காலச்சூத்திரம்..

காலச்சூத்திரம்..
குருதி மணக்கும்
விரோதி கையில்
விருந்தாளிப் பத்திரம்..

மறதியென்னும் வியாதி…
அரைவிழி நிலையில்
அசைபோட மறந்த
பெருங்கனவென
நினைவிழந்தன
நேற்றைய நிதர்சனங்கள்..

ஒற்றைப்பனை..
லட்சத்து நான்கு
முன்பொரு நாள்
சட்டிப் பானையுடன்
குண்டுச் சத்தத்தையும்
சுமந்து சென்றவர்களை
இரண்டு மடங்காய்
எண்ணிய ஞாபகம்..

சுழலென்னும்  சூழல்..
வெட்டியவன் வீட்டில்
விறகா இல்லை
வெட்டிய கோடரிக்குப்
பிடியா
சரிந்த மரத்திடம்
ஜனநாயகம் கேட்டது..

ரா.....

விடியல்..

வியர்த்திருந்த
வீதியோர மரங்களில்
உயிர்த்திருந்தது
கடந்து போன
மழை இரவின்
மிச்சங்கள்.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
நேற்று இன்று நாளை..

அதிகாலைச் சமவெளியில்
விழித்திருக்கும் மலர்க் கடையில்
சிரித்திருக்கும் ரோஜாக்களைச்
சீண்டுவதில்லை
நேற்றைய பிரிதலின் ரணமும்
நாளைய இறத்தலின் பயமும்…

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
தொடர்கதை..

தினம் தினம்
தோண்டப்படும்
என் பகல் கோபங்கள்
பக்குவமாய்ப்
புதைக்கப்படுகின்றன
அன்றைக்கான இரவின்
மயான இருளில்..

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
அவளுடன்..

முந்தைய இரவின்
முடிவிற்கும்
இன்றைய காலையின்
விழிப்பிற்கும்
இடையே
விரிக்கப்பட்ட இருளினூடே
பரிமாரபட்டிருக்கிறது
நம் ஸ்பரிசங்களின்
சுவடுகள்..

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
அமாவாசை..

வெண்மதி தின்று
இருள் ஈட்டிய
வெற்றியின்  இறுதியில்
மீண்டும்
துவங்கும் இருள்
குடிக்கும் யுத்தம்
அது பௌர்ணமிக்கான
ஆயத்தம்..

எல்லாம் இன்பமயம்...

உண்ட உணவு குறைவதில்லை
தின்ற சோறு செரிப்பதில்லை
என்ற குறை சிலருக்கு...
செரித்திடவோ சோறில்லை
பசித்திருந்தால் பாவமில்லை
என்ற நிலை பலருக்கு...
துணி அடுக்க அரையில்லை - புது
உடை பொருந்தச் செருப்பில்லை
என்ற குறை சிலருக்கு...
உடை கிழியா இடமில்லை
உடல் தெரிந்தால் குற்றமில்லை
என்ற நிலை பலருக்கு....
வீட்டில் ஒரு நாதி இல்லை - நிதம்
பெருக்குவதே பெரிய தொல்லை
என்ற குறை சிலருக்கு....
ஒதுங்கிட ஓர் குடிலில்லை - சிறு
குடை கிடைத்தால் கவலையில்லை
என்ற நிலை பலருக்கு...
பலர் நிலை பொறுத்து, குறை தன்
நிறம் மாற்றிடினும்...
அதன் துயர் மாற்றாது
நம் குறை தீராது!
எவர் குறையும் தீர்வதில்லை
நாம் துயர் கொண்டும் பலனில்லை
இதனால்
குறைகளிலே நிறை காண்போம்
நம் துயர் விதைத்து
இன்பப்பயிர் செய்குவோம்!!!!!!!

சிந்தையில் சிதறியவை…

அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய்ச் சிதறிய சிந்தனைச் சில்லறைகள் மொத்தமாய் உங்கள் கவனத்திற்கு…
நீர் வற்றியதால் வெள்ளப் பெருக்கு;
பாசனம் பெற்றன, உழவனின் கண்கள்!!!
——————————————————————————————
கைக்குழந்தையும் கள்ளிப்பாலுமாய்
கண்ணீருடன் நின்றவளிடம்
பொய்த்துப் போனது
“காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு”
——————————————————————————————–
இடது கையில் அரசாங்கப் படி
வலது கையில் கிரீன் கார்ட் வாங்குவதெப்படி
தாங்கி நிற்கின்றன
இந்தியாவின் நாளைய தூண்கள்!!!!
———————————————————————————
இது இருநூறாவது ரூம் பிரெஷ்னர்
இன்னும் கிடைக்கவில்லை…
என் கிராமத்து மண் வாசனை!!!!
——————————————————————————————–
பாதி கிழிந்த பழைய புத்தகம் மேடை மேல்
பூசையில்
வாங்கித் வந்த தந்தை முதியோர் இல்ல
மூலையில்!!!
சாதித்தவன் வீட்டில்
“சரஸ்வதி பூஜை”
எதாவது கொஞ்சம் வித்யாசமா முயற்சி பண்ணலாம்னு பாத்தேன்…. எப்படி வந்திருக்குன்னு தெரியல கொஞ்சம் சொல்லுங்களேன்…

பாட்டி வீட்டில் பதினாறு..

சிறு வயதில் தன் பாட்டி வீடே உலகமென்று வளர்ந்து, பின் வாழ்க்கையென்னும் அதிவேக நீரோட்டத்தில் விழுந்து, பாட்டியைக் காண நேரமின்றி, பல வருடம் பிரிந்திருந்து. இன்று இறப்புக்குக் கூட வர முடியாமல் அலுவல் காரணமாக பதினாறாம் நாள் வந்து சேர்ந்திருப்பவனிடம்…


பாட்டி வீட்டில் பதினாறு..

பகலவன் துயிலும் மாலை நேரம்
பாட்டி வீட்டு வாசலோரம்
வாடைக் காற்று வந்து சென்றது - என்
ஆடை மெல்ல விலக்கிச் சென்றது
வாசற்க் கதவைத் திறந்து விட்டது!!

அஃது
யரோ விசும்பக் கேட்டேன்
நாலு பக்கம் நானும் பார்த்தேன்
கண்ட பக்கம் காட்சி இல்லை
காதுகளுக்கோ சாட்சி இல்லை
யாரழுவது என்றதட்டினேன்..




அழுகை ஆனது அசரீரீ
அடுத்துக் கேட்டது பல கேள்வி!!

நீ பாட்டி மடி சாஞ்சிக்கிட்டு
நிதமும் கதை கேக்கயிலே
நானுஞ்சேந்து கேட்டதெல்லாம்
உனக்கு இப்போ மறந்திடுச்சா!!




நீ அறை டௌசர் போட்டுக் கிட்டு
ஆட்டம் பாட்டம் போடறப்போ
மேல ஏறி மிதிச்சதெல்லாம்
உனக்கு இப்போ நினவிருக்கா!!



நீ முதல் முதலா நடை பழகி
என் புதுப் பூச்சு மேலேறி
பிஞ்சுக் காலால் பதிச்ச தடம்
என் நெஞ்சுக் குழி மேலிருக்கு…



அது ஆறுதலாய்த் தானிருக்கு!!



உன் பாட்டி விட்டுப் போகையிலே
நான் பாடை சுமந்து நிக்கையிலே
நீயும் வந்து பாத்திடுவ - என்
மேல சாஞ்சு அழுதிடுவ
என்று நானும் நெனச்சிருந்தேன்
என் சோகம் தீர்க்கக் காத்திருந்தேன்..
நீயும் வந்து சேரலியே - அந்தக்
கிழவி முகம் பார்க்கலையே






எனைப் பார்த்துக்கிட்ட ஒரு சீவே
அதுவும் போயிச் சேந்திடுச்சு
என்னக் கூட்டிப் போக மறந்திடுச்சு!!



நீ சாஞ்சு அழத் தாயிருக்கா
நான் சேர்ந்து அழ யாரிருக்கா??
அனாதையா ஆயிப்புட்டே
யாருமத்துப் போயிப்புட்டேன்
முடிஞ்சா என்ன பாதுக்கோய்யா
இல்ல இடிச்சுப் போட்டுப் போயிடுய்யா..

அசரீரீயும் அழுகையும் மெல்ல நின்றது..

களைப்புற்று இளைப்பாறும் களமாக
நான் நடக்கப் பிடிக்கும் தோளாக
பல சமயம் எனைத் தாங்கும் தாயாக
என் ஆரம்ப நாட்களின் அச்சாணியாயிருந்த
பாட்டி வீட்டுத் திண்ணையின் தீனக் குரல்
உரலாக என் மனதை இடிக்க…

அவள் மடி சாய்ந்து அழத் தொடங்கினேன்
பைத்தியம் என்றார் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்!!!!