்  திருமகனின் திருஉருவம் தெருவில் உதிர்ந்ததே"
 "எங்கள் குலதெய்வம் கொலையுண்டு விட்டதே"
என்ற வான் பிளக்கும் அவலக் குரல்களுக்கு மத்தியில் குண்டு வெடிப்பில் முற்றிலும் சேதமடைந்த அவளின் வீட்டைச் சுற்றி ஊர் மக்கள் முற்றுகையிட்டிருந்தனர். அக்குரல்களுக்கு இடையில் குருதி நனைத்த மாலைக் கதிரவனாய்ச் செங்கதிர் பரப்பிய இணையற்ற தலைவனின் சிரம் உடல் துறந்தும் உணர்வு துறக்காமல் பிண்டமாய்க் கிடப்பதைக் கண்ட நொடி மேகலையின் உலகம் இருண்டது. எதுவும் சிந்திப்பதற்குள் சில நொடிகளில் மூர்ச்சையுற்று மண்ணில் வேரறுந்த மரமாகச் சாய்ந்தால்.
மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு ராணுவத்தினரால் கைபற்றப்பட்ட தலைவனின் உடல் மருத்துவ சோதனைக்கு அனுப்ப பட்டது. இறந்தது தலைவர்தான் என்பதை உறுதி செய்த பிறகு அவரது சரித்திர சரீரம் மக்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. பலத்த பாதுகாப்புக்கு மத்தியில் அலைகடலென ஆர்பரித்த மக்களின் சோக கீதங்களுடன்  மாசற்ற மறவனின் உணர்வுகுழையாத உத்தம உடல் மண்ணில் புதைந்தது.

கதிரவனும் கால் பதிக்காத அடர்ந்த கானகத்தின் மத்தியில் அசோக வனமெனக் காட்சியளித்த அற்புத தோட்டத்தில் ஐந்து நாட்களாக நினைவு துறந்து நித்திரையில் இருந்தால் மேகலை.  இத்தனை நாட்கள் தன்னை மறந்த நிலையில் இருந்த மேகலையின் மனதில் அந்த பயங்கர நிகழ்ச்சியின் நினைவுகள் பேரலை என எழ பதறி எழுந்தால். அவள் கண்ட கொடூரங்கள் அனைத்தும் ஏதோ கனவு போல் இருக்க நடுக்கடலில் கரை தேடும் கண்களாக அவளது நினைவுகள் நிஜம் தேடி நிலையின்றி அலைந்தன. ஒருவாராக நினைவுகளுடனான நீண்ட போராட்டத்துக்குப் பின் நடந்த சம்பவங்கள் அனைத்தும் உண்மையென்று உணர்ந்தால் மேகலை. இருப்பினும் சொர்கலோகம் போல் காட்சி தரும் இந்த இடத்திற்கு தான் எப்படி வந்தேன், இது என்ன இடம் என்ற என்ன ஓட்டங்களுடன் ஒன்றும் புரியாமல் மெல்ல எழுந்து அருகிலிருந்த சாலரம் வழியாக தன் கூரிய விழியின் பார்வையை வியாசப்படுதினால். என்ன ஆச்சர்யம் அங்கு சுமார் ஐந்த்நூறு வீரர்களுக்கு போர்ப் பயிற்சி நடந்து கொண்டிருந்தது. இது ஒரு வேலை எதிரிகளின் கூடாரமோ என்று ஒரு நிமிடம் எண்ணிய மேகலையின் கண்கள் சிறு புள்ளியென தொலைவில் தெரிந்த ஓர் உருவத்திடம் மையம் கொண்டது. புள்ளியென இருந்த உருவம் மெல்ல தன் விட்டதைப் பெருக்கி விரிய, அதை உற்று நோக்க விரிந்த தனது வேல் விழிகளைப் புள்ளியெனச் சுருக்கினால் மேகலை. அவளை நோக்கி வந்த உருவத்தின் ஒலி சிந்தும் முகம் மேகலையின் கண்களை நிறைக்க தான் இருப்பது சொர்க்கலோகம்தான் என்று உறுதி செய்தால்.
ஆம், அன்று செங்கதிரவனாய்க் குருதியின் மத்தியில் கண்ட தங்கள் தலைவனின் முகம், இன்று முழுச்சந்திரனாய் தன்னை நோக்கி வருவது கண்டு சித்தம் குழம்பி நின்றால். இதற்குள் கை தொடும் தூரத்தில் அவளை நெருங்கி இருந்த தலைவரின் உருவம், மேகலை!! என்னிடம் கேட்பதற்கு
ஏதாவது கேள்வி இருக்கிறதா என்று வினவ..
என் தந்தை எங்கே? என் தனையன் எங்கே? குண்டுவெடிப்பு நிகழ்ந்ததா? நீங்கள் இறக்கவில்லையா? இது என்ன இடம்? என்று மனதில் உதித்த எண்ணிலடங்கா கேள்விகளில் எதைக் கேட்பதென்று புரியாது ஊமையாகி நின்றால் மேகலை.
அவள் படும் பாட்டைக் கண்டு நகைத்த தலைவர் அவளை அருகிலிருந்த நாற்காலியில் அமரவைத்துவிட்டு நடந்த நிகழ்ச்சிகள் ஒவ்வொன்றாக விளக்கலானார்…
மேகலை! சுமார் ஒரு ஆண்டுக்கு முன்பு நானும் உண்ட அப்பாவும் இந்த போரை முடிவுக்கு கொண்டு வர தீர்மானித்தோம். போரினால் இந்த பிரச்சினைக்கு நிரந்தர தீர்வு காண இயலாது என்று அறிந்தும் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் ஆயுதமேந்தி நான் களமாடிய காரணம், எம் மக்களுக்கு இழைக்கப்படும் இன்னல்களை இவ்வுலகத்தார் பார்வைக்கு கொண்டு வரவே. முப்பது ஆண்டு கால தொடர் போரின் காரணமாக இன்று ஒட்டுமொத்த உலகின் பார்வையும் நம்மேல் இருக்கிறது.
எனவே நம்மட இயக்கத்தை ஓர் அரசியல் இயக்கமாக மாற்றி முறைப்படி உருமை கோர தீர்மானித்தோம். ஆனால் நான் உயிரோடு இருக்கும் வரை அமைதி வழிக்கு இராணுவம் திரும்பாது என்று உணர்ந்ததால் உரிய சந்தர்ப்பத்தில் என்னைக் கொன்று விட்டு, நம்மட அரசியல் இயக்கத்தைப் பொறுப்பேற்று நடத்தும் படி உன் தந்தையைப் பணித்தேன். அதற்கான திட்டங்களும் தயாராகின. நாங்கள் எதிர்பார்த்து போலவே அமைதிப் பேச்சு வார்த்தை தோல்வி உற்ற உடன் ராணுவத்தினர் தங்களின் தாக்குதலைத் தீவிரபடுதினர். நாமும் தோற்பது போன்று பாசாங்கு செய்து மெல்ல பின்வாங்கினோம்.
இராணுவம் நம் தலைநகரை நெருங்கிய உடன் எதிர்போர் தொடுத்து அவர்களின் படைகளைச் சிதறடித்தோம். வீரர்களை இழந்து அரசு திண்டாடும் வேலையில் உன் அருமைத் தந்தை பாலச்சந்திரன் அரசு செலுத்துவோரிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினார். அவருக்குப் போராளிகளுக்கும் சம்பந்தம் இருப்பது யாருக்கும் தெரியாத காரணத்தால் பேச்சுவார்த்தை சுமூகமாக நிறைவடைந்தது. நமக்கு வேண்டிய அனைத்து கோரிக்கைகளும் அவர்கள் முன் வைக்கப்பட்டது, அதற்க்கு விலையாக எனது உயிரைத் தருவதாக உன் தந்தை பேசினார். அந்தத் தருணத்தில் அவர்களது இராணுவம் கடுமையான இழப்பைச் சந்தித்ததாலும், உன் தந்தையின் உறுதியான பேச்சினாலும் அரசு இந்த திட்டத்தை ஒப்புக்கொண்டது.
அடுத்த சில நாட்களில் அவர்கள் தலைநகரில் ரகசியமாய் நடந்த ஒரு கூட்டத்தில் பல நாட்டு அரசியல் தலைவர்கள் மற்றும் வெளிநாட்டுத் தூதர்கள் மத்தியில் நம் கோரிக்கைகள் அடங்கிய கோப்புகள் கை ஒப்பமிடப்பட்டன. இதன் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கையாக உன் தந்தை என்னைக் காட்டிகொடுக்க உடல் சிதறி உயிர் இழந்தேன்.
இவ்வளவு நேரம் மௌனியாக அவரின் பேச்சைக் கேட்டிருந்த மேகலை இப்பொழுது மௌனம் கலைந்தால்.
என்ன? …
என்று அழுத்தமாக அவள் கேட்ட கேள்வி ஆயிரம் குழப்பங்களை உள்ளடக்கியிருந்தது. மேகலையின் கேள்விக்கு ஒரு மந்திரப் புன்னகையை மட்டும் பதிலாக வழங்கிவிட்டு தனது பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.
இறுதியாக எனக்குக் கிடைத்த தகவலின்படி எம் படையினர் முன்பே திட்டமிட்டதுபோல் பகுதி பகுதியாக பாலச்சந்திரனின் கட்சியில் இணைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இருப்பினும் வரும் காலங்களில் நம் மக்களின் உரிமை பறிக்கப்படும் சூழ்நிலை எழும் நிலையில், ஒரு வாரத்தில் நம் மாகாணங்கள் அனைத்தையும் கைப்பற்ற படையினரைத் தயார் நிலையில் வைத்துள்ளேன். எங்களின் முயற்சிக்கு நல்ல பலன் கிடைத்தால் இது ஒரு முற்றுபுள்ளி இல்லையேல் இது வெறும் இடைவேளைதான்.
அப்பொழுது நாம் இருவரும் இறந்து விட்டோமா இப்பொழுது நாம் இருப்பது சொர்க்கலோகமா என்று ஆர்வம் பொங்கும் கண்களுடன் மேகலை கேள்வி எழுப்ப..
கல கல…  என சிரித்த தலைவர் உனது குழப்பம் எனக்கு புரிகிறது மேகலை அன்று நீ குண்டு வெடிப்பில் கண்ட சிதறிய உடல் எனதன்று.  பிளாஸ்டிக்  அறுவை சிகிச்சை முறையினால் என்னை போலவே  உருமாற்றம் செய்யப்பட்ட மற்றொருவரின் உடல்.  மேலும் டி.என். ஏ சோதனையில் அவர்கள் உண்மையைக் கண்டறியாமல் இருக்க க்ளோனிங் முறையைப் பயன்படுத்தி எனது திசுக்கள் செலுத்தப்பட்டு எனது குணாதிசயங்களை பெற்ற எனது மாதிரி.
நாம் இன்னும் உயிருடன்தான் இருக்கிறோம்.  எம் மக்களுக்கு முழு உரிமை கிடைக்கும் வரை இந்த உயிர் மண்ணுலகம் விட்டு மறையாது என்று உரக்க உரைதவரைக் கண்களில் நீர் ததும்ப வியந்து நோக்கினால் மேகலை…

Wednesday, September 9, 2009

எல்லாம் இன்பமயம்...


உண்ட உணவு குறைவதில்லை
தின்ற சோறு செரிப்பதில்லை
என்ற குறை சிலருக்கு...
செரித்திடவோ சோறில்லை
பசித்திருந்தால் பாவமில்லை
என்ற நிலை பலருக்கு...
துணி அடுக்க அரையில்லை - புது
உடை பொருந்தச் செருப்பில்லை
என்ற குறை சிலருக்கு...
உடை கிழியா இடமில்லை
உடல் தெரிந்தால் குற்றமில்லை
என்ற நிலை பலருக்கு....
வீட்டில் ஒரு நாதி இல்லை - நிதம்
பெருக்குவதே பெரிய தொல்லை
என்ற குறை சிலருக்கு....
ஒதுங்கிட ஓர் குடிலில்லை - சிறு
குடை கிடைத்தால் கவலையில்லை
என்ற நிலை பலருக்கு...
பலர் நிலை பொறுத்து, குறை தன்
நிறம் மாற்றிடினும்...
அதன் துயர் மாற்றாது
நம் குறை தீராது!
எவர் குறையும் தீர்வதில்லை
நாம் துயர் கொண்டும் பலனில்லை
இதனால்
குறைகளிலே நிறை காண்போம்
நம் துயர் விதைத்து
இன்பப்பயிர் செய்குவோம்!!!!!!!