தமிழ்வாசம்

பேறுகாலப் பிரிவு…

2011-07-26T19:08:00.000-07:00

அம்மா வீட்டில் மனைவி, பேறுகாலத் தனிமை கணவனுக்கு, வாரம் ஒருமுறை ஆகிப் போன சந்திப்பு. அப்பொழுது…

உன் அருகாமை
இல்லாத இரவுகளில்
தனிமைச் சாயம்
பூசிக் கரையும் என்
நினைவுகள்
வெறுமை வாசம்
வீசிக் கலையும் என்
கனவுகள்
இனிமை தாகம்
வேண்டிக் காயும் என்
கவிதைகள்…
—————————————————————————————————–
வாரம் இருநாள்
உன்னோடு
மீதம் ஐந்து நாள் உன்
நினைவோடு
இது விரும்பியே வரித்துக்
கொண்ட வனவாசம்
வாசத்தின் இறுதியில்
உதித்திடும் புது நேசம்..
—————————————————————————————————–
நிதம்
நம் படுக்கையறை
விளக்குகளிடம்
வேண்டிக் கொள்கிறேன்
நீ இல்லாத இரவுகளில்
நான் துவண்டு தவித்த
காட்சிகளை
உன்னிடம் ஒப்புவிக்க
வேண்டாமென்று…
—————————————————————————————————–
என் ஒருவாரத்
தவிப்பும்
பல நூறு மைல்
களைப்பும்
கோடை மழைக்
குளிரென
சட்டெனக் காய்கிறது
உன் முதற் பார்வைக்
கதகதப்பில்..
—————————————————————————————————–
ஆகாய வெளியில்
புள்ளியெனச் சுருங்கி
மறையும் விமானமென
என் தவிப்புகளின்
நீள அகலம் கரைக்கிறாய்
உன் விழி பேசும் மௌனத்தில்..

நித்தம் தேயும்..

2011-07-19T10:14:00.001-07:00

“லேர்ன் சம் பேசிக் இங்கிலீஷ்”
தமிழ்த் தெருவோரம்
இளநீர் கடை விரித்தவனிடம்
அயல்மொழியான் ஒருவன்
செய்த ஆங்கில விற்பனை
விலையாய்க் கேட்டது
தமிழ் நிலத்தின் தன்மானத்தை..

“நீயே பாத்து சொல்லிடு”
நினைவு தெரிந்த நாள் முதல்
உணவுப் பட்டியல் பார்த்துப்
பிடித்ததை வாங்கித் தந்த அப்பா
இன்று தான் படித்ததைக் காணாமல்
கையில் திணித்தார்
ஆங்கிலம் அடைகாக்கும் ஆகார அட்டவணை,
அது ஆணவமாய்க் கேட்டது
தமிழ் அறிந்தோரின் தன்னம்பிக்கையை..

“பாதி இங்கிலீஷ்ல பேசறாங்க என்ன புரியுது”
தாய்மொழி தவிர்த்த வைத்தியர்
வாய்மொழி புரியாது
உடல் நோவுடன் உள்ளமும் நொந்து
அத்தை வருத்திய கனம்
இருக்கும் வீட்டில்
இரண்டாம் தாரப் பிள்ளையானது
என் வீட்டுத் தமிழ்…

கவிதையாய்ச் சொன்னதால்
இவை கற்பனையன்று,
எனைக் காயம் செய்த காட்சிகளின்
கூட்டுத்தொகை..

காலனிய ஆட்சியின்
கடைசிச் சாட்சியாய் நிற்கும்
அவர் மொழி ஆதிக்கம்
அறியாததன் வினை..

இந்த அறியாமை அகற்றி
அடமானம் மீட்காவிடில்
அந்திக் கடலில் கரையும்
கதிரவனென
நம் நடையில் மறையும்
தமிழென்னும் கலை…

இனி..

2011-04-17T20:02:00.000-07:00

இவ்வளவு அவ்வளவென்று

சொல்வதற்கு வகையில்லை

கொள்ளளவு எவ்வளவென்று

அளப்பதற்கும் அளவில்லை

கோடியில் கொழுக்காமல்

கொடிகள் விளைவதில்லை

பிள்ளைகள் பிழைப்பானாள்

கொள்ளைகள் பாவமில்லை

பதவிக்கு பங்கமென்றால்

கொள்கைகள் கூட தொல்லை

ஊடகங்கள் ஒளிர்ந்தாலும்

ஊழல்கள் சொல்வதில்லை

உண்மைகள் உரக்க சொல்ல

உணர்வாளர் யாருமில்லை

இனி நாமும் காத்திருந்தால்

பெரும்பிழை வேறில்லை

அடி மேல் அடி வைப்போம்

ஆனதைச் செய்திடுவோம்

ஆதங்கம் கலைந்திடுவோம்

இல்லை எனும் சொல் கலைய

இனிக் காத்திருக்க நேரமில்லை

ஒற்றுமையாய் ஊர் சேர

நம் உரிமை நாம் கோர

செய்திடுவோம் புதுக் கவிதை

தலைப்பிடுவோம் "நாம் தமிழர்"

எனும் சொல்லை...

விசித்திர சித்தர்...

2010-07-04T20:29:00.000-07:00

இக்கதையின் கதைக்களம் உண்மையான போதிலும், இக்கதையில் வரும் சம்பவங்களும், கதை மாந்தர்களும் எனது கற்பனையே..

பூம்…. டமால் பூமி அதிர வெடித்துச் சிதறிய குண்டுகள் அந்தக் கட்டிடத்தை நொடிப் பொழுதில் நிர்வாணமாக்கியது. குண்டு வெடிப்பும், செல் அடிப்பும் இவர்களது வாழ்க்கையில் தினசரி சடங்காகிப் போனபோதிலும் இன்றைய நிகழ்ச்சி தடம் மாறிய இவர்களது வாழ்க்கைப் பயணத்தை நிலைப்படுத்த இருப்பது இவர்களுக்கு புலப்பட வாய்ப்பில்லைதான்…

முப்பது நிமிடங்களுக்கு முன்….

லலலாலலாலா லலலாலலாலா…
இது எங்கள் நாடே
இது எங்கள் வீடே!!
லலலாலலாலா லலலாலலாலா…
உரிமைப் போர் பூண்டு
உயிர் கோடி மாண்டு
ஈழம் இது கண்டோம்
இனி வீழ மாட்டோம்!!!
லலலாலலாலா லலலாலலாலா…
ஈழம் இனி வெல்லும்
உலகம் கதை சொல்லும்!!!
லலலாலலாலா லலலாலலாலா….

என்று கண்ட கனவு நினைவானதாய் கற்பனை செய்து கவிபாடிய ஈழத்து பாரதி பாலச்சந்திரனின் பாடலை இசையோடு நயமாய் கலந்து, களிப்புடன் பண்பாடிக்கொண்டு சகதி நிறைந்த அந்த ஒற்றை அடிப் பாதையில் ஒய்யாரமாய் தனது ஊரை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தாள் மேகலை. திரிசங்கு சொர்க்கத்தை தரையில் கிடத்தியது போன்று செழிப்பிலும், செல்வதிலும் உயர்ந்து விளங்கிய கானகரையான்குலம், இடைவிடாத இனப் போரில் சிக்கி இன்று சிதைவுண்டிருந்தது. போராளிகளுக்கும், ராணுவத்தினருக்கும் இடையே நடக்கும் போர் உச்ச கதியை எட்டிய நிலையில் எதிரணியின் கையே சில நாட்களாக ஓங்கி இருந்தது. இன்னும் மூன்று மாகாணங்களே போராளிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. இந்த பின்னடைவுக்குப் பெரிதும் காரணம் நரிகளாய் மாறிப் போன சில புலிகளே என்று பரவலாக நம்பப்பட்டது.
இத்தகைய நெருக்கடியான சூழலில் தங்களின் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை பற்றி ஆலோசிக்க போராளிகளின் தலைவரும் அவர்களின் முக்கிய தளபதிகள் மூவரும் மேகலையின் தந்தை கவிஞர் பாலச்சந்திரனின் வீட்டில் இன்று கூட இருந்தனர். இந்த கூட்டம் போரின் போக்கை மாற்ற புது யுக்திகளைக் கண்டெடுக்கவே என்பதால் இந்தக் கூட்டம் போரில் முக்கிய திருப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என்று பெருதும் எதிர்பார்க்கப்பட்டது.
கவிஞர் பாலச்சந்திரன், ஈழத்து பாரதி என்று மக்களால் அன்பாக அழைக்கப் படுபவர். போராளிகளின் மனதில் துளிர்த்து வேர்விட்டிருந்த விடுதலை உணர்வும், உரிமையும் இவரது எழுதுகோலின் மையினால் பாசனம் பெற்று இன்று வளர்ந்தோங்கிய விருட்சமாக்கப் பட்டிருக்கிறது. எனவேதான் இத்தகைய இக்கட்டான நிலையில் நடக்கும் முக்கியமான கூட்டம் பாலச்சந்திரனின் வீட்டில் நடக்க இருந்தது. ஆனால் ஏனோ, எரிமலையின் சீற்றத்தைப் போல் அனுதினமும் அனல் கக்கும் கவிஞரின் கூரிய கண்களில் தற்பொழுது குழப்பம் குடியேறி இருந்தது. தலைவரும் தளபதிகளும் ரகசிய பாதையின் வாயிலாக கவிஞரின் வீட்டை வந்தடைந்தனர்.
ஆலோசனை தொடங்குவதற்கு சில நிமிடங்களே இருந்த நேரத்தில் கவிஞரின் வீட்டின் பின்புறம் சலனமில்லாமல் வந்து நின்றது ஒரு நீல நிற வாகனம். அந்த ஊர்தியின் உள்ளிருந்து சமிக்ங்கை செய்வது தன் மகன்தான் என்பதை உறுதி படுத்திக் கொண்ட உடன் தன் இல்லத்தில் வீற்றிருக்கும் விருந்தினரைப் பற்றிக் கூட சிந்திக்காதவராய்த் தன் மகனின் வாகனத்தில் ஏறி காலைக் கதிரில் தொலையும் மூடுபனியென நொடிப் பொழுதில் அவ்விடம் கடந்து மறைந்தார் கவிஞர்.

அதே சமயம் தன் தந்தையின் கவியாற்றலையும், தனையனின் போர் தீரங்களையும் எண்ணிக் கனவுலகில் மிதந்து வந்த மேகலையின் காதுகளில் ஓர் அதிபயங்கர வெடிச்சத்தம் இடியென ஒலிக்க. உள்ளத்தில் ஒரு கோடி அபாய சங்குகளின் முழக்கத்துடன் தன் வீட்டை நோக்கி ஓடினால் மேகலை..
"ஐயோ!! எங்கள் தியாகத் திருமகனின் திருஉருவம் தெருவில் உதிர்ந்ததே"
"எங்கள் குலதெய்வம் கொலையுண்டு விட்டதே"
என்ற வான் பிளக்கும் அவலக் குரல்களுக்கு மத்தியில் குண்டு வெடிப்பில் முற்றிலும் சேதமடைந்த அவளின் வீட்டைச் சுற்றி ஊர் மக்கள் முற்றுகையிட்டிருந்தனர். அக்குரல்களுக்கு இடையில் குருதி நனைத்த மாலைக் கதிரவனாய்ச் செங்கதிர் பரப்பிய இணையற்ற தலைவனின் சிரம் உடல் துறந்தும் உணர்வு துறக்காமல் பிண்டமாய்க் கிடப்பதைக் கண்ட நொடி மேகலையின் உலகம் இருண்டது. எதுவும் சிந்திப்பதற்குள் சில நொடிகளில் மூர்ச்சையுற்று மண்ணில் வேரறுந்த மரமாகச் சாய்ந்தால்.
மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு ராணுவத்தினரால் கைபற்றப்பட்ட தலைவனின் உடல் மருத்துவ சோதனைக்கு அனுப்ப பட்டது. இறந்தது தலைவர்தான் என்பதை உறுதி செய்த பிறகு அவரது சரித்திர சரீரம் மக்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. பலத்த பாதுகாப்புக்கு மத்தியில் அலைகடலென ஆர்பரித்த மக்களின் சோக கீதங்களுடன் மாசற்ற மறவனின் உணர்வுகுழையாத உத்தம உடல் மண்ணில் புதைந்தது.

கதிரவனும் கால் பதிக்காத அடர்ந்த கானகத்தின் மத்தியில் அசோக வனமெனக் காட்சியளித்த அற்புத தோட்டத்தில் ஐந்து நாட்களாக நினைவு துறந்து நித்திரையில் இருந்தால் மேகலை. இத்தனை நாட்கள் தன்னை மறந்த நிலையில் இருந்த மேகலையின் மனதில் அந்த பயங்கர நிகழ்ச்சியின் நினைவுகள் பேரலை என எழ பதறி எழுந்தால். அவள் கண்ட கொடூரங்கள் அனைத்தும் ஏதோ கனவு போல் இருக்க நடுக்கடலில் கரை தேடும் கண்களாக அவளது நினைவுகள் நிஜம் தேடி நிலையின்றி அலைந்தன. ஒருவாராக நினைவுகளுடனான நீண்ட போராட்டத்துக்குப் பின் நடந்த சம்பவங்கள் அனைத்தும் உண்மையென்று உணர்ந்தால் மேகலை. இருப்பினும் சொர்கலோகம் போல் காட்சி தரும் இந்த இடத்திற்கு தான் எப்படி வந்தேன், இது என்ன இடம் என்ற என்ன ஓட்டங்களுடன் ஒன்றும் புரியாமல் மெல்ல எழுந்து அருகிலிருந்த சாலரம் வழியாக தன் கூரிய விழியின் பார்வையை வியாசப்படுதினால். என்ன ஆச்சர்யம் அங்கு சுமார் ஐந்த்நூறு வீரர்களுக்கு போர்ப் பயிற்சி நடந்து கொண்டிருந்தது. இது ஒரு வேலை எதிரிகளின் கூடாரமோ என்று ஒரு நிமிடம் எண்ணிய மேகலையின் கண்கள் சிறு புள்ளியென தொலைவில் தெரிந்த ஓர் உருவத்திடம் மையம் கொண்டது. புள்ளியென இருந்த உருவம் மெல்ல தன் விட்டதைப் பெருக்கி விரிய, அதை உற்று நோக்க விரிந்த தனது வேல் விழிகளைப் புள்ளியெனச் சுருக்கினால் மேகலை. அவளை நோக்கி வந்த உருவத்தின் ஒலி சிந்தும் முகம் மேகலையின் கண்களை நிறைக்க தான் இருப்பது சொர்க்கலோகம்தான் என்று உறுதி செய்தால்.

ஆம், அன்று செங்கதிரவனாய்க் குருதியின் மத்தியில் கண்ட தங்கள் தலைவனின் முகம், இன்று முழுச்சந்திரனாய் தன்னை நோக்கி வருவது கண்டு சித்தம் குழம்பி நின்றால். இதற்குள் கை தொடும் தூரத்தில் அவளை நெருங்கி இருந்த தலைவரின் உருவம், மேகலை!! என்னிடம் கேட்பதற்கு

ஏதாவது கேள்வி இருக்கிறதா என்று வினவ..

என் தந்தை எங்கே? என் தனையன் எங்கே? குண்டுவெடிப்பு நிகழ்ந்ததா? நீங்கள் இறக்கவில்லையா? இது என்ன இடம்? என்று மனதில் உதித்த எண்ணிலடங்கா கேள்விகளில் எதைக் கேட்பதென்று புரியாது ஊமையாகி நின்றால் மேகலை.

அவள் படும் பாட்டைக் கண்டு நகைத்த தலைவர் அவளை அருகிலிருந்த நாற்காலியில் அமரவைத்துவிட்டு நடந்த நிகழ்ச்சிகள் ஒவ்வொன்றாக விளக்கலானார்…

மேகலை! சுமார் ஒரு ஆண்டுக்கு முன்பு நானும் உண்ட அப்பாவும் இந்த போரை முடிவுக்கு கொண்டு வர தீர்மானித்தோம். போரினால் இந்த பிரச்சினைக்கு நிரந்தர தீர்வு காண இயலாது என்று அறிந்தும் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் ஆயுதமேந்தி நான் களமாடிய காரணம், எம் மக்களுக்கு இழைக்கப்படும் இன்னல்களை இவ்வுலகத்தார் பார்வைக்கு கொண்டு வரவே. முப்பது ஆண்டு கால தொடர் போரின் காரணமாக இன்று ஒட்டுமொத்த உலகின் பார்வையும் நம்மேல் இருக்கிறது.

எனவே நம்மட இயக்கத்தை ஓர் அரசியல் இயக்கமாக மாற்றி முறைப்படி உருமை கோர தீர்மானித்தோம். ஆனால் நான் உயிரோடு இருக்கும் வரை அமைதி வழிக்கு இராணுவம் திரும்பாது என்று உணர்ந்ததால் உரிய சந்தர்ப்பத்தில் என்னைக் கொன்று விட்டு, நம்மட அரசியல் இயக்கத்தைப் பொறுப்பேற்று நடத்தும் படி உன் தந்தையைப் பணித்தேன். அதற்கான திட்டங்களும் தயாராகின. நாங்கள் எதிர்பார்த்து போலவே அமைதிப் பேச்சு வார்த்தை தோல்வி உற்ற உடன் ராணுவத்தினர் தங்களின் தாக்குதலைத் தீவிரபடுதினர். நாமும் தோற்பது போன்று பாசாங்கு செய்து மெல்ல பின்வாங்கினோம்.

இராணுவம் நம் தலைநகரை நெருங்கிய உடன் எதிர்போர் தொடுத்து அவர்களின் படைகளைச் சிதறடித்தோம். வீரர்களை இழந்து அரசு திண்டாடும் வேலையில் உன் அருமைத் தந்தை பாலச்சந்திரன் அரசு செலுத்துவோரிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினார். அவருக்குப் போராளிகளுக்கும் சம்பந்தம் இருப்பது யாருக்கும் தெரியாத காரணத்தால் பேச்சுவார்த்தை சுமூகமாக நிறைவடைந்தது. நமக்கு வேண்டிய அனைத்து கோரிக்கைகளும் அவர்கள் முன் வைக்கப்பட்டது, அதற்க்கு விலையாக எனது உயிரைத் தருவதாக உன் தந்தை பேசினார். அந்தத் தருணத்தில் அவர்களது இராணுவம் கடுமையான இழப்பைச் சந்தித்ததாலும், உன் தந்தையின் உறுதியான பேச்சினாலும் அரசு இந்த திட்டத்தை ஒப்புக்கொண்டது.

அடுத்த சில நாட்களில் அவர்கள் தலைநகரில் ரகசியமாய் நடந்த ஒரு கூட்டத்தில் பல நாட்டு அரசியல் தலைவர்கள் மற்றும் வெளிநாட்டுத் தூதர்கள் மத்தியில் நம் கோரிக்கைகள் அடங்கிய கோப்புகள் கை ஒப்பமிடப்பட்டன. இதன் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கையாக உன் தந்தை என்னைக் காட்டிகொடுக்க உடல் சிதறி உயிர் இழந்தேன்.

இவ்வளவு நேரம் மௌனியாக அவரின் பேச்சைக் கேட்டிருந்த மேகலை இப்பொழுது மௌனம் கலைந்தால்.

என்ன? …

என்று அழுத்தமாக அவள் கேட்ட கேள்வி ஆயிரம் குழப்பங்களை உள்ளடக்கியிருந்தது. மேகலையின் கேள்விக்கு ஒரு மந்திரப் புன்னகையை மட்டும் பதிலாக வழங்கிவிட்டு தனது பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.

இறுதியாக எனக்குக் கிடைத்த தகவலின்படி எம் படையினர் முன்பே திட்டமிட்டதுபோல் பகுதி பகுதியாக பாலச்சந்திரனின் கட்சியில் இணைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இருப்பினும் வரும் காலங்களில் நம் மக்களின் உரிமை பறிக்கப்படும் சூழ்நிலை எழும் நிலையில், ஒரு வாரத்தில் நம் மாகாணங்கள் அனைத்தையும் கைப்பற்ற படையினரைத் தயார் நிலையில் வைத்துள்ளேன். எங்களின் முயற்சிக்கு நல்ல பலன் கிடைத்தால் இது ஒரு முற்றுபுள்ளி இல்லையேல் இது வெறும் இடைவேளைதான்.

அப்பொழுது நாம் இருவரும் இறந்து விட்டோமா இப்பொழுது நாம் இருப்பது சொர்க்கலோகமா என்று ஆர்வம் பொங்கும் கண்களுடன் மேகலை கேள்வி எழுப்ப..

கல கல… என சிரித்த தலைவர் உனது குழப்பம் எனக்கு புரிகிறது மேகலை அன்று நீ குண்டு வெடிப்பில் கண்ட சிதறிய உடல் எனதன்று. பிளாஸ்டிக் அறுவை சிகிச்சை முறையினால் என்னை போலவே உருமாற்றம் செய்யப்பட்ட மற்றொருவரின் உடல். மேலும் டி.என். ஏ சோதனையில் அவர்கள் உண்மையைக் கண்டறியாமல் இருக்க க்ளோனிங் முறையைப் பயன்படுத்தி எனது திசுக்கள் செலுத்தப்பட்டு எனது குணாதிசயங்களை பெற்ற எனது மாதிரி.

நாம் இன்னும் உயிருடன்தான் இருக்கிறோம். எம் மக்களுக்கு முழு உரிமை கிடைக்கும் வரை இந்த உயிர் மண்ணுலகம் விட்டு மறையாது என்று உரக்க உரைதவரைக் கண்களில் நீர் ததும்ப வியந்து நோக்கினால் மேகலை….

"முறையான வழியில் பயணிக்காத எந்த ஒரு உயர்ந்த நோக்கமும், காலத்தின் வேகத்தில் தன்னிலை மாறித் தாழ்வடையும்"

புற்றுநோய்க்காரியின் சிரிப்பு..

2010-06-17T15:28:00.000-07:00

புற்றுநோய்க்காரியின் சிரிப்பு..

“பாட்டி ரொம்ப அழகா இருக்க”
மிச்சமிருந்த மூன்று முடியும்
உதிர்ந்த சோகத்தில்
உம்மென்று திரும்பியவள் தலையில்
தொப்பி வைத்துச் சொன்னாள் பேத்தி
பொக்கை தெரியாமல் சிரித்தாள் கிழவி….
——————————————————————————————————–
பொங்கலுக்கு நாள் குறிக்கப்பட்ட
எழுவது வயதுக் கிழவி..
கண்ணீர் துடைத்துக் கொண்டாள்,
பக்கத்துப் படுக்கையில்
இரண்டைக் கடக்காத குழந்தை கண்டு…
——————————————————————————————————–
நாலு மாசமே கஷ்டம்தான்
உதட்டைப் பிதுக்கிய
மருத்துவரைவிட
“100 வயசு கெழவி உனக்கு”
என்று மணியடித்த
பூசாரி நம்பகமாகத் தெரிந்தார்
நாத்தீகக் கிழவிக்கு….
*****************************************************************************************************

அடடா அவடா....

2010-06-09T15:48:00.000-07:00

கல்யாணத்துக்கு இன்னும் நாளிருக்கு, இப்போதைக்கு தொலைபேசிதான்.. அப்போ

எண்திசையும் சூழ்ந்தென்னை
உன் வசம் ஆக்கினாய்
யாழிசை போல் கொஞ்சுந்
தமிழ் பாடித் தாலாட்டினாய்
குரல் மட்டுந் தந்தெந்தன்
உயிர் மொத்தங் களவாடினாய்
கொண்ட விழி கண்டிருக்க
கூட என்னைத் தந்தனைக்க
காலம் வரக் காத்திருப்பேன்
கவிதை உந்தன் கரம் பிடிப்பேன்.

இன்று மட்டும்…

2010-05-05T20:53:00.000-07:00

விழி மூடா இமைகளுடன் மலரவிருக்கும் திருமண காலைக்காகக் காத்திருக்கும் மணமகனின், கடைசி இரவுத் தனிமை இங்கு கவிதையாய்…

இன்று மட்டும் ஏன், இரவுக்கு
என்மேல் இத்தனை நேசம்?
என்னைக் கடக்காமல் விரிகிறது!!

இன்று மட்டும் ஏன், நிலவுக்கு
என்மேல் இத்தனை பாசம்?
என்னை விலகாமல் காய்கிறது!!

இன்று மட்டும் ஏன், குளிருக்கு
என்மேல் இத்தனை மோகம்?
என்னைத் துளைக்காமல் அனைக்கிறது!!

இன்று மட்டும் ஏன், முகிலுக்கு
என்மேல் இத்தனை காதல்?
என்னை நனைக்காமல் மேய்கிறது!!!

ஏய்!!
பிரிய மறுக்கும் இருளே
இன்று மட்டும் ஏன்
என்மேல் இத்தனை மயக்கம்,
ஒருவேளை,
அறிந்திட்டாயோ என் திருமணச் செய்தியை??
ஆம்!!
இதுவே என் கடைசித் தனிமை
இயன்றவரை இன்றே என்னைப் பருகிக்கொள்
இனி என்றும் எதிர்படாதென்
தனிமைப் பொழுதுகள்..

நாளை முதல்…
இறைவனே கேட்டாலும்
இயற்கையே யாசித்தாலும்..
இரவலாய்க் கூடத் தரமாட்டாள்
அவளுக்கான என் பொழுதினை

இனி இருள் என்னைத் தொடுவதும்
காலைக் கதிர் என்னைச் சுடுவதும்
அவள் அருள் விழி
இசைந்தாலே சாத்தியம்..

அவளுக்கான என் நொடிகளும்
எனக்கான அவள் நாட்களும்
துவங்கத் தவிக்கும் காலை நேரம்
இதோ எந்தன் சன்னலோரம்
இருளே நீ வெளுத்திடு சீக்கிரம்
இனி என்றும் நான் அவளுக்கு மாத்திரம்.

தட்டையானதோ உலகம்??

2010-02-06T09:26:00.000-08:00

ஏழாம் வகுப்பிலிருந்து, கல்லூரி இரண்டாம் ஆண்டு வரை தொலைக்காட்சிப் பெட்டிக்கு வாழ்வின் மிக முக்கிய நாட்களை திருடு கொடுத்தவன் நான். ஏதாவது புக் படி அப்டினு அப்பா சொன்னதெல்லாம் சுத்தமா கண்டுகிட்டது கிடையாது. வீணடித்த நாட்களின் அருமை உணர ஆனது ஆண்டுகள் பல.
அட இவனும் நம்மள மாதிரிதான் அப்டினு நினைக்கறீங்களா… நினைக்கறவங்க வாங்க..
நான் அதிகம் பேசியது

வேண்டுமானால் நண்பர்களுடனாய்
இருக்கலாம் ஆனால்
அதிகம் பார்த்தது உன்னைத்தான்
உன்னைப் பார்த்த நேரத்தில்
ஒரு பெண்ணைப் பார்த்திருந்தாள்
காதலித்தாவது தோற்றிருப்பேன்..
********

பில்லி, சூனியம் இன்னும்
எத்தனை வசியம்
வைத்திருந்தாலும்
தோற்றிருப்பார்கள்
பிரிக்க எண்ணியவர்கள்..
********

பக்கத்துல உட்காந்து பாக்காத…
சாப்பட்ரப்ப அங்க என்ன பார்வ…
இந்த நேரம் ரெண்டு புக் படிச்சிருக்கலாம்..
கண்டிப்பாகக் காயப்படுத்தியிருக்கும்
அலட்சியப்படுத்தப் பட்ட அப்பாவின்
வார்த்தைகள்..
********

அதென்னவோ அமாவாசை
அலைகள் போல்
பரீட்சை அன்று மட்டும்
அவ்வளவு ஈர்க்கிறாய்
உனக்குத் தெரியுமோ
தெரியாதோ உன்னால்
நான் தோற்பது…
*******

இன்று கலிலியோ இருந்திருந்தால்
உலகம் உருண்டை என்பவரை
கண்டிப்பாய்க் கல்லால் அடித்திருப்பார்
நீதான் தட்டை ஆயிற்றே…
******

12 இன்ச்சில் துவங்கி
மெல்ல மெல்லப் பெருத்து
இன்று 46 இன்ச்சில்
கம்பீரமாய் நிற்கிறாய்
சொந்த செலவில் சிறை
செய்து நாங்களே
அடைந்து கொண்டோம்..
*******

நீ என்னவோ அறுசுவை
உண்டிதான் வைத்தாய்
ஆனால் எனக்குத்தான்
இனிப்பை மட்டுமே உண்ணும்
வழக்கம்..
********

ஆயிரத்தில் ஒருவன்.. கவிதையாய் ஒரு பார்வை.

2010-02-03T19:24:00.000-08:00

இரண்டு வாரம் காத்திருந்து கடைசியாய் இரு நாட்களுக்கு முன் தான் இங்கு வெளியானது ஆயிரத்தில் ஒருவன், நாளுக்கு நாள் கூடியிருந்த எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்யுமா என்ற தேடலுடன் முதல் காட்சியைப் பார்த்தவன் திக்கு முக்காடிப் போனேன். அதன் விளைவு இங்கே..
இது பட விமர்சனமோ, படத்தைப் பற்றிய என் பார்வையோ அல்ல. இது நான் படம் பார்த்த விதம்..
வெளிவந்த
இரு நாளில்
இணையத்தில் இருந்தும்,
கைக்கெட்டியதை கவ்விக்
கொள்ளாமல்..
காத்திருந்த இரு வாரம்
கடந்திருந்த இருள் நேரம்.
ஆரவாரம் அரவமற்ற
அரங்கினுள் அடிவைத்தேன்..
எட்டி எட்டி எண்ணி வந்தேன்
என் இருக்கை வந்தமர்ந்தேன்..
இருபதைத் தாண்டவில்லை
எண்ணிக்கையில் பிழையில்லை
விமர்சனங்கள் செய்த வினை
வேறெதுவும் தோன்றவில்லை.
இருந்தாலும் சிரித்துக் கொண்டேன்
“நான் கடவுள்” நினைத்துக் கொண்டேன்
அரங்கத் திரை விலக
ஓரிரு விசில்களுடன்
வெளிச்சம் வந்தான்
“ஆயிரத்தில் ஒருவன் ”
தெருக்கூத்தில் துவங்கிய கதை
ஓர் அற்புதத்தின் ஆரம்ப விதை
நூறு மீட்டர் ஓட்டமென
ஆரம்பமே அத்தனை வேகம்..
தரம் குறைந்த கிராபிக்சுகள்
ஆங்காங்கே தலை தூக்கி
நிஜ உலகம் அழைத்து வர
சளைக்காமல் அடுத்த நொடி
நிழலுகம் கூட்டிச் சென்றனர்
அவருடனே பயணித்து
தடைகள் பல தாண்டி
வந்தடைந்த இடமொன்றில்
இடிந்திருந்த கிராமத்தில்
சிரித்திருந்த கோமகன் சிலை
என்னவோ செய்ததென்னை
நடு இரவில் துயில் எழுந்து
கனவொன்று கலைவதைப் போல்
இடை வந்த இடைவேளையில்
தடை பட்டதென் பயணம்
விடை பெற்றதென் கனவு
முதற்பாதி அருமை என்றும்
பிற்பாதி கொடுமை என்றும்
எதுகை மோனையாய்ப்
பிதற்றிட்ட விமர்சனங்கள்..
கண் முன்னே விரிந்து நிற்க
மீதி இருந்த சமோசாவை
அவசரமாய்த் தீர்த்து விட்டு
மீண்டும் சேர்ந்தேன் என் இருக்கை
துவங்கியதொரு புது யுகம்
வேகமாய் வந்த படம்
காவியமாகத் துவங்கிய இடம்..
கற்பனையும் செய்ததில்லை
தமிழ்த்திரை தந்த காட்சிகளை..
அரசனின் அறிமுகக் காட்சி
மீண்டும் கேட்டது மன்னராட்சி
“புலிக் கொடி பொறித்த
சோழ மாந்தர்கள்
எலிக் கரி கொறிப்பதுவோ”
வலியில் ஒலித்த வரிகள்
ஒன்றினைத்ததென்னை
சோழர் கூட்டத்தில்.
குண்டுச் சண்டை தவிர்த்து,
தொடர்ந்து விரிந்த
நிகழ்வுகள் அனைத்தும்
அருகில் உணர்ந்த அனுபவம்..
உச்சகட்ட வேளையில்
சூழ்ச்சிக்குத் தோற்ற வீரம்
மொத்தமாய்க் கட்டுண்ட நேரம்
“எம் தஞ்சை யாம் பிறந்த
பொன் தஞ்சை
விரலைந்தும் தீண்டாமல்
வேகமட்டோம் ”
என்ற நூற்றாண்டுக் கனவின்
இடிபாடுகளில் விளைந்த
வரிகளின் பாதிப்பில்..
அகல மறுத்த நினைவுகளுடன்
அரங்கம் விட்டகன்றேன்
இரவு வெளுத்த நேரம்
“என் தஞ்சை” முனுமுனுத்து
எழுந்து நடந்தவன்
விக்கியில் சோழர் வரலாறு
தேடிக் கொண்டிருந்த
நண்பனிடம் கண்டுகொண்டேன்
செல்வராகவன் வென்றதை..

குறைகள் சில இருப்பினும் துணிந்த முயற்சிக்காய்ப் பாராட்டப் பட வேண்டிய படம்…

காலச்சூத்திரம்..

2010-01-20T19:43:00.000-08:00

காலச்சூத்திரம்..
குருதி மணக்கும்
விரோதி கையில்
விருந்தாளிப் பத்திரம்..

மறதியென்னும் வியாதி…
அரைவிழி நிலையில்
அசைபோட மறந்த
பெருங்கனவென
நினைவிழந்தன
நேற்றைய நிதர்சனங்கள்..

ஒற்றைப்பனை..
லட்சத்து நான்கு
முன்பொரு நாள்
சட்டிப் பானையுடன்
குண்டுச் சத்தத்தையும்
சுமந்து சென்றவர்களை
இரண்டு மடங்காய்
எண்ணிய ஞாபகம்..

சுழலென்னும் சூழல்..
வெட்டியவன் வீட்டில்
விறகா இல்லை
வெட்டிய கோடரிக்குப்
பிடியா
சரிந்த மரத்திடம்
ஜனநாயகம் கேட்டது..

சந்துல சிந்து..

2010-01-04T22:40:00.000-08:00

கண்ணே…

நீ இருக்க ஊரு வத்தலகுண்டு
உன் பேரு எனக்கு கல்கண்டு!!
அடியே நடந்து வரும் சில்வண்டு
என் கூட வாடி ஒரு ரவுண்டு
பைக்ல
கூட வாடி ஒரு ரவுண்டு
எனக்கு ஆயிடுவ கேர்ள் பிரண்டு..

——————————————————————————————————-

செல்லமே

நீ மதுரை ஆளும் மீனாட்சி
என் மனதில் என்றும் உன் ஆட்சி
இருக்கா உனக்கொரு தங்கச்சி
அவள் எப்பவுமே ஏங்கட்சி..

——————————————————————————————————-

அடியே நீ சூப்பர் பிகரு

புதுசா துவஞ்ச தயிரு
நீதாண்டி என்னோட உயிரு
உன்ன
நெனச்சா பசிக்காதடி வயிறு

ரா.....

2009-12-28T20:27:00.000-08:00

விடியல்..

வியர்த்திருந்த
வீதியோர மரங்களில்
உயிர்த்திருந்தது
கடந்து போன
மழை இரவின்
மிச்சங்கள்.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
நேற்று இன்று நாளை..

அதிகாலைச் சமவெளியில்
விழித்திருக்கும் மலர்க் கடையில்
சிரித்திருக்கும் ரோஜாக்களைச்
சீண்டுவதில்லை
நேற்றைய பிரிதலின் ரணமும்
நாளைய இறத்தலின் பயமும்…

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
தொடர்கதை..

தினம் தினம்
தோண்டப்படும்
என் பகல் கோபங்கள்
பக்குவமாய்ப்
புதைக்கப்படுகின்றன
அன்றைக்கான இரவின்
மயான இருளில்..

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
அவளுடன்..

முந்தைய இரவின்
முடிவிற்கும்
இன்றைய காலையின்
விழிப்பிற்கும்
இடையே
விரிக்கப்பட்ட இருளினூடே
பரிமாரபட்டிருக்கிறது
நம் ஸ்பரிசங்களின்
சுவடுகள்..

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
அமாவாசை..

வெண்மதி தின்று
இருள் ஈட்டிய
வெற்றியின் இறுதியில்
மீண்டும்
துவங்கும் இருள்
குடிக்கும் யுத்தம்
அது பௌர்ணமிக்கான
ஆயத்தம்..

தமிழ் (சு)வாசிப்பவர்க்கு...

2009-12-16T19:33:00.000-08:00

மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு தேவையற்ற இடங்களில் ஆங்கிலம் பேசுவது பற்றி நீயா? நானா? நிகழ்ச்சியில் நடந்த விவாதத்தில் இருந்து ஒரு பகுதி.
(உரையாடிய பெண்களின் பெயர் நினைவில் இல்லாததால் அங்கவை, சங்கவை என்று வைத்துக் கொள்வோம்)
அங்கவை: சார்.. ஜூஸ் கடைல போய் one pomogranate pleaaaaasssssssse!! அப்படினா   அவனுக்கு என்ன சார் புரியும்
சங்கவை: சார்.. அப்படி கேட்டாதா சார் ஒரு கெத்தா இருக்கு..
(இப்போ நாரதருக்குப் படிச்ச நம்ம கோபி களத்துல எறங்கறார்)
கோபி: சரி அங்கவை நீங்க எப்படி கேட்பீங்க..
அங்கவை: அண்ணே ஒரு சாத்துக்குடி குடுங்க… அப்படின்னு கேட்பேன் சார்..
கோபி: சரி pomogranate க்கும் சாத்துக்குடிக்கும் என்ன வித்யாசம்னு நெனைக்கறீங்க..
அங்கவை: வேற ஒன்னும் இல்ல சார் pomogranate மொதல்ல வரும் சாத்துக்குடி ரெண்டாவது வரும்…
மிக எளிதாக நம் சமூகத்தின் மன நிலையை உணர்த்தும் உரையாடல் இது. இன்று பெரும்பாலான நாம் இந்த குளிர்பானக் கடைக்காரர் போல அறிவுக்கும், மரியாதைக்கும் நிகராய் நம் மனத் தராசில் ஆங்கிலத்தை வைத்து நிறுத்துப் பார்க்கும் வியாபாரியாகத்தான் இருக்கிறோம். இந்தச் சந்தையில் நம் விலை கூட்டவே முடிந்தவரை நமது சொற்றொடர்களை ஆங்கிலப் படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.
ஆங்கிலேயரைத் துரை என்று துதித்த காலத்தில் வேர்விட்ட இந்தச் சிந்தனை இன்று நம் சமூகத்தின் ஆழத்தைத் தொட்டிருக்கிறது.   இதனால்தான் pomogranate க்குக் கிடைக்கும் மதிப்பு சாத்துக்குடிக்கு இல்லை. இந்த அல்லக்கை வேர் அகற்றப் படவில்லையெனில் அடுத்த இரண்டு தலைமுறையில் நம் ஆணி வேரே ஆட்டம் காணும் நிலை வரும். சரி இப்பொழுதே வேரறுக்க வெற்றிவேல் வீரவேல் என்று கிளம்பலாமா என்றால்… அது இப்பொழுது செய்ய வேண்டிய வேலை இல்லை   . சிறுநீரகம் சிதைந்து கோமாவில் இருப்பவனுக்கு முதல் தேவை உயிர்வாயு பிறகுதான் அறுவை சிகிச்சை.
எனவே அதிவேகமாய் மாயமாகி வரும் நம் பேச்சு வழக்குத் தமிழ் சொற்களை மீட்டெடுப்பதே இன்றைய முதல் தேவையாகும். மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் நாம் பேசுவதில் என்ன குறை என்றே தோன்றும். சற்று கவனித்துப் பாருங்கள் நீங்கள் இழந்து கொண்டிருப்பது உங்களுக்கே விளங்கும்…
எடுத்துக்காட்டாக நாம் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் எளிய சொற்றொடர்களைப் பாருங்கள்…
டேய் இன்னைக்கு night எங்க uncle வர்றாரு..
ஒரு five minutes wait பண்றியா
Ok Bye..
கொஞ்சம் different அ try பண்ணிருக்கலாமே…
House Owner Gate அ   lock பண்ணிடுவாங்க..
இது போல் அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.. இந்த ஐந்து தமிழ் வரிகளில் உள்ள ஆங்கில வார்த்தைகள் 12, தமிழ் வார்த்தைகள் 9. இது மிகச்சாதரணமாக நம்மிடையே உலவும் வாக்கியங்கள்தான். ஒரு இரண்டு மணி நேரம் நம் உரையாடலை நாமே கவனித்தால் நாம் தமிழ் பேசும் அழகு நமக்கே விளங்கும். நாம் வேண்டுமென்றே இப்படிப் பேசுவதில்லை நமக்குப் பழகிவிட்டது அல்லது பழக்கப்படுத்தப்பட்டது.   ஆனால் பேசும்பொழுது கொஞ்சம் கவனத்துடன் பேசினால் கண்டிப்பாக பல வார்த்தைகளைத் தவிர்க்கலாம்.
டேய் இன்னைக்கு ராத்திரி எங்க மாமா வர்றாரு
ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் இருக்கியா
சரி பார்க்கலாம்
கொஞ்சம் வித்யாசமா பண்ணிருக்கலாமே…
வீட்டுக்காரங்க கதவ பூட்டிடுவாங்க…
இந்த சொற்றொடர்களும் இயல்பானவையே, இப்படிப் பேசுவதற்காக உட்கார்ந்து நாம் தனியே நேரம் செலவிடத் தேவையும் இல்லை, அகராதி புரட்டி மெனக்கெட வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. இதற்குத் தேவை எல்லாம் பேச்சில் கொஞ்சம் கவனம் அவ்வளவுதான்.
கடந்த நான்கு மாதங்களாக சிறிது கவனத்துடன் பேசியதால் நான் இயல்பாய்ப் பயன்படுத்தி வந்த பல ஆங்கில வார்த்தைகள் இன்று என் பேச்சில் இல்லை. இப்பொழுதுதான் என் பேச்சே எனக்குப் பிடிக்கிறது
ஆனால், கார், கம்ப்யூட்டர் போன்ற நமது பேச்சுவழக்கில் வேரூன்றி விட்ட சில சொற்களை இப்போதைக்குக் கொஞ்சம் விட்டுத்தான் ஆக வேண்டும். ஏனெனில் காருக்கு மகிழுந்து என்று காண அகராதி புரட்டத் துவங்கினால் அலுத்துப் போய் உள்ளதையும் விட்டுவிடுவோம். எனவே முதலில் இருப்பதைக் காப்போம் பிறகு இழந்ததை மீட்போம்.
ஏற்கனவே சிப் முதல் ஹர்ட் டிஸ்க் வரை புதுக் கண்டுபிடிப்புகள் அனைத்தும் ஆங்கிலப் பெயர்களாகவே நம்மிடம் உலவுகின்றன இனி இருக்கும் சொற்களையும் தாரை வார்க்கத் துவங்கினால் தங்க்லீஷ் என்ற மொழி உருவெடுக்கும் காலம் வெகு தொலைவில் இல்லை. பிறகு இதற்காகத் தனி மாநிலப் போராட்டம் கூட வெடிக்கலாம் யார் கண்டது.
சரி நாம் பத்துப் பேர் இப்படிப் பேசுவதால் ஊரே மாறிவிடப் போகிறதா என்றால் இல்லை, ஆனால் நாம் பத்துப் பேராவது இப்படிப் பேசலாமே என்ற எண்ணம் தான் என் பதிவிர்க்குக் காரணம்.
குட்மார்னிங் தொடங்கி குட்நைட் வரை
சண்டே தொடங்கி சாட்டர்டே வரை
ஜனவரி முதல் டிசம்பர் வரை
சம்மர் முதல் வின்டர் வரை
அனைத்திலும் ஆக்கிரமிக்கப் பட்டு
அன்னை வீட்டில் அந்நியப்பட்டத்
தமிழ் மகள்
தன் மிச்சம் காக்கத்
தஞ்சம் புகுந்தாள் தமிழ்ச் சங்கங்களில்
தன் புதுமை சொல்லப்
படர்ந்தேறினால் வலைப் பக்கங்களில்
இப்படி இங்கும் அங்குமாய்ப் புகுந்து
காலச் சுழலில் சிதையாமல் நிலைத்து
எஞ்சி நிற்கும் சொச்சத்தை
விதை என்றெண்ணி விருட்சம் செய்வதும்
வெறும் களை என்றெண்ணி கழித்து எறிவதும்
இக்கவி தாங்கும் நம் கைகளில்…
இப்பதிவைப் படித்தவர் அனைவரும் கண்டிப்பாக இதனைச் செய்ய வேண்டும் என்று கட்டளை இட நான் உங்கள் மேலாளர் அல்ல. இப்படி செய்து பார்க்கலாமே என்ற வேண்டுகோள் ஒன்றை முன் வைப்பவன் அவ்வளவே. பிடித்திருந்தால் உங்கள் முயற்சியை உடனே துவங்குங்கள் இல்லையெனில் அன்னை மொழிக்கே அகராதி தேடும் ஓர் ஊனமுற்ற சமூகத்தை நாம் வளர்த்து வருகிறோம் என்பதை மட்டும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்.
இதில் ஒத்த கருத்தோ, எதிர் கருத்தோ எது இருந்தாலும் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டுகிறேன்.
ஆங்கிலம் பேசக் கூடாது என்பது என் வாதம் அல்ல.. தமிழைத் தமிழாகப் பேச வேண்டுமென்பதே என் ஆதங்கம்.

கசாப்புக் கடை...

2009-12-09T08:11:00.000-08:00

காதலுக்குக் கனியாத கல் நெஞ்சக்காரனின் இதையத்தை கசாப்புக் கடை என்பதா இல்லை இடுகாடு என்பதா...

கசாப்புக் கடை...

கசாப்புக் கடையில்
காதல் தந்தாள்
கோழியின் ரத்தம்
காதலின் அர்த்தம்
இரண்டுமே அதற்குப்
புரிவதில்லை...

மூளை, ஈரல், ரத்தம்
வரிசையில் இன்று
இறுதியாய் இருந்தது இதயம்
ஆம்!! விட்டுச் சென்றவள்
அவள்தான்...

இடுகாடு..

இதயம் தந்தவளிடம்
இயல்பாய்க் கேட்டது
இடுகாடு
எரிக்கவா?? புதைக்கவா??

சிந்தனைத் தூறல்...

2009-12-02T17:24:00.000-08:00

மாயை..

இதுவரை இருபதென்றே
எண்ணியிருந்தேன்…
பக்கத்துக்கு வீட்டுப் பையன்
மாமா என்றழைக்கும் வரை!!
——————————————————————————————————-
எதார்த்தம்..

இத்தனை நாள் ரசித்துக்
கொண்டுதான் இருந்தார்
நான் தண்ணீர் விட்டுக் காப்பதை
திடீரென வேர் என்
நிலத்தில் என்கிறார்
கண்டுவிட்டார் போலும்
காய்ப்பதை!!!
——————————————————————————————————-
இலவு காத்த கிளி..

தினம் தினம் அவள் வந்தமர
சன்னலோர இருக்கை
பிடித்துக் காத்திருந்தேன் - அவன்
வண்டியின் பின்னிருக்கையில்
அவள் செல்வதறியாமல்!!
——————————————————————————————————-
வளர்ச்சி..

நிலவில் நீர்
காவிரியில் கானல் நீர்
இதுதான் இருப்பதை விட்டுப்
பறப்பதைப் பிடிப்பதோ!!!
——————————————————————————————————-
வலியின் வரிகள்..

அக்றிணைகள் அரசாள
வேலிக்குள் விம்மியது மனிதம்
கலிகாலம் என்றார் கடவுள்!!!
——————————————————————————————————-
இருளில் இனம் கொல்லும்
ஆசாமி
ஒளியில் புத்தம் சரணம்
தச்சாமி
எங்கதாண்டா இருக்கு இந்த
சாமி

வாடகைக் கனவு…

2009-11-22T20:31:00.000-08:00

“ப்பா BSc எல்லாம் படிக்க முடியாது எப்ப பாரு அதையே கேட்காத… “ உறுதியாய் இருந்தது பாலுவின் குரல்.
“ம்ம்ம்ம்.. நம்ம ஊர் காலேசுல இலவசமா படிச்சவனெல்லாம் இன்னைக்கு நல்லாத்தான் இருக்கானுவ,
இவெ என்னவோ படிச்சா பிஇ தான் படிப்பேன்னு நிக்கறான் என்னவோ போ ஆண்டவனுக்குத் தான் வெளிச்சம்”
புலம்பியது பொன்னனின் மனது
“இத பாருப்பா பிஇ சேத்துட முடியாதுனா சொல்லு சும்மா தொனதொனங்காத”
தந்தையிடமிருந்து வெடுக்கென்று கையை உருவிக் கொண்டு பேருந்தை நோக்கி ஓடினான் பாலு.நெற்றியில் திருநீரென சென்னை நாமம் தாங்கி வாயில் கவ்விய வெளிச்சத்தைத் தரைக்குத் தெளித்து நின்றது திருவள்ளுவர் போக்குவரத்துக் கழகப் பேருந்து. வண்டியின் நடத்துனர் ஊமையான கேப்டன் பிரபாகரனுக்கு ஒலி கொடுக்க, பெட்டிக்கும் ஒலிபெருக்கிக்கும் இடையே ஊஞ்சலாடிய மஞ்சள் ஒயரைக் கடித்துத் துப்பிக்கொண்டிருந்தார். கிளம்பும் நேரமாதலால் பேருந்தே பரபரத்திருக்க, 36 ஆம் (கடைசி ) எண் இருக்கை மட்டும் சலனமற்ற பாலுவைத் தாங்கி இருந்தது. மெலிந்த தேகம், எண்ணெய் வைத்து இடது புறம் படிய வாரப்பட்ட முடி, இடுப்பை இறுக்கி இருந்த கனுக்கால் தொடாத கால்சட்டை, சாங்கீதத்திர்க்காக அணிவிக்கப்பட்ட பழைய பெல்ட், மடியில் துயின்ற பனிரெண்டாம் வகுப்புச் சான்றிதழ் என ஒவ்வொன்றும் பாலுவை ஒரு கீழ் நடுத்தரக் குடும்பத்து மாணவனாக ஊருக்கு அறிவித்துக் கொண்டிருந்தது. இதற்குள் கேப்டன் பிரபாகரனைப் பேச வைத்திருந்த நடத்துனர், “ஊருக்குப் போறது மட்டும் உள்ள நில்லு மத்ததெல்லாம் எறங்கு” என்று அக்றினையில் அறிவித்தார். குரல் கேட்டு நடத்துனரை நோக்கி நீண்ட பார்வையை, வலுக்கட்டாயமாக விலக்கிப் பேருந்தின் சாலறம் வழியே இன்னும் அதே இடத்தில் நின்ற தன் தந்தை மீது குவித்தான் .
அவரோ பின்கால் உயர்த்தி தன் உச்சகட்ட உயரத்தில் சாலையின் மொத்த நீல அகலத்தையும் அலசிக்கொண்டிருந்தார்.   விடிந்தால் ஒன்பது மணிக்கு மகனுக்குப் பொறியியல் கலந்தாய்வு, அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் கிளம்பவிருக்கும் சென்னைக்கான கடைசிப் பேருந்து, முதலாளியிடம் கடனாய்க் கேட்டிருந்த இன்னும் கைக்கு வந்து சேராத கலந்தாய்வில் கட்ட வேண்டிய முன்பணம் இவை அனைத்தும் பொன்னனின் இதயத் துடிப்பை இரட்டித்திருந்தது.   படமோ, பாடமோ, கனவோ, கண்ட காட்சிகளோ பாலுவின் உள்ளத்தில் விதைத்த பொறியியல் ஆசை இன்று அவன் மனதின் ஆழம் வரை வேர் விட்டிருந்தது. நம்பிக்கையைத் தன் மீதும், தன் படிப்பு மீதும் வைக்காது கிடைக்கும் பட்டத்தின் மேல் சுமத்தும் இன்றைய இளசுகளில் பாலு மட்டும் விதிவிலக்கல்ல. எனவே பொறியியல் படித்தே தீருவேன் என்று உடும்புப் பிடியாய் நின்ற மகனின் ஆசையை நிறைவேற்ற வேறு வழியின்றி தலை அசைத்திருந்தார் பொன்னன். விளைவு, இன்று உச்சந்தலைக் குருதி கொப்பளிக்க ஒரு கண்ணில் பேருந்தையும், மறு கண்ணில் சாலையையும் மாறி மாறி உள்வாங்கிக் கொண்டு நின்றார் பொன்னன்.
இதற்குள் சென்னைப் பேருந்தின் சக்கரங்கள் மெல்ல உருளத் தொடங்க நடத்துனரிடம் ஆளில்லா இருக்கைக்கு அர்ச்சனை வாங்கிக் கொண்டிருந்தான் பாலு. அப்பொழுது சஞ்சீவி கொணர்ந்த மாருதியென ஒரு பச்சை TVS 50 யில் தாடியும் மீசையுமாக முதலாளியின் பணத்துடன் அங்கு வந்து சேர்ந்தார் சிவப்பா. ” கெளம்பறப்ப நம்ம சகல………………………” என்று தொடங்கிய தாமத விளக்க உரை எதையும் காதில் வாங்காமல் கையில் இருந்த ரூபாயைப் பிடுங்கிச் சட்டைப் பையில் திணித்துக் கொண்டு உருண்டு வந்த பேருந்தை நோக்கி ஓடினார். ஒரு வழியாக தட்டுத் தடுமாறி முன் படியில் ஏரியவருக்குக் காலைத் தேநீர் எனச் சுடச் சுடக் காத்திருந்தது நடத்துனரின் வசைச் சொல். “யோவ் எங்க உசுர வாங்கறதுக்குனே கெளம்பி வருவீங்களா சீக்கிரம் ஏறுயா லேட்டா வந்ததில்லாம உழுந்து கிழுந்து எங்க தாலிய அறுக்காத” . கசங்கிய கதருக்கும், அறுந்த செருப்புக்கும் அங்கு இந்த மரியாதையே அதிகம். இதற்கெல்லாம் பெரிதும் அலட்டிக்கொள்ளாமல் 35 ஆம் இருக்கையை நோக்கிச் சென்றார் பொன்னன்.ஒரு வழியாக 9 மணிக்குக் கிளம்ப வேண்டிய வண்டி 9.20 க்கு பேருந்து நிலைய நுழைவாயில் கடந்து சென்னையை நோக்கிய தனது 9 மணி நேரப் பயணத்தைத் துவக்கியது. வண்டி 50 கிமீ கடந்திருந்தது கேப்டன் உரக்கக் கர்ஜித்துக் கொண்டிருந்தார் ஆனால் பொன்னனுக்கும், பாலுவுக்கும் இடையே மட்டும் நிசப்தம் நிறைந்திருந்தது. பொன்னனுக்கோ தகுதி மீறி இதைச் செய்கிறோமோ என்ற குழப்பம், பாலுவுக்கோ இப்படி எல்லோர் முன்னும் அவமானப்பட வேண்டியுள்ளதே என்ற ஆத்திரம். நடத்துனர் தனது வேலைகளை முடித்த உடன் பேருந்து விளக்குகள் தங்கள் கண்களைச் சுருக்க கூடவே பாலுவும் கண் அயர்ந்தான். மெல்ல பாலுவின் முட்டி கைக்கும் முழங்காலுக்கும் இடையே இறுக்கப் பட்டிருந்த சான்றிதழ்களைப் பத்திரமாக அன்று வாங்கிய புதுப் பெட்டிக்குள் வைத்து தன் இருக்கையின் கீழ் செருகினார். பின் மகனின் தலை முடி கோதி மகனின் முகத்தை அருகில் கண்டு ரசித்தவர்
“இல்லை ஒரு பிள்ளை என்று ஏங்குவோர் பலரிருக்க இங்கு வந்து ஏன் பிறந்தாய் செல்வ மகனே” என்ற பழைய பாடலை உணர்வுடன் மனதுக்குள் முனுமுனுத்தார்.  சிறிது நேரத்தில், இருக்கையில் தலை சாய்த்து இடது கண்ணின் எல்லையில் முகாமிட்டிருந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக் கண்மூடினார்.
பொறியியல் பட்டமளிப்பு விழா மேடையில் தொப்பியுடன் நின்றிருந்த பாலு ஏதோ கேட்டுக் கண் விழிக்கப் பேருந்து விழுப்புரம் அருகே சாலையோர விடுதியில் நின்றிருந்தது. கனவு கலைந்து விழித்த பாலு தன் தந்தையின் கையைத் திருப்பி நேரம் பார்த்துக் கொண்டான். மணி 5:15, விடிகாலைக் கனவு நிசமாகும் என யாரோ சொன்னது பாலுவின் நினைவுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கூட்டி வந்தது. உடனே கனவு மீண்டும் தொடரும் என்ற ஆசையில் கண்ணைக் கட்டாயப்படுத்திக் குவித்துத் தூக்கம் வேண்டினான். இரவும் சாப்பிடாததால் கெஞ்சத் துவங்கிய வயிற்றைச் சமாதானப் படுத்தத் தேநீர் தேடி இறங்கிச் சென்றார் பொன்னன். சென்னைக்கு முதல் முறையாய்ப் பயணிக்கும் அவருக்கு சாலையோர விடுதிகளின் தரம் தெரிய வாய்ப்பில்லைதான்.
அந்த பொழுதில் பாலுவின் விதியின் நிழாகவோ அல்லது எதேச்சையின் நிறமாகவோ பேருந்தினுள் நுழைந்தாள் அவள். திருடச் செல்லும் படபடப்போ, மாட்டிக்கொள்ளும் பயமோ அவளிடம் இருக்கவில்லை. நிதானித்து ஒவ்வொரு இருக்கையாய் நோட்டம் விட்டு, இன்றைய மனிதம் போல் பின்னோக்கி முன்னேறினாள் . சிறிது நேரத்தில் கடைசி இருக்கையின் கால்களுக்குள் ஒழிந்திருந்த பாலுவின் பச்சைப் புதுப்பெட்டி அவள் கண்ணில் பட்டது. பாவம் அவர்களிடம் புதிதாக இருப்பது அந்த பெட்டி ஒன்று தான் என்று அவளுக்குத் தெரியாது. தூங்கிக் கொண்டிருந்த பாலுவும், அவரவர் வேலையில் மும்முரமாய் இருந்த பிற பயணியரும் அவளது பணியை எளிதாக்க பாலுவின் கனவுகளைக் கையோடு எடுத்துச் சென்றாள்.
இரவுநேரக் கடைகள் மூடப்படாத ரம்யமான இளங்காலை வேளை, சூரியனை முந்திக்கொண்டு கிண்டியில் கால் பதித்தனர் பொன்னனும், பாலுவும். பெருநகர வாசனை முதன் முதலில் அவர்களை நுகர்ந்தது. கடந்த இரண்டு மணி நேரமாக பெட்டியைத் தேடியே பழக்கப் பட்டுவிட்ட பொன்னனின் கண்கள் அனிச்சையாக அனைவரது கையிலும் பெட்டியைத் தேடியது. நடுக் காட்டில் பெட்டி தொலைந்ததென்று நின்ற பொன்னனைக் கண்டு முதலில் அடக்க முடியாத ஆத்திரம் பாலுவுக்கு.
ஆனால் அதன்பின் அனைவரிடமும் சண்டையிட்டு அரைமணி நேரம் வண்டியை நிறுத்தி பாத்ரூம் முதல் பாதி நிறைந்த குப்பைத் தொட்டி வரை யார் ஏளனத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் அவர் பெட்டி தேடிய காட்சி பாலுவின் கோபத்தைச் செரிக்கத் தொடங்கி இருந்தது.
சிறிது நேரம் செய்வதறியாது புறாவைப் பறக்க விட்டுச் சிரித்த நேருவைப் பார்த்துக்   கொண்டிருந்த பொன்னன் திடீரென ஏதோ யோசனை அகபட்டவராகத் தன் பையில் இருந்த காகிதத்தை எடுத்துக் கொண்டு அருகில் கண்ட STD பூத்திற்குள் நுழைந்தார். பெட்டி தொலைந்ததிலிருந்து கலங்கிக் கலையிழந்திருந்த பொன்னனின் முகம் பாலுவை என்னமோ செய்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பட்டத்தின் மோகம் குறைந்து தந்தையின் நியாயம் புரியத் தொடங்கியிருந்தது.
இதற்கிடையில் பூத்திலிருந்தவரின் உதவியுடன்   தனக்குத் தெரிந்த ஒரே நண்பனான வாத்தியை அழைத்திருந்தார் பொன்னன். அதிகமாக தொலைபேசியில் பேசி பழக்கம் இல்லாததால் கொஞ்சம் உரக்கவே பேசினார். கூண்டுக்குள் இருந்தபோதும் பாலுவின் காதுவரை அவரது குரல் தாராளமாக நீண்டது.சிறிது நேரம் அந்த உரையாடலைக் காதில் வாங்காமல் ஆசையுடன் பொறியியல் கல்லூரி பேருந்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் திடீரென தடம் மாறிய ரயில் வண்டி எனப் பொன்னனின் உரையாடலைக் கேட்கத் தொடங்கினான்
”ஏம்பா அப்பன்னா அஞ்சாயிரம் இருந்தா பத்து நாள்ல சர்டிபிகேட் வாங்கீர்லாமா சரிப்பா ஒரு வேள கஞ்சிய கொரச்சாவது காசு சேத்திடறேன், அவனாசப்படி காலேசுல சேக்கலேனா மனசொடிஞ்சு போய்டுவான் போல”
இதற்குப் பின் பேசியதும் பாலுவின் காதுகளில் ஏறவில்லை இந்த முறை பொறியியல் கனவல்ல காரணம்.
உரையாடல் முடித்து வெளி வந்த அப்பாவின் இடது கை மனிக்கட்டை இறுகப்பிடித்த பாலு கலங்கிய கண்களுடன் பத்து மணி நேர அமைதிக்குப் பின் பொன்னனிடம் சத்தியமான குரலில் கூறினான் “அப்பா நான் BSc யே படிசிக்கறேன்”

கதம்பம்...

2009-11-11T16:53:00.000-08:00

அலையும் கரையும்..

என்னை சுனாமி ஆக்கத்தான்
எத்தனை முறை எட்டித்தொட்டாலும்
தட்டிக் கழிக்கிறாளோ…

கல்லூரி முதல் நாள்…

“நீ இங்கிலிஷ் மீடியமா
தமிழ் மீடியமா”
பழஞ்சாதி மடிந்து
முளைக்குதிங்கே புது வேலி…

உலகம்..

சந்திப்பொன்றில் சிவப்புவிளக்கிற்கு
நின்றவன்
முதுகில் ஒட்டிக்கொண்டது
“சாவு கிராக்கி” பட்டம்…

முப்பதாம் தேதி…

ஆறாயிரம் ரூபாய்ச்
சம்பளக்காரனும்..
அம்பதாயிரம் ரூபாய்ச்
சம்பளக்காரனும்..
சட்டைப் பை சுரண்டும்
சமத்துவ நாள்…

அவசரக் கருணை..

எட்டிநின்று இரக்கம் காட்ட
ஆசையுண்டு எவர்க்கும் - கொஞ்சம்
கிட்ட வந்து உதவிடவே
எண்ணமில்லை யார்க்கும்
இதில் நீயும் நானும் அடக்கம்
இதற்கென்று கொள்வோம் வருத்தம்??

குளிரும் சொர்க்கம்...

2009-10-28T18:29:00.000-07:00

பனியின் வெண்மையும், வெண்மையின் மென்மையும் கண்டு களித்ததன் விளைவு இங்கு கவிதையாக…
வெண் முகில் உருக்கி

மின்னல் தூரிகை தொட்டு
இயற்க்கை இயற்றும்
எழில் வண்ணக் காவியம் - இது
சலவை செய்த ஓவியம்..

குளிரும் சொர்க்கம்...

பச்சை கொஞ்சம்
பால்நிறம் கொஞ்சம்
பரவிக் கிடக்கும்
பனிமலர் தேசம்
நினைவில் கொஞ்சம்
புல்நுனியில் கொஞ்சம்
தங்கிச் செரிக்கும்
வெண்பனி மிச்சம்
குளிரில் கொஞ்சம்
கூதலில் கொஞ்சம்
உரைந்து கிரங்கும்
நதிகளின் தேகம்
வெண்நிலா கொஞ்சம்
வான்முகில் கொஞ்சம்
கலந்து வரைந்த
அற்புதக் கோலம்
இங்கு இரவுக்கும் குளிரெடுக்கும்
பகலுக்கும் இருள் பிடிக்கும்
பார்க்கையிலே உடல் விரைக்கும்
பழகிவிட்டால் இது பிடிக்கும்
சொர்க்கமும் இதன் பிரதியே
சொன்னதெல்லாம் ஒரு பகுதியே!!!!

காலச் சக்கரம்..

கொதித்திருந்தான் கதிரவன்
வியர்த்திருந்தாள் நிலமகள்
ஆடையெல்லாம் அவனுருக்க
நாணி நின்றால் கோடியாக
நிலை கண்ட மரமெல்லாம்
இலை உதிர்த்து உடையாக்க
கிளைகள் எல்லாம் நிர்வாணம்
பெற்ற நன்றி மறப்பாளா
பேதை அவள் சகிப்பாளா
உடை தந்து தனைக்காத்த
மரங்கள் தம் மானம் காக்க
தழுவிட்டால் மேகமதை
குளிர்வித்தால் காற்றதனை
அடைமழை எல்லாம் பனியாக
அளித்திட்டால் உடையாக
புத்தாடை பெற்ற மரமெல்லாம்
நன்றி சொல்லக் காத்திருக்க
கோடை வந்து சேர்ந்தது
கொதித்தெழுந்தான் சூரியன்….

விசித்திரச் சித்தர்...

2009-09-30T17:06:00.000-07:00

முப்பது நிமிடங்களுக்கு முன்….

ஏதாவது கேள்வி இருக்கிறதா என்று வினவ..

என்ன? …

எல்லாம் இன்பமயம்...

2009-09-09T16:05:00.000-07:00

உண்ட உணவு குறைவதில்லை
தின்ற சோறு செரிப்பதில்லை
என்ற குறை சிலருக்கு...
செரித்திடவோ சோறில்லை
பசித்திருந்தால் பாவமில்லை
என்ற நிலை பலருக்கு...
துணி அடுக்க அரையில்லை - புது
உடை பொருந்தச் செருப்பில்லை
என்ற குறை சிலருக்கு...
உடை கிழியா இடமில்லை
உடல் தெரிந்தால் குற்றமில்லை
என்ற நிலை பலருக்கு....
வீட்டில் ஒரு நாதி இல்லை - நிதம்
பெருக்குவதே பெரிய தொல்லை
என்ற குறை சிலருக்கு....
ஒதுங்கிட ஓர் குடிலில்லை - சிறு
குடை கிடைத்தால் கவலையில்லை
என்ற நிலை பலருக்கு...
பலர் நிலை பொறுத்து, குறை தன்
நிறம் மாற்றிடினும்...
அதன் துயர் மாற்றாது
நம் குறை தீராது!
எவர் குறையும் தீர்வதில்லை
நாம் துயர் கொண்டும் பலனில்லை
இதனால்
குறைகளிலே நிறை காண்போம்
நம் துயர் விதைத்து
இன்பப்பயிர் செய்குவோம்!!!!!!!

சிந்தையில் சிதறியவை…

2009-08-27T15:40:00.000-07:00

அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய்ச் சிதறிய சிந்தனைச் சில்லறைகள் மொத்தமாய் உங்கள் கவனத்திற்கு…
நீர் வற்றியதால் வெள்ளப் பெருக்கு;
பாசனம் பெற்றன, உழவனின் கண்கள்!!!
——————————————————————————————
கைக்குழந்தையும் கள்ளிப்பாலுமாய்
கண்ணீருடன் நின்றவளிடம்
பொய்த்துப் போனது
“காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு”
——————————————————————————————–
இடது கையில் அரசாங்கப் படி
வலது கையில் கிரீன் கார்ட் வாங்குவதெப்படி
தாங்கி நிற்கின்றன
இந்தியாவின் நாளைய தூண்கள்!!!!
———————————————————————————
இது இருநூறாவது ரூம் பிரெஷ்னர்
இன்னும் கிடைக்கவில்லை…
என் கிராமத்து மண் வாசனை!!!!
——————————————————————————————–
பாதி கிழிந்த பழைய புத்தகம் மேடை மேல்
பூசையில்
வாங்கித் வந்த தந்தை முதியோர் இல்ல
மூலையில்!!!
சாதித்தவன் வீட்டில்
“சரஸ்வதி பூஜை”
எதாவது கொஞ்சம் வித்யாசமா முயற்சி பண்ணலாம்னு பாத்தேன்…. எப்படி வந்திருக்குன்னு தெரியல கொஞ்சம் சொல்லுங்களேன்…

குறிஞ்சி மலர்கள்..

2009-08-06T22:42:00.000-07:00

பெருமழையின் முடிவில் புரளும் புது வெள்ளமென ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருந்தது எனதுள்ளம். வெள்ளி மாலை, சொகுசுப் பேருந்தின் சன்னலோரப் பயணம், முகம் வருடும் குளிர்தென்றல் காற்று, இளைராஜாவின் இன்னிசை, மூன்று நாள் விடுமுறை, சொந்தச் செலவில் முதல் தீபாவளி இவை அனைத்தையும் தாண்டி எனது ஏகாந்ததின் ஏகாதிபத்தியத்திற்க்கு மற்றொரு காரணமும் இருந்தது…

கால ஓட்டம் கற்றுத்தரும் சுயநலக் கோட்ப்பாடு கற்றறியாத பள்ளி வாழ்வின் பிரிவு உபச்சார நாள் அன்று. ஒரு சிலர் கையில் பிரிவுப் பதிவேட்டுடன் ஆளுக்கொரு மூலையில் ஏதோ காவியம் படைப்பது போல் அழுத்தமான சிந்தனையில் இருந்தனர். நாங்களும் எங்கள் பங்கிற்க்கு வகுப்பறைக் கிரிக்கெட் விளையாடி நாளைத் தள்ளிக் கொண்டிருந்தோம். இன்னும் சிலர் மாலை நடக்கவிருக்கும் பிரிவுபச்சார விழாவிற்க்கான ஆயத்தப் பணிகளில் நாட்டாமை செய்து கொண்டிருந்தனர்.

பகலவன் மெல்ல பூமிக்குள் புதைய மாலை மங்கத் தொடங்கியிருந்தது. சட்டென அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து ஆளுக்கொரு வேலையைப் பகிர அரை மணி நேரத்தில் அத்தனையும் தயார்.

சிறிது நேரத்தில் எங்கள் ஆசிரியர்கள் ஒவ்வொருவராய் வந்து சேர இறுதியாய் வந்தமர்ந்தார் பள்ளி முதல்வர். முதல்வரின் மனைவி குத்து விளக்கேற்ற மகளிர் அணியின் “பச்சை மயில் வாகனனே சிவ பாலசுப்ரமணியனே வா…” என்ற பாடலுடன் தொடங்கியது எங்கள் நினைவை விட்டு அகலா அந்த மாலைப் பொழுது…

க்ர்ர்.. க்ர்ர்.. சட்டைப்பைக்குள் உதறியது பேச்சுரிமை மறுக்கப்பட்ட எனது கைபேசி. நேற்று அலுவலகத்தில் அமைதியாக்கப்பட்ட கைபேசி அப்படியே இருந்தது. தூக்கத்தில் தவழ்ந்த கைகளுக்கு பாதி திறந்த கண்கள் ஒதுழைக்க மறுக்க அலறல் அடங்கியது. உதரல் நின்ற மகிழ்ச்சியில் மயங்க முயன்ற கண்களுக்கு இப்பொழுது இடையூறு காதுகளிடமிருந்து.

“முர்ர்றுக்கு,, முர்ர்றுக்கு,,, மணப்பாற அர்ர்ரிசி முர்ர்றுக்கேய்…”

“வெல்றி வெல்றி.. வெல்றி வெல்றி.. ரூபைக்கு ரெண்டு பிஞ்சு வெல்றி…”

என ஆசிரியர் அற்ற வகுப்பறை என ஆங்காங்கே குரல்கள் முளைக்க அடியேனின் தூக்கம் அம்பேல். சுமார் ஒன்பது மணி நேரத்திற்க்குப் பிறகு சென்னையில் மூடிய கண்கள் மணப்பாறையை தரிசித்தது.

கண்கள் மெல்ல கைக் கடிகாரத்தில் விழ நேர்கோட்டில் நீண்டிருந்த முற்கள் மணி ஆறு என்றறிவித்தன. முறுக்கு விற்பனையாளர் அது மணப்பாறை தொடர்வண்டி குறுக்கீடு என்பதை உணர்த்த, பரீட்சையில் தூங்கியவன் பாதியில் எழுந்தது போல் படபடத்தவன் இருண்டிருந்த கைபேசிக்கு ஒளியளித்து உற்றுப் பார்த்தேன் .

12 அங்கீகரிக்கப் படாத அழைப்புகள்…

இரண்டுமுறை பச்சை பொத்தானை அழுத்தி அழைப்புப் பட்டியலில் இருந்த முதல் எண்ணிற்க்கு அழைப்பு விடுத்தேன்..

வரதன்: டேய் பருத்திக்கொட்ட எங்கடா இருக்க… நீ மட்டுந்தான் இன்னும் வரல கால் பண்ணா கூட எடுக்க முடியாதா….

நான்: இல்லடா வந்துட்டேன் மணப்பாறைல இருக்கேன்.. இன்னும் ரெண்டு மணி நேரத்துல வந்திருவேன்.. நேத்து ராத்திரி ஏதோ பிரச்னையாம் அதான் கொஞ்சம் நேரமாயிடுச்சு…

வரதன்: ஒரு நாள் முன்னாடியே வாடானு சொன்னா இப்போ வந்து அதுல பிரச்ன இதுல ப்ரச்னைனு சொல்லு..

எப்படியோ வந்து தொல

நான்: டேய் நேத்து ப்ராஜக்ட் ப்ரொடக்சன் போச்சுடா…

பதிலைப் பரிசீலிக்காமல் சட்டென மறையும் மின்னலென அழைப்பு துண்டிக்கப் பட்டது. என்னை இவ்வளவு உரிமையுடன் திட்டவும் கோபிக்கவும் யாரால் முடியும்… எனது பள்ளி நண்பன் வரதன் தான் வந்தது அழைப்பில்.

ஒன்பது மணிக்கு நான் கண்டிப்பாக அங்கிருக்க வேண்டும் இல்லையெனில் என் உற்ற நண்பர்களின் நிரந்தரக் கோபத்துக்கு ஆளாவதுடன் அந்தத் தருணத்திற்க்கான இரண்டு வருடக் காத்திருப்பும் கானல் நீராகும்….

மணப்பாறையிலிருந்து பழனி செல்ல குறைந்தது இரண்டு மணி நேரம் ஆகும் எனவே எப்படியும் ஒன்பது மணிக்குள் சென்று சேர்ந்து விடலாம் என்ற நம்பிக்கையின் பிறப்பில் தொடர்வண்டியின் கடைசிப் பெட்டி தடதடத்துக் கடக்க முஸ்தபா பாடலுடன் கிளம்பியது வண்டி…..

ஆசிரியர்களின் அழுத்துப் போன அறிவுரைகளும்.. முதல்வரின் தற்ப்பெருமைப் பறைசாற்றல்களும் ஒரு வழியாய் முடிந்தவுடன், ஆசிரியர்களும் பள்ளி ஊழியர்களும் பந்தியில் நிறைந்தனர். பின்னனியில் மெல்ல முளைத்து மனங்களை வருடத் தொடங்கியிருந்தது நட்பின் தேசிய கீதமான முஸ்தபா பாடல்..

சிறிது நேரமாய்த் தரையைத் தோண்டிய என் கண்கள் என்னை மையப்படுத்தி இட்ட அரை வட்டத்தில் அகப்பட்ட முகங்கள் அத்தனையும் ஆராத் துயரில். ஆசிரியர்கள் அனைவரும் மெல்ல அகல அடுத்த பத்து நிமிடம் முற்றுப் பெறும் ஒரு கூட்டுக் கிளி உறவுக்கான மௌன அஞ்சலியில் கழிந்தது.

எங்கள் யாருக்கும் அமைதி காக்கும் ஆசை இல்லை ஆனால் இன்று அதை உடைக்கும் உரமும் இல்லை. நானும் பலமுறை உடைக்க முயன்று முடியாமல் தோற்றுக்கொண்டிருந்தேன். இறுதியில் எல்லாம் வல்ல பெண்களின் கண்ணீர் எங்கள் இறுக்கத்தைத் தகர்த்தது. முதலில் பெண்களின் கண்களில் கொப்பளித்த நீரூற்று மெல்ல எங்கள் அனைவரின் கண்களையும் ஆறு, குளமாக்கியது.

அதிக விவரம் அறியாத பருவமாயினும் ஏதோ ஒரு இழப்பைச் சந்திக்கவிருப்பதாய் உள்ளுணர்வு ஓங்கி ஒளித்துக் கொண்டிருந்தது. அழுகையின் முடிவில் எங்கள் மனது மேகங்களற்ற விண்வெளியென சற்றுத் தெளித்திருந்தது. அனைவரும் எங்கள் பிரிவின் ரணத்திற்கு மருந்து தேடும் முயற்ச்சியில் மூழ்கினோம். இழப்புகளைத் தாங்க நாம் செய்து கொள்ளும் சிறு சிறு சமாதானங்கள்தான் நம் வாழ்க்கையை பயணிக்கச் செய்கின்றன.. அப்படி ஒரு சமாளிப்புதான் அன்று நாங்கள் தேடியது.

அப்படி ஒரு சமாதானமும் எங்களுக்குக் கிடைத்தானது. ஆம், பதினாலு வருடத்திற்க்கு ஒரு முறைப் பூத்து தன் நினைவை நம் நெஞ்சில் நீர்த்துப் போகாமல் காத்திடும் குறிஞ்சி மலரென இரண்டு வருடத்திற்க்கு ஒருமுறை எங்கள் பள்ளியில் மலர்ந்து எங்கள் நினைவுகளைப் பகிர்ந்து புதுப்பித்துக் கொள்ள உறுதி கொண்டோம்.

இன்று எங்களின் நான்காவது மலர்ச்சி…

உள்ளம் தங்கிய நட்பைக் காண கண்களும்,

புதுக் கதைகள் கேட்கச் செவிகளும் - எங்கள்

நினைவு நிறைந்த நிழலைத் தாங்கத் தரைகளும்

இரு வருடம் கொண்ட ஏக்கம் களையும் நாள்…

பழனி - 20 கி.மீ. அறிவித்த பலகை பின் நகர்ந்து செல்ல என் குரலைத் தாங்கி முன் நகர்ந்தது காற்று…

நான்: டேய் இன்னும் 15 நிமிசத்துல வந்திடுவேன்.. அதுகுள்ள போய்டாதீங்கடா..

வரதன்: சார்.. லேட் ஆஹ் வர்றதும் இல்லம நாங்க வேற காத்திருக்கனுமோ.. நாங்க கெளம்பரோம் எப்படியோ வந்து சேரு..

(பத்து நிமிடத் தாமதம் இவ்வளவு கோபம் தருமானால் இந்த நிகழ்வுக்கு நாங்கள் தரும் முக்கியத்துவம் எத்தகையதென்று புரிகிறதா…)

என்ன சொல்வதென்றறியாது இணைப்பைத் துண்டித்தேன். சில சமயம் பேருந்தில் இருந்து இறங்கி அதற்க்கு முன் வேகமாய் ஓடிப் போய் விடலாம என்ற எண்ணம் கூடத் தோன்றியது. கடைசியாக வண்டி தீபம் உணவகத்தின் முன் என்னை உமிழ்ந்தது. மணி முள் ஒன்பதைத் தொட்டிருந்ததால் இறங்கி பதட்டமாக ஆட்டோ அழைக்க கை நீட்டினேன். நீட்டிய கைகளை உரசிக் கொண்டு நின்றது வரதனின் வண்டி.

வரதன்: ஏறுடா என்ன பராக் பாக்கற…

நான்: இல்ல கெளம்பரதா சொன்னியே..

வரதன்: என்ன பண்ணித் தொலைக்கறது நீயாப் போய்ட்டியே.. சரி ஏறுடா வெண்ண..

வண்டி பாலாவின் வீட்டிற்க்குப் பறக்க அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் அனைவரும் பள்ளி வாயிலில். அப்பா.. எங்கள் முகங்களின் தான் எத்தனை மகிழ்ச்சி.. தோற்றங்கள் சிறிது மாறினாலும் எண்ண ஓட்டங்கல் இன்னும் மாறவில்லை. ஒவ்வொருவரையும் கட்டித் தழுவி விசாரித்து, ஓடி ஆடி விளையாடி, பழைய காதலியுடன் நையாண்டி செய்து, வகுப்பறைக் கிரிக்கெட் விளையாடி, அன்று ஆனந்த சாம்ராஜ்யம் கட்டினோம். அக்குதூகலத்தின் சில நொடிகளைக் களவாடி தங்கள் பார்வைக்குப் படைதிருக்கிறேன்…

நொடிகளை நீட்டிக்கும் உரிமை எமக்கிருந்திருந்தாள் இந்த நாள் முடிய நாங்கள் அனுமதித்திருக்க வாய்ப்பில்லை…

நிலவின் நினைவு…

2009-08-06T22:32:00.000-07:00

.கண்ணுக்குள் நிலவு..

நீலவான மேடையில்

நித்தம் ஓர் நாடகம்

நீர் அறியா ஓடையில்

ஓசையில்லா ஊர்வலம்!!

இருள் குடிக்கும் கருவிழியில்

இரு துண்டாய் உடைகையில்

விழி இரண்டும் குளமாகும்

நீந்தும் ஒளி நிலவாகும்!!!

நிலவே…

காரிருளில் கைவீசி

கண்ணிமையில் ஒளிவீசி

மேகத்திரை வருடி

மின்னல் ஒளி தாங்கி

நீ நடத்தும் நகர்வலம்

கலைஞனின் கற்பனை மொட்டவிழ்க்கும்

கவிகளின் சொற்களைத்

தொட்டவிழ்க்கும்!!!

பாட்டி வீட்டில் பதினாறு..

2009-07-03T21:54:00.000-07:00

சிறு வயதில் தன் பாட்டி வீடே உலகமென்று வளர்ந்து, பின் வாழ்க்கையென்னும் அதிவேக நீரோட்டத்தில் விழுந்து, பாட்டியைக் காண நேரமின்றி, பல வருடம் பிரிந்திருந்து. இன்று இறப்புக்குக் கூட வர முடியாமல் அலுவல் காரணமாக பதினாறாம் நாள் வந்து சேர்ந்திருப்பவனிடம்…

பாட்டி வீட்டில் பதினாறு..

பகலவன் துயிலும் மாலை நேரம்
பாட்டி வீட்டு வாசலோரம்
வாடைக் காற்று வந்து சென்றது - என்
ஆடை மெல்ல விலக்கிச் சென்றது
வாசற்க் கதவைத் திறந்து விட்டது!!

அஃது
யரோ விசும்பக் கேட்டேன்
நாலு பக்கம் நானும் பார்த்தேன்
கண்ட பக்கம் காட்சி இல்லை
காதுகளுக்கோ சாட்சி இல்லை
யாரழுவது என்றதட்டினேன்..

அழுகை ஆனது அசரீரீ
அடுத்துக் கேட்டது பல கேள்வி!!

நீ பாட்டி மடி சாஞ்சிக்கிட்டு
நிதமும் கதை கேக்கயிலே
நானுஞ்சேந்து கேட்டதெல்லாம்
உனக்கு இப்போ மறந்திடுச்சா!!

நீ அறை டௌசர் போட்டுக் கிட்டு
ஆட்டம் பாட்டம் போடறப்போ
மேல ஏறி மிதிச்சதெல்லாம்
உனக்கு இப்போ நினவிருக்கா!!

நீ முதல் முதலா நடை பழகி
என் புதுப் பூச்சு மேலேறி
பிஞ்சுக் காலால் பதிச்ச தடம்
என் நெஞ்சுக் குழி மேலிருக்கு…

அது ஆறுதலாய்த் தானிருக்கு!!

உன் பாட்டி விட்டுப் போகையிலே
நான் பாடை சுமந்து நிக்கையிலே
நீயும் வந்து பாத்திடுவ - என்
மேல சாஞ்சு அழுதிடுவ
என்று நானும் நெனச்சிருந்தேன்
என் சோகம் தீர்க்கக் காத்திருந்தேன்..
நீயும் வந்து சேரலியே - அந்தக்
கிழவி முகம் பார்க்கலையே

எனைப் பார்த்துக்கிட்ட ஒரு சீவே
அதுவும் போயிச் சேந்திடுச்சு
என்னக் கூட்டிப் போக மறந்திடுச்சு!!

நீ சாஞ்சு அழத் தாயிருக்கா
நான் சேர்ந்து அழ யாரிருக்கா??
அனாதையா ஆயிப்புட்டே
யாருமத்துப் போயிப்புட்டேன்
முடிஞ்சா என்ன பாதுக்கோய்யா
இல்ல இடிச்சுப் போட்டுப் போயிடுய்யா..

அசரீரீயும் அழுகையும் மெல்ல நின்றது..

களைப்புற்று இளைப்பாறும் களமாக
நான் நடக்கப் பிடிக்கும் தோளாக
பல சமயம் எனைத் தாங்கும் தாயாக
என் ஆரம்ப நாட்களின் அச்சாணியாயிருந்த
பாட்டி வீட்டுத் திண்ணையின் தீனக் குரல்
உரலாக என் மனதை இடிக்க…

அவள் மடி சாய்ந்து அழத் தொடங்கினேன்
பைத்தியம் என்றார் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்!!!!

இனி ஒரு விதி செய்வோம்..

2009-06-27T22:42:00.001-07:00

என்னப்பா சக்திவேலு மாப்ள முத்து எப்ப வர்றாப்ல??
என்னண்ணே இப்டி பங்காளிங்கல்ட கூட சொல்லாம கொள்ளாம முகூர்த்தம் வெச்சுபுட்டீங்க??
ஐயா வாழ மரம் பாத்து வெச்சாச்சு சொன்னிகன்னா வீட்ல எறக்கிரலாம்!!
என்னப்பா சக்தி கல்யாணம் பயலுக்கா உனக்கா!!

நொடிக்கொன்றாய் சக்தியை நோக்கி நீண்டன உரிமைக் கோபங்களும், யதார்த்த விசாரிப்புகளும். அனைத்தையும் தன்னுள் கிரகித்து தனக்கே உரிய பொறுமையுடன் கண்ணால் சிரித்து கனிவாய் பதிலளித்து தன் வீட்டை நோக்கி நடந்தார் சக்தி.

தன் காதலின் வடிவமெனக் கண்ணில் வைத்துக் காத்து வந்த துணைவியைத் தன் மணவாழ்வின் அஸ்திவாரக் கட்டத்திலேயே கோவை குண்டு வெடிப்பிற்குப் பலி கொடுத்தார் சக்தி.

சில நாட்களில் உறவுக்கு வந்த சொந்தங்கள் ஊர் பார்த்துக் கிளம்ப. ஆனந்தம் மட்டுமே நிறைந்திருந்த வீட்டில் சக்தியும் அவரது ஆறு வயதுக் குழந்தை முத்துவும் மட்டும் அனாதையாக . அவர்களின் நாட்கள் அண்ணாச்சிக் கடை புரோட்டாவுடனும், பக்கத்து வீட்டு அக்காவின் உபகாரங்களுடனும் மெல்ல நகர்ந்தது…

தன் மழலை உலகின் அத்துனை நொடியிலும்
அன்பும், அரவணைப்புமாய்க் கலந்திருந்த
அருமை அன்னையின் அறிவிப்பற்ற நிரந்தரப்
பிரிவால் வெறுமையாகிப் போன நொடிகளின்
பிடியில் பாலைவனப் பயிராய் வாடியது
பச்சைக் குழந்தையின் பிஞ்சு மனசு!!!!

ஒரு நாள் காலை…

மௌனத்தில் இருண்டிருந்த வீட்டின் அமைதியைக் குழைத்துக் கனைத்தது தொலைபேசி. சலனமற்ற தந்தையையும், தொலைப்பேசிக் கதறலையும் மாறி மாறிப் பார்த்த முத்து மெல்ல எழுந்து கண்களைக் கசக்கியபடித் தடுமாறிச் சென்று தன் மழலை மொழியில் அழைப்பை அங்கீகரித்தான்..

முத்து: அலோ!!(சோகம் இழையோடும் குரலுடன்)
எதிர்முனை: மிஸ்டர், சக்திவேல் இருக்காரா..
முத்து: அப்பா தூங்கறாங்க நீங் யாருங் பேசறது!!
எதிர்முனை: நான் உங்க மிஸ் பேசறேன் அப்பாவக் கொஞ்சம் கூப்பிட்ரியாப்பா
முத்து: சரிங் மிஸ்……

என்று சொன்ன மறுகனம் தந்தையிடம் இருந்தான் முத்து. தொட்டில் குழந்தையாய்க் கட்டிலில் துவண்டிருந்த தந்தையைத் தன் பிஞ்சுக் கரங்களால் தட்டி எழுப்பி தொலைபேசியிடம் இழுத்து வந்தான்.. முத்துவைப் பள்ளிக்கு அனுப்ப வேண்டி சக்திவேலிடம் தலைமை ஆசிரியர் கேட்டுக்கொள்ள, முத்துவைக் குளிக்கச் சொல்லிவிட்டு அண்ணாச்சி கடைக்கு நடையைக் கட்டினார்…

தந்தையைப் பின்னோக்கிச் சென்ற முத்துவின் பார்வை எதிர்வீட்டுச் செல்வனிடம் நிலைகொண்டது. அவன் தாயார் அவனை மடியில் இருத்தி தலை துவட்டி விடுவதைக் கண்டு கோடை கால நீர் வீழ்ச்சியெனக் குறுகுறுத்தக் கண்ணீர் மெல்ல வடிந்து வாடிய முகத்தில் வறட்சி நீக்கியது…

"உலகிற்க் கொடியது யாதெனின் தாய்பிரிந்து
சேய் பெரும் ஏக்கம்"

அப்பொழுது தம்பியைக் காண அங்கு வந்த முத்துவின் அத்தை, தான் நிற்பது கூட உணராமல் காற்றில்லாமல் திரியிடப்பட்ட தீபம் போல் அசையாது நின்ற மருமகனின் கண்ணீர் கண்டு கண் கலங்கினால்.

சிறிதுநேரம் மருமகனை மடியில் தாங்கியவள் சக்திவேலிடம் மெல்ல பேச்சைத் துவங்கினாள்

'இந்த பாருடா சக்தி இனி எம் புள்ளைய உன்கிட்ட விட்டுட்டுப் போறாப்ல இல்ல, இங்கயே உட்டா புள்ள ஏங்கி ஒன்னும் இல்லாம சீரழிஞ்சு போயிரும்.. நீதான் கொஞ்சம் தனியா இருந்து பழகிக்கணும் …..'

தனி ஆளாக தாயில்லாத குழந்தையை வளர்ப்பது நதிநீர் இணைப்பை விடக் கடினமான காரியம் என்று தெரிந்திருந்தும் மகனைப் பிரிய மனமில்லாமல் அக்காவின் ஆசையை நிராகரித்தார் சக்தி.

இருவருக்கும் இடையே வாக்குவாதம் ரயில் தண்டவாளம் போல் நீள, முடிவு முத்துவிடம் கொடுக்கப்பட்டது,

லாப நஷ்டங்களைக் கணக்கிடாமல் மனதின் விருப்பத்தைத் தடையின்றி சொல்லும் வயது. முற்றத்தின் தூணைப் பற்றி நின்ற முத்து விறுவிறுவெனச் சென்று தந்தையின் ஆள்காட்டி விரலைப் பற்றி நின்றான்.

அன்று முதல் சக்தியின் நிழல் கூட முத்துவுக்கு நிழல் கொடுக்கவே தரை கண்டது. முத்துவின் ஒவ்வொரு அசைவும் அவர் மனதின் ரணத்திற்கு மருந்திட்டது.
தினமும் தேய்பிறை எனத் தேய்ந்து தன் குழந்தையை முழு மதி ஆக்கினார்.

முத்து தன் படிப்பை முடித்து நல்ல வேலையில் சென்னையில் இருக்கிறான். தற்பொழுது பயிற்சிக்காக இரண்டு வாரம் மும்பை சென்றிருக்கிறான், திருமணமும் நிச்சயிக்கபட்டாகிவிட்டது. இன்னும் திருமணத்திற்கு இரண்டு நாட்களே உள்ள நிலையில் அடுத்த ஆறு மணி நேரத்தில் கோவை விமான நிலையம் வந்திறங்க உள்ளான்.

வழி நெடுக நீண்ட கேள்விகளுக்கு பதிலளித்து விட்டு வீடு வந்து சேர்ந்தார் சக்தி. திருமணத்திற்கான ஏற்பாடுகள் தடபுடலாக அக்காவின் தலைமையில் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது. மணி முள் பதினொன்றைத் தொடக் காத்திருந்தது.
மகன் கிளம்பும் நேரமாயிற்றே என்று தொலைபேசி எடுத்து மகனின் என்னை அழுத்தினார்.

முத்து: அப்பா..
சக்தி: தம்பி கிளம்பிட்டியா..
முத்து: இப்போதான் துணி மணிலாம் எடுக்க வீட்டுக்கு போறதுக்கு
ட்ரைன்க்கு காத்திட்டிருக்கேன்..
சக்தி: சரிய்யா சீக்கிரம் வா இங்க எல்லாம் மாப்ள எங்க எங்கனு கேட்கறாங்க..
முத்து: சரிப்பா நீங்க போய் தூங்குங்க நான் கோழி கூப்புட வந்திருவேன்.

மகனைக் காண இருக்கும் மகிழ்ச்சியில் கண்கள் இருள மறுக்க, சில மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பின் எழுந்து தொலைக்காட்சிப் பெட்டிக்கு உயிர் கொடுத்தார்.

அனைத்து அலைவரிசைகளிலும் ஏதோ ஒரு அவசரச் செய்தி சுழன்றுகொண்டிருக்க தனது மூக்குக் கண்ணாடியைத் தேடி எடுத்து சுற்றும் வார்த்தைகளைக் கண்ணில் நிறுத்தி வாசித்தார்.

ஆம், மும்பைத் தீவிரவாதத் தாக்குதல் பற்றிய செய்திதான் அது. சத்ரபதி ரயில் நிலையத்தில் நடந்த தாக்குதலைப் பற்றிப் படித்தவரின் கண்கள் செய்தியுடன் சேர்ந்து சுழலத் தொடங்கின. அடிமனதில் ஆயிரம் பிரளயம், கொதித்த இதயத்தில் புதைத்த நினைவுகள் நீராவியென மேலெழ உடல் நடுங்கி உள்ளம் வியர்த்தார்.

மற்ற அனைவரும் கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்தில் கிடைத்த இடத்தில் உறங்கும் பயணிகள் போல், ஆங்காங்கே உறங்கிகொண்டிருந்தனர். இன்னும் திருமணத்திற்கு இரண்டு நாட்களே உள்ள நிலையில் இந்த செய்தியை யாரிடம் கூறி அழ முடியும்.

குரல்வளை சிக்கிய குண்டினைப் போல் உமிழவும் முடியாமல் விழுங்கவும் முடியாமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் சக்தியின் உயிர் உண்ணத் துவங்கியது அந்தச் செய்தி. தளர்ந்த நடையுடனும், சுருங்கிய பார்வையுடனும் மெல்ல தொலைபேசியை நெருங்கி தட்டச்சுக் காகிதமெனத் தன் நெஞ்சில் மாறி மாறி அடித்த கேள்விகளுடன் மகனுக்கு அழைப்பு விடுத்தார்…

'தாங்கள் தொடர்பு கொண்ட என் தற்பொழுது சுவிட்ச் ஆப் செய்யப்பட்டுள்ளது'

கிட்ட தட்ட இரண்டு மணி நேரம் இதே வாசகம் காதில் ஒலிக்க அப்படியே தன்னை அறியாமல் கண் அயர்ந்தார் இல்லை மயங்கினார்…

காலை மணி ஆறு..

காலைக் கதிரவன் இருள் விழுங்கத் தொடங்கி இருந்தது, யாரோ அவரது அறையில் அவரைப் படுக்க வைத்திருந்தனர். கண் விழிக்கும் முன்னே அவர் மனது விழித்தது. அனைத்து கடவுளரையும் வேண்டித் தன்னைத் தானே திடப்படுத்திக் கொண்டு தன் இமை விளக்கினார்.

இந்த முறை அவருக்கு மூக்கு கண்ணாடி தேவைப் படவில்லை, ஆம் அவர் அருகில் அவரது குழந்தை…

வண்ணத்துப் பூச்சியின் சிறகைப் பிடிப்பது போல் மெல்லத் தன் மகன் கரம் பிடித்துக் கண் கலங்கினார்…

மகனின் மணத்தை நல்ல படியாக நடத்தி முடித்தார். ஆனால் அந்த இரவின் இரண்டு மணி நேரத் தவிப்பு அவரது மனதில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தது.
தீவிரவாதம் நம் ஒவ்வொருவரின் வீட்டின் வாசற்கதவையும் தட்டத் தொடங்கிவிட்டதாய் உணர்ந்தார். எனக்கென்ன எங்கோ குண்டு வெடிக்கிறது என்று இருக்கும் மக்களிடம் நம்மைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்று கவனித்து ஆராயும் விழிப்புணர்வைக் கொணர நினைத்தார். எனவே தம் மீதி வாழ்நாளை மக்களின் மதி திறந்து புது விதி செய்ய அற்பணித்தார் சக்திவேல்….

"நம் சுற்றம் நம் கையில், விழிப்புடன் இருப்போம்; வினை முறிப்போம்"

விடியல் தேடும் வினாக்கள்....

2009-05-27T20:04:00.000-07:00

ஈழத்தை நனைக்கும் இரத்த வாடை
நம் நாசிகளைத் துளைத்தும்
தாய்மடி தேடித் தவிக்கும் பிஞ்சுக்
குழந்தைகளின் நெஞ்சக் குமுறல்கள்
நம் செவிகளைக் கிழித்தும்
உரிமைக்காய் உயர்ந்த குரல்கள்
உதவிக்காய் நம் கரங்களை அழைத்தும்
கலையவில்லை நம் மௌனம்
கரையவில்லை நம் மனம்!!
நான், என், எனது என்ற
சுயநலச் சுழலில் சிக்கி ஊனமான என்
மூன்றாந்தர மனிதாபிமானத்தால் இவற்றை
எண்ணிக் கலங்கவும், கவிதை வடிக்கவும்
மட்டுமே முடிவதை எண்ணித்
தவிக்கிறேன் தனிமையில்!!
தமிழரின் இருண்ட காலமென்று
வரலாறு வரையப்போகும் கறுப்புச்
சரித்திரத்திற்கு சாட்சி கூறவா
எனக்கிந்தப் பிறப்பு??
கடலும் வானும் சிவக்க உரிமைக்காய்
ஓடும் குருதி ஓட்டத்தைக் கண்டு
கலங்க நினையாமல்
மட்டை ஆட்டத்தில் டோனியின் ஓட்டத்தை
எண்ணிக் களிப்புற்றிருக்கும் இக்கூட்டமா
பாரதியையும், பெரியாரையும் ஈன்றெடுத்தது ??
விடியல் தேடும் இவ்வினாக்களுக்கு
விடை தேடிப் பயனில்லை…
விடியல் தேடவோ ஆளில்லை…

கனம் கூடிய கணங்கள்.....

2009-05-17T09:01:00.000-07:00

உதட்டுச்சாயத்தை உடம்பெல்லாம் பூசிக் கொண்டது போல் சிவந்து நின்றது காவல்துறை கண்காணிப்பாளர் அலுவலகம். தீபாவளி நாளான போதிலும் அன்று பரபரப்புக்குப் பஞ்சமில்லை. அலுவலகத்தின் முன், கையில் துப்பாகியும், தலையில் கனத்த தொப்பியும் வைத்து சீருடையில் வரிசையாய் காத்து நின்ற அதிரடிப் படையினர் மக்களுக்கு ஒரு காட்சிப் பொருளாகவே தெரிந்தனர்.

அலுவலகத்தினுள் சித்திரத்தில் சிரித்துக் கொண்டிருந்த காந்திக்கும், நேருவுக்கும் மத்தியில் காக்க காக்க சூர்யா போல் அமர்ந்திருந்த பரமன், ஏதோ ஒரு செய்தியை எதிர்பார்த்து நகத்தை மென்று துப்பிக் கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது அறையின் நிசப்தத்தை எதிர்த்து தனியாக போராடிக் கொண்டிருந்த மின்விசிறியின் சத்தத்தைக் கிழித்துக் கொண்டு வந்தது ஓர் அவசரக் குரல்.

சார் இன்னைக்கு நம்ம சிட்டில பயங்கரவாத தாக்குதல் நடக்க போறதா நமக்கு கெடச்ச செய்தி உண்மைனு புலனாய்வுத் துறை உறுதி பண்ணிட்டாங்க.. சிறையில இருக்க அவங்க ஆளுங்கள விடுதலை பண்ண சொல்லி மெரட்றதுக்காக மக்கள பணயக் கைதியா பிடிக்கப் போறாங்களாம். கூடவே அவங்களுக்கு தெரிஞ்ச இன்பர்மேசன் எல்லாத்தையும் பேக்ஸ் பண்ணிருக்காங்க…

என்று ஒரே மூச்சில் ஒப்பித்த குரலுக்கு சொந்தமான கைகள் ஒரு காகிதத்தையும் பரமனிடம் நீட்டியது.

உளவுத்துறை பயங்கரவாதிகளின் தகவல் பரிமாற்ற அலைவரிசையை கண்காணித்ததில் கிடைத்த ஒரு சில வரித் தகவல் தான் அது..

தோ லாக் தியா…

தீன் கோம்ப்லக்சொங் மே

ஹமாரா பாயி கோ…

என்று தலையும் இல்லாமல் வாலும் இல்லாமல் சிந்திய வார்த்தைகளைச் சேகரித்து அனுப்பி இருந்தார்கள். வந்திருந்த தகவலை சில முறை கவனித்துப் படித்த பின் எதுவும் முழுதாய் விளங்காத போதும் இதற்குமேல் தாமதிப்பது ஆபத்து என்று உணர்ந்து உடனே அனைத்து அவசரகாலப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளையும் செய்ய உத்தரவிட்டார் பரமன். பின்பு பேக்ஸ் காகிதத்தைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு அங்கிருந்த ஒற்றைக் கை ஊனமுற்ற நாற்காலியில் அசைவின்றி அமர்ந்தார். ஆனால்,அவரது கூறிய கண்களின் கருவிழிகள் மட்டும் இடமும், வளமும் இடைவிடாது அந்தக் காகித எழுத்துக்களில் தடம் பிறளாமல் உருண்டோடிக் கொண்டிருந்தன. பதினைந்து நிமிடத்தில் அந்த வார்த்தைகளை எண்ணற்ற வகையில் பிரித்து, சேர்த்து, கோர்த்த பிறகு இறுதியில் அதன் பொருளை ஒருவாறு ஊகித்தார்.

தியா - விளக்கு - தீபாவளியன்று

தீன் காம்ப்ளெக்ஸ் - மூன்று வணிக வளாகங்களில்

பாயி கோ - சகோதர்களை விடுவிப்பதற்காக

தோ லாக் - ??

அதாவது ஒரு மாதத்திற்கு முன் கைது செய்யப்பட்ட இவர்களின் தலைவர்களை விடுவிப்பதற்காக மூன்று வணிக வளாகங்களில் தீபாவளி அன்று மக்களைப் பிணைக்கைதிகளாகப் பிடித்து வைப்பதே இதன் உட்பொருள் என்று அவதானித்தார். ஆனால் இரண்டு லட்சம் என்பதற்கு மட்டும் விடை விளங்கவில்லை. இதை மட்டும் சரியாக ஊகித்து விட்டால் எப்பாடு பட்டாவது இன்றைய சதியை முறியடித்து விடலாம் என்று அவரது உள்மனம் உரக்கக் கூறியது.தமது ஊகங்களின் அடிப்படையில் படையினருக்கு பரமனின் கட்டளைகள் பிறந்தது. அடுத்த சில மணித் துளிகளில் அந்த ஊரில் இருந்த அனைத்து வணிக வளாகங்களும் அதிரடிப் படையினரின் கட்டுப்பாட்டில் வைக்க பட்டது. விஷயம் அறிந்தால் பயங்கரவாதிகள் எச்சரிக்கை அடைந்து விடுவார்கள் என்பதால் அனைத்து நடவடிக்கைகளும் அணு விஞ்ஞான சூத்திரம் போல் பரம ரகசியமாக வைக்கப்பட்டன.

மேற்கே விரிந்திருந்த நிழல் மெல்லமாய்ச் சுருங்கி கிழக்கில் விரியத் தொடங்கி இருந்தது. இதுவரை நல்லதோ? கேட்டதோ? எந்த செய்தியும் பரமனின் செவிகளில் விழவில்லை. ஒவ்வொரு இடமாய்ச் சென்று பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை மேற்ப்பார்வை இட்டு வந்த பரமனின் ஆழ்மனதோ சுழலில் சிக்கிய படகாக இரண்டு லட்சத்திற்கான பொருளை ஆராய்வதிலேயே பம்பரம் எனச் சுழன்றது.கதிரவன் கீழ் வானத்தைத் தொடத் தொட எந்த நேரம் என்ன நேரும் என்ற சந்தேகங்கள் பரமனின் மனத்தில் பயமாய் உருவெடுக்க.. ஒவ்வொரு கணமும் பரமனுக்கு பாரமானது.

அப்பொழுது”கல்யாணந்தான் கட்டிக்கிட்டு ஓடிப் போலாமா இல்ல ஓடி பொய் கல்யாணந்தான் கட்டிக்கலாமா”என்று சட்டைப் பைக்குள் சிணுங்கிய கை பேசியை அவசரமாய் அங்கீகரித்தார். சில நொடிகளில் பரமனின் கண்கள் இரையைக் கண்ட வேங்கையென விரியத் தொடங்கியது. பயங்கர ஆயுதங்களுடன் ஒருவனை தொடர்வண்டி நிலையத்தில் பிடித்திருப்பதாகவும், அவனைச் சோதனை செய்ததில் அவனிடம் லதா திரை அரங்கிற்குச் செல்வதற்கான வரைபடம் கையகப் படுத்தபட்டிருப்பதாகவும் மறுமுனை செய்தி உரைத்தது. இருண்ட குகையில் பாதை தெரியாமல் அல்லுற்றவன் கையில் அகல் விளக்காய்க் கிடைத்தது பரமனுக்கு இந்தச் செய்தி. தனக்கு கிடைத்த பேக்சில் தீன் காம்ப்ளெக்ஸ் என்று குறிபிட்டிருந்தது அந்த ஊரில் மொத்தம் உள்ள மூன்று திரை அரங்கு வளாகங்களைத் தான் என்று முடிவு செய்தார். பிறகு பரமனின் கட்டளையின் பேரில் அனைத்து படையினரும் தீபாவளி கூட்டத்தில் திருவிழாக் கண்டிருந்த மூன்று திரையருங்களைச் சென்றடைந்தனர்.

பலத்த பாதுகாப்புக்கும், கண்காணிப்புக்கும் மத்தியில் மதியக் காட்சியில் அரங்கேறின. முழு விபரம் தெரியாததும், தீபாவளி வசூலும் காட்சிகளை நிறுத்துவதற்குத் தடை ஆகின. எந்த ஒரு விபரீதமும் இல்லாமல் நாள் நகர்ந்து கொண்டிருக்க..இரை விழுங்கும் அரவம் என அந்த நாளை இருள் மெல்ல விழுங்கத் தொடங்கி இருந்தது.

அனைவரின் மனதிலும் இது வெறும் மிரட்டல் என்ற எண்ணம் மெல்ல மேலெழும்பத் தொடங்கியது. ஆனால் பரமனுக்கு மட்டும் அந்த தகவல் பொய்யென்று எண்ணும் எண்ணம் கூட எழவில்லை.

நிமிடங்கள் கரைந்தன, முழுதாய் மறைந்த சூரியன் பூமிக்குப் பரிசாய் இருளைத் தந்து செல்ல, மின்னொளியில் மிதக்கத் தொடங்கியது அந்த நகரம். அனைத்து திரை அரங்குகளிலும் ஏழு மணிக் காட்சிகள் அரங்கு நிறைந்த காட்சிகளாகத் தொடங்கி இருந்தன. தீபாவளி என்பதால் கடைசிக் காட்சிக்கு சீட்டு வாங்க இப்பொழுதே சீனியைச் சுற்றும் எறும்பாக கூட்டம் திரை அரங்க வளாகத்தைச் சுற்றத் துவங்கி இருந்தது.உள்ளிருக்கும் ஆபத்தை உணராமல் ஆட்டம், பாட்டம், அபிஷேகம் என கலை கட்டின திரை அரங்குகள்.

ஆம் இத்தனை பாதுகாப்புக்கு மத்தியிலும் ஒவ்வொரு திரை அரங்கிலும் நான்கு பயங்கரவாதிகள் நுழைந்திருந்தனர். இரண்டு நாட்களாக இவர்களது ஆட்கள் குருவி சேர்ப்பது போல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தேவையான ஆயுதங்களை உள்ளெடுத்து வந்து மறைவான இடத்தில் பதுக்கி இருந்தனர். படம் ஆரம்பித்த முப்பது நிமிடத்தில் அனைவரும் ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு தாக்குதலுக்கு தயார் நிலையில் பிரிந்து சென்று ஆளுக்கொரு கதவோர இருக்கையில் அமர்ந்தனர்.

அதே வேலையில் பரமனின் வண்டி பாரபட்சமற்ற நகர நெரிசலில் சிக்கி வசந்த் & கோ வின் முன் ஆமை என நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. அங்கு பள்ளிக் குழந்தைகள் போல் சிறியது முதல் பெரியது வரை வரிசைப் பட்டிருந்த வண்ணத் தொலைக்காட்சிகளில் தொடங்கவிருந்தது சன் தொலைக்காட்சியின் 7.30 மணிச் செய்தி அறிக்கை. வண்டியின் முன் சாலரத்தில் தலை சாய்த்துக் கொண்டு எண்ணற்ற நிகழ் தகவுகளைக் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருந்த பரமனின் கண்கள் அந்த தொலைக்காட்சிகளின் மேல் சரிந்தது. அப்பொழுது நொடிக்கொரு முறை உருமாறிக் கொண்டிருந்த எண்கள் இருளில் கரை காட்டும் மின்னலெனப் புரியாமல் இருந்த புதிர்கள் அனைத்தையும் புரிய வைத்தது. ஆம் செய்திக்கு முன்னாள் 19:29:30 31, 32 என்று மாறிய நொடிகள் இரண்டு லட்சம் என்பதற்கான அர்த்தம் தாக்குதல் நடத்தப் படும் நேரம் இரவு 8 மணி என்பதைப் பரமனுக்குப் புரிய வைத்தது.

அடுத்த சில நொடிகளில் பரமனின் கட்டளைகள் காற்றலையில் பறக்க அனைத்து படையினரும் தாக்குதலுக்கு ஆயத்தமாயினர்.அடுத்த பதினைந்து நிமிடத்தில் மூன்று திரை அரங்கிலும் இடைவேளை விடுமாறு கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டது. திரை அரங்கின் வெளியில் காத்திருந்தவர்கள் கனப்பொழுதில் கலைக்கப்பட்டனர். அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் கூடுதல் படையினர் பரமனின் உத்தரவின் பேரில் மூன்று திரை அரங்குகளையும் வந்தடைய போர்க்கோலம் பூண்டன திரை அரங்குகள்.

அனைவரும் அவரவருக்கென கட்டளை இடப்பட்ட இடத்தில் சொன்னதைச் செய்யும் இயந்திரன் போல் குடிகொள்ள, சரியாக 7.45 க்கு இடைவேளை விடப்பட்டது. அடுத்த பதினைந்து நிமிடத்தில் தாக்குதல் நடத்த தயாராய் இருந்த பயங்கரவாதிகளை இந்தத் திடீர் இடைவேளை திடுக்கிடச் செய்தது. அதே நேரத்தில் அனைத்துக் கதவுகளிலும் தயார் நிலையில் இருந்த படையினர் வெளியில் வந்த அனைவரையும் சோதனையிட்டு பிறகு விசாரணைக்காக அனைவரையும் ஓர் கல்யாண மண்டபத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். அதற்குள் மாற்றுடையில் இருந்த படையினர் அரங்குக்குள் நுழைந்து தங்களது கண்களை வேட்டையாட களமிறக்கினர். அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் அவரவர் கண் வலையில் சிக்கிய பயங்கரவாதிகளின் அருகில் நிலை பெயர்ந்து அனைவரும் தாக்குதலுக்கு தயார் ஆயினர்.

மூன்று திரை அரங்குகளிலும் சரியாக திட்டமிட்டபடி 7.55 மணிக்கு தாக்குதல் தொடங்கப் பட்டது. சில வினாடிகளின் மறைவில் சில குண்டுச் சத்தங்களின் செலவுடன் அனைத்து பயங்கரவாதிகளும் கைது செய்யப் பட்டனர். ஒரு வழியாக மிகப்பெரிய அளவில் திட்டமிடப் பட்டிருந்த தாக்குதல் ஒரு சிலருக்கு ஏற்பட்ட காயங்களுடன் பெரும் சேதமின்றி முறியடிக்கப் பட்டது.

கிட்டத்தட்ட எட்டு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு இப்பொழுதான் பரமனின் கண்கள் சற்று குளிர்ந்திருந்தது. அடுத்து பத்திரிகைகளுக்கு கொடுப்பதற்காக ஒரு புதுக் கதையை தயார் செய்து கொண்டிருந்தார்….

எங்க வீட்டுப் பொங்கல்....

2009-03-15T11:45:00.000-07:00

உலகை உய்விக்கும் உயர் தொழிலாம்
உழவின் உன்னதத்தை உள்ளத்தில் நிறுத்த!
தன்னைத் தந்து மண்ணைக் காக்கும் உழவரின்
ஒப்பற்ற தொண்டினை ஊருக்கு உணர்த்த !
உழவுக்கும் உழவர்க்கும் உறுதுணையாய்
உற்றதுணையாய் நின்று உழவைக் காக்கும்
உயிர்களின் உணர்வைப் போற்ற!
அனுதினமும் ஆகாய அரங்கமேறி அறுவடைப் பயிருக்கு
ஆன்மா தரும் ஆதவனின் அன்பைப் புகழ

தரணி வாழ் தமிழர் தனக்கெனக்
கண்டெடுத்த தவத்திருநாள் இந்தத்
தைத்திருநாள்!!

திருநாளின் முதல் நாளாம் காப்புக்கட்டு
கதிரவனுக்கு முன் கண் கலைந்து
புழுதி படிய சாணமிட்டு
சாயும் காலம் வரை சலிக்காமல் கோலமிட்டு
அன்று பரித்த ஆவரம் பூவையும்
புதிதாய்ப் பூத்த பூலம் பூவையும்
வீட்டில் ஒடித்த வேப்பிலையுடன் சேர்த்து
வாசல் நிறையத் தோரணமிட்டு
துள்ளலுடன் துவங்கும் தமிழ்த்திருநாள்

திருநாளன்று…

பொழுது புலர புத்தாடை பூண்டு
அதிகாலை ஆதவனுக்குப் புத்தரிசிப் பொங்கலிட்டு
பண்டிகைக்கால விருந்தினரான லியோனி, பாப்பையாவின்
சிரிப்புச் சிந்தனையில் மூழ்கி மயங்கிய மதிய வேலையில்
பூசணிக் கரியுடன் அறுசுவை அமிர்தம் அன்னையின்
கையில் அருந்த அன்பில் நிறையும் அகம்
சற்று நேர உறவினர் உரையாடல்களுக்குப் பின்
அலுவலக அவதியில் பரபரப்பாகும்
சாலைகள் போல பட்டிப் பொங்கலுக்கான
ஆயத்த வேலைகள் விறுவிறுப்புடன் தொடரும்

பட்டிப் பொங்கலன்று…

பண்டிகை நாயகர்களும்
உழவரின் உறவுகளுமான உயிர்கட்கு
வர்ணம் இட்டு சந்தனம் பூசி
அந்திசாயப் பொங்கலிட்டுப் பக்குவத்துடன்
பரிமாறி பந்தியிட்ட உடன்
பளபளக்கும் காளைகளைப் பூட்டிய
வண்டிகள் பந்தயத்திற்குப் பறக்கும்
வேகத்தில் மின்னலென முடியும்
மூன்று நாள் கொண்டாட்டங்கள்

மண்ணின் குணம் காக்கப் கண்ட
அற்புதத் திருநாளின் மணம் மாறாமல்

கொண்டாடி மகிழ்வோம்…..

ஆதா(கா)ர சிக்கல்!!!

2009-03-15T11:41:00.000-07:00

அழியும் ஆதாரம்…

அன்னம் அளிக்கும் மண்ணைத்
திண்ணமாய் மறக்கும்
விந்தை மனிதர்களின்
வியாபாரச் சந்தையில், வினாடியில்
விளை நிலங்கள் விலை போக!
விதையின்றி விருட்சமாகும்
அடுக்குமாடிக் கட்டிடங்கள்!!
கதிர் விளைந்த இடத்தில்
மதில் வளர்ந்ததால் மறத்தது,
முப்போகமும் முறை தவறாது
முளை விட்ட மாசற்ற மண்
மட்டும் அல்ல வறுமைக்கு
விலைபோன உழவனின்
மனமும் தான்!!!

வள்ளுவன் வழியில் சிறு முயற்சி….

உழவு

ஆதாரம் அழித்து வியாபாரம் பெருக
ஆகாரமற்று அவதியுறும் அவனி

மண்ணிழந்து வின் தொடுபவர் கண்ணிழந்து
கலைகள் காணக் கருதுவர்

உருமாறும் உலகம் !!

உழவன் அன்று
மக்கள் உய்ய மண்ணை மணந்தான்
உழவைப் போற்றிய உலகில்!!!
இன்று தான் பெற்ற
மக்கள் உய்ய மண்ணை இழந்தான்
உழைப்பை உணரா உலகில்!!!

விசித்திரச் சித்தர்....

2009-03-15T11:37:00.000-07:00

முப்பது நிமிடங்களுக்கு முன்….

ஏதாவது கேள்வி இருக்கிறதா என்று வினவ..

என்ன? …

பாதை மாறிய பயணம்..

2008-11-21T15:06:00.000-08:00

எங்களது அபார்ட்மென்டில் எங்களுடன் தங்கி இருந்த பிரேம் அந்த வார இறுதியில் தனது புது வேலைக்காக கலிபோர்னியா செல்வதாக இருந்தது. அவன் இதுவரை ஒரே மாநிலத்தில் இரண்டு மாதங்களுக்கு மேல் இருந்ததில்லை, டாலசும் அதற்க்கு விதி விலக்கல்ல. எங்களது நண்பர் வட்டத்தில் இருந்து யார் கிளம்பினாலும் ஒரு நாள் கூட்டாஞ்சோறு வைத்து அனைவரும் ஒன்றாக சாப்பிடுவது வழக்கம். இதுவே எங்கள் வழக்கமாகிவிட. எதையும் கொஞ்சம் வித்யாசமாக(விபரீதமாக) செய்ய நினைக்கும் செந்தில், ஒரு நாள் என்னிடம்…..

செந்தில்: டேய் மாமா இந்த கூட்டான் சோறு மொக்க போடுதுடா இந்த தடவ
                       ஏதாவது வித்யாசமா பண்ணலாமா….
நான்:          வித்யசமானா என்ன?? அப்துல் கலாமை கூப்பிட்டு விருது கொடுக்க
                      சொல்லலாமா???
செந்தில்: டேய் என்ன கெட்ட வார்த்தையில் திட்ட வெக்காத.. வித்யாசமா
                     அப்படினா சமைச்சுட்டு வேற எங்கையாவது வெளிய போய் சாப்பிடலாமா
நான்:         எனக்கு ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல… எல்லாருக்கும் சம்மதம் அப்படினா சரி

(இதனால் பின்பு ஒருபெரிய விபரீதம் நடக்கும் என்பது எங்களுக்கு தெரிய நியாயம் இல்லைதான்)

ஒரு வழியாக எல்லோரும் இந்த யோசைனைக்கு செவிசாய்த்தனர். அந்த வாரம், சனிக்கிழமை காலையில் கூட்டான் சோறு ஏற்பாடு தட புடலாக நடந்து கொண்டிருந்தது. உண்மைய சொல்லனும்னா எனக்கு உருப்படியா சமைக்க தெரியாது. காய்கறி வெட்டுவது, பாத்திரம் கழுவுவது இந்த மாதிரி எடு புடி வேலைகள் செய்தே இதுவரை காலத்தை ஒட்டிட்டேன். இந்த முறையும் எங்கள் வீட்டில் சமையலை(காய்கறி வெட்டிவிட்டு) முடித்துவிட்டு ஒவ்வொரு வீடாக உலா சென்றேன். ஒவ்வொருவரும் அவரவர் பாணியில் கலக்கி கொண்டிருந்தார்கள். ஒவ்வொன்றையும் ருசி பார்த்து விட்டு ஒரு வழியாக மதியம் இரண்டு மணிக்கு எங்கள் வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.

மூன்று மணிக்குள் அனைவரும் சமையலை முடித்து விட்டு கிளம்ப வேண்டும் இதுதான் எங்களது திட்டம். சொன்னதை விட ஒரு மணி நேரமாவது தாமதமாக கிளம்புவதுதானே எழுதப்படாத விதி. அன்றும் அது போலதான் நான்கு மணிக்கு ஒரு வழியாக அனைவரும் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினோம்.
அன்று எங்களிடம் மூன்று கார்கள் தான் இருந்தது, பிரேம் கலிபோர்னிய செல்வதால் அவனது வண்டியை முன்பே அங்கு அனுப்பிவிட்டான் அதனால் நாங்கள் பத்தொன்பது பேர் மூன்று கார்களில் போக வேண்டிய நிலை. சரி ஒரு வண்டி மட்டும் போய் விட்டு திரும்பி வந்து மற்றவர்களை அழைத்து செல்லட்டும் என்று முடிவு செய்து கிளம்பினோம்.

நான் கிரிக்கெட் மட்டை, கால்பந்து எல்லாம் எடுத்து கொண்டு முதல் வண்டியிலேயே கிளம்பி விட்டேன். நாங்கள் போவதாக முடிவு செய்திருந்தது எல்மோ என்றொரு ஏரி கரை. முக்கிய சாலையில் இருந்து கட்டுக்குள் ஒரு மூன்று மைல் செல்ல வேண்டும். முக்கிய சாலையில் இருந்து பிரிந்த உடனே ஒரு நுழைவாயில் அங்கே ஆளில்லா ஒரு தானியங்கி கதவு. அங்கே இருந்த இயந்திரத்தில் பணத்தை போட்டு நுழைவு சீட்டை எடுத்து கொண்டு உள்நோக்கி சென்றோம். அது இலை உதிர் காலம் ஆதலால் விஷ்வரூபம் எடுத்து வியாபித்திருந்தது இணையில்லா இயற்கை எழில். இதை ரசித்து கொண்டே செல்கையில் பாதை மாறி ஒரு மண் சாலையில் சென்று விட்டான் என் அருமை நண்பன். பிறகு மீண்டும் வந்த வழியே சென்று சரியான பாதையை பிடித்து ஏரியை அடைந்தோம்.

எங்கள் நால்வரையும் அங்கு இருக்க வைத்து விட்டு மற்றவர்களை அழைத்து வர கிளம்பியது நாங்கள் வந்த வண்டி. எங்கள் நால்வரில் சந்திரனுக்கு அவனது வீட்டில் பெண் பார்த்து கொண்டிருந்தார்கள், பெண் வீட்டாருக்கு அனுப்புவதற்கு நீண்ட நெடு நாட்களாக பல கோணங்களில் புகைப்படம் எடுத்து கொண்டிருந்தான். இன்றும் அவனது முயற்சி தொடர்ந்தது எனவே செந்திலை அவனுடன் அனுப்பிவிட்டு . நானும், மாரியும் அமர்ந்து அமைதியாக இயற்கையின் அழகை எங்களுள் கிரகித்து கொண்டிருந்தோம்.

மாலைக் கதிரவனின் பொன் வண்ண கதிர்கள்
சாரல் மழையின் தூரல்களை சின்னதாய் சீண்ட
சிலிர்த்து எழுந்தது வான் வரைந்த வண்ண வில்
மிளிர்ந்து ஒளிர்ந்தது மலர் நனைத்த பனித்துளி!!!!

இவ்வாறு நாங்கள் இயற்கையை தரிசித்து கொண்டிருந்த போது வந்து சேர்ந்தன மூன்று வண்டிகள். அப்பொழுது யாரோ முனுமுனுப்பது என் காதில் விழுந்தது, அருகிலோ யாருமில்லை எங்கே இருந்து வருகிறது இந்த முனுமுனுப்பு என்று கூர்ந்து கவனித்தால் அது வேறு எங்கும் அல்ல கண்ணுக்கு விருந்து கிடைத்த உடனே என்னை மறந்துவிட்டயோ?? என்று முனுமுனுத்து கொண்டிருந்தது என் வயிறு. சரி வந்த வேலையை பார்ப்போம் என்று அனைவரும் களத்தில் இறங்கினோம்….

பசும்புல்லின் மேல் போர்வை விரித்து
பாங்காக அதில் பதார்த்தங்கள் வைத்து
எதை விடுத்து எதை எடுப்பது என்றறியாது
மூக்கு வரை முட்டி தின்றுவிட்டு
இரை விழுங்கிய அரவம் போன்று
நகர முடியாமல் நெளிந்து கொண்டிருந்தோம்!!!!!!!

உண்ட மயக்கத்தில் சிறிது நேரம் இளைப்பாறி விட்டு பிறகு விளையாட தொடங்கினோம். சந்தோசத்திற்காக ஆரம்பித்த கிரிக்கெட் போட்டி என்றாலும் ஆட்டம் முடிவதற்குள் ஏகப்பட்ட சண்டைகள். இறுதியாக நான் இருந்த அணி வெற்றி பெற்றது. அனைவரும் குதித்து கலியாட்டம் போட துவங்கினோம். அதற்குள் கதிரவன் கண் மறைய காரிருள் சூழ துவங்கி இருந்தது. சரி இதற்க்கு மேல் இங்கு இருக்க வேண்டாம் என்று அனைவரும் கிளம்ப தயாராகினோம். வந்தது போல் அல்லாமல் முதலில் பதினைந்து பேர்களை ஏற்றி கொண்டு மூன்று வண்டிகளும் சென்றன. முத்து மட்டும் திரும்பி வந்து எங்களை அழைத்து செல்வதாக இருந்தது. நான், செந்தில், சந்திரன், மாரி ஆகிய நால்வரைத் தவிர அனைவரும் கிளம்பிச் சென்றனர். நாங்களும் ஏதோ தியாகிகளை போல அவர்களை அனுப்பி விட்டு அங்கே காத்திருந்தோம்.

அன்று எல்லாம் நல்ல படியாக முடிந்திருந்ததால் செந்திலுக்கு ஏக சந்தோஷம். அது மட்டும் அல்ல அன்று இரவு அவனுக்கு நிச்சயம் ஆகி இருந்த பெண் அவனிடம் பேசுவதாக இருந்தது. அதனால் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தான். அதற்குள் நாங்கள் இருந்த இடத்தை விட்டு சிறிது தூரம் வெளியே வந்திருந்தோம். வீட்டிலிருந்து வரும்பொழுது பாதையை சரியாக கவனிக்காததால் நாங்கள் வந்த வழி எதுவென்றே எங்களுக்கு மறந்திருந்தது. சரி ஏதோ ஒரு சாலையில் சிறிது தூரம் காலார நடப்போம் என்று நடக்க தொடங்கினோம். அப்பொழுது…

செந்தில்: டேய் சுத்தி வெறும் காடா இருக்குடா பேசாம நம்ம இருந்த எடத்துக்கே
போய்டலாம்
நான்: என்னடா புது மாப்பிள்ளை ஆன உடனே ரொம்ப பயபட்ற, சும்மா வாடா
செந்தில்: டேய் இவ்ளோ இருட்டுல எது வந்தாலும் தெரியாதுடா!!!

(சிறிது நேரம் கழித்து)

நான்: டேய் என்னடா ஒரே காடா இருக்கு ஒரு வெளிச்சம் கூட இல்ல
செந்தில்: அதாண்டா நானும் சொல்றேன் வாடா பேசாம போய்டலாம்

நால்வரையும் பயம் கவ்விக்கொள்ள இருந்த இடத்திற்கே திரும்ப சென்றோம். ஒரு அறை மணி நேரத்தில் அந்த இடம் அதி பயங்கரமாக மாறிஇருந்தது. எங்கும் நிசப்தம், வாழ்கையில் முதல் முறையாக இப்படி ஒரு அனுபவம். ஒவ்வொரு நொடியும் யுகமாக கடந்தது, ஆட்டோ மீட்டர் போன்று நொடிக்கு நொடி பயம் அதிகரித்து கொண்டிருந்தது. பொறுமை இழந்து முத்து வை அழைக்கலாம் என்று கைபேசியை எடுத்தேன் அப்பொழுது செந்திலுக்கு ஒரு அழைப்பு. வேறு யாரும் அல்ல அது முத்து தான், ச்ச்!!! அப்பா ஒரு வழியா முத்து வந்துட்டான் அப்படின்னு ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டோம். விட்ட மூச்சு காற்றில் கலப்பதர்க்குள் ஓர் அதிர்ச்சி செய்தி எங்கள் காதில் விழுந்தது..

இந்த காட்டிற்குள் நுழைவதற்கு இருந்த ஒரே நுழைவாயில் பூட்ட பட்டிருந்தது. முத்து நுழைவாயிலில் இருந்துதான் செந்திலை அழைத்திருந்தான். அப்பொழுது மாரி, "உள்ள வரும்போது ஒரு தகவல் பலகை பாத்தேண்டா அதுல இங்க ஆறு மணிக்கு மேல இருக்க கூடாதுன்னு எழுதி இருந்திச்சு" என்று கூறினான். வந்த வழியும் நினைவில் இல்லாததால் செய்வதறியாது அதிர்ந்து நின்றோம்.

அங்கு நிற்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் ஆபத்து காத்து கொண்டிருக்கிறது என்பது மட்டும் எங்களுக்கு புரிந்தது. முத்துவிடம் எப்படி நடக்க வேண்டும் என்று வழி கேட்டு கொண்டு மெதுவாக அந்த வழியில் நடக்க ஆரம்பித்தோம். ஒரு பத்து நிமிடம் நடப்பதற்குள் செந்திலின் கைபேசி சக்தி குறைந்து முடங்கி போனது. சரி என்று எங்களுடைய கைபேசியை எடுக்க சென்ற போதுதான் தெரிந்தது எங்களது கைபேசியை காரிலேயே வைத்து விட்டோம் என்பது.

எல்லாம் எதிர் மாறாக நடக்க கையில் இருந்த கேமராவை ஆன் செய்து விட்டு(எது நடந்தாலும் ஒரு சாட்சி வேண்டுமல்லவா?), வீடு திரும்புவோம் என்ற நம்பிக்கை துளியும் இல்லாமல் எங்களுக்கு தெரிந்த வழியில் நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

கண்கள் திறந்திருப்பதை கூட கையில் தொட்டு தெரிந்து கொள்ளும் அளவிற்கு இருள் சூழ்ந்திருந்தது. காலணிகளை கூட எடுத்து கையில் பிடித்து கொண்டு பாம்பு போல் சலனம் இல்லாமல் நகர்ந்து கொண்டிருந்தோம். அந்த நேரத்தில் என் மனதில் ஓடிய சில சிந்தனைகள்….

"நாம் செல்லும் வழி தவறானதாக இருந்தால்?"
"இங்கு நர மாமிசம் உண்ணும் மனிதர்கள் இருப்பதாக படித்து இருக்கிறோமே"
"எனக்கு ஏதாவது நடந்து விட்டால் என் அம்மாவின் நிலை"
"முத்து தனியே நிற்க பயந்து திரும்ப சென்றிருந்தால்"

இவ்வாறு பரவ விட்டிருந்த என் சிந்தனையை ஒருங்கே இணைத்தது ஒரு கூக்குரல். இதயம் படபடக்க ஒருவர் கையை ஒருவர் பிடித்து கொண்டு ஐம்புலன்களையும் கூர்மையாக்கி கொண்டு தொடர்ந்து நடக்கலானோம். ஒரு பதினான்கு அடி நடந்திருப்போம் மீண்டும் கேட்டது அதே கூக்குரல், இம்முறை கூர்ந்து கவனித்ததினால் அது ஆந்தையின் அலறல் என்று உணர முடிந்தது.

அவ்வளவு குளிரிலும் என் கையை நனைத்திருந்தது என் கரம் பற்றி இருந்த செந்திலின் வியர்வை. நேரத்திற்கு நேரம் எங்கள் நடையின் வேகம்(பயம்) அதிகரித்துகொண்டே இருக்க, திடீர் என்று தார் சாலையை விடுத்து மண் தரையில் நடப்பது போன்று ஒரு உணர்வு. கூர்ந்து கவனித்தால் மதியம் வரும்பொழுது வழி தவறிச் சென்ற அதே மண் சாலையில் சென்றிருந்தோம். இது வரை வந்த பாதை சரி என்று உணர்ந்தவர்களாய், சிறு நம்பிக்கை மனதில் அரும்ப புத்துணர்வுடன் வந்த பாதையிலேயே நடக்க துவங்கினோம்.

அங்கிருந்து ஒரே நேர் சாலைதான் நுழை வாயில் செல்வதற்கு. ஆனால் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் குளிர் மிகவும் அதிகரித்து விடும் என்பதால் மிக வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

சிறிது நேரத்தில் எதையோ கண்டு திடுகிட்டவர்கலாய் உறைந்து நின்றோம். யாரோ ஒருவன் விளக்கை பிடித்து அமர்ந்திருப்பது சிறிது தொலைவில் தெரிந்தது. எண்ணற்ற கேள்விகள் நெஞ்சில் எழ, படபடப்பின் உச்சியை எட்டி இருந்தது என் இதய துடிப்பு. எப்படி இருந்தாலும் அவனை கடந்துதான் நாங்கள் நுழைவாயிலுக்கு சென்றாக வேண்டும் எனவே வேறு வழி இன்றி அவனை நோக்கி மெதுவாக நடக்கக் ஆரம்பித்தோம். மரண பயம் என்ற வார்த்தையை எவ்வளவோ முறை உபயோகித்திருக்கிறேன் ஆனால் இன்றுதான் முழுமையாக அதை உணர்ந்திருக்கிறேன். மெதுவாக ஊர்ந்து சென்று அந்த வெளிச்சத்தை அடைந்த போதுதான் அது வெறும் விளக்கு என்பது புரிந்தது. "அரண்டவன் கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய்" என்பது போல் எதை பார்த்தாலும் பயமாக இருந்தது.

நீண்ட நேரத்திற்கு பிறகு அந்த வெளிச்சத்தில் ஒருவரின் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம். பயத்தை மறைக்க பொய்யாக புன்னகைத்து விட்டு மீண்டும் கிளம்பினோம். இப்பொழுது பயம் சற்று குறைந்திருந்தது ஆனால் குளிர் எங்களின் விரல் நுனிகளை உணர்விழக்க வைத்திருந்தது.

திடீரென்று எதையோ கண்டவர்களாய் கோர்த்திருந்த கைகளை உதறிவிட்டு பின்னங்கால் பிடரியில் அடிக்க ஓட்டம் எடுத்தோம். ஆம் முத்து நுழைவாயிலில் அவசர விளக்குகளின் ஆதரவுடன் தனது வண்டியில் இருப்பது தெரிந்தது.

கண்ணிமைக்காத என் காதலியின் கடைக்கண்
பார்வையில் நான் காய்ந்திருந்த போது கூட
அடைந்ததில்லை இந்த அளவற்ற ஆனந்தத்தை!!!!

உவமையில் அடங்கா அந்த மகிழ்ச்சியுடன் சென்று முத்துவை அனைவரும் அனைத்து கொண்ட போது கண்களில் சிறிது கண்ணீர் கசியத்தான் செய்தது.

சரி அங்கு நின்று ஒரு புகைப்படம் எடுதொகொண்டு கிளம்பலாம் என்று காமேரவைத் தேடிய போதுதான் தெரிந்தது காமெராவையும் காணவில்லை அதை வைத்திருந்த மாரியையும் காணவில்லை. ஓடி வரும்பொழுது கூட அவனை பார்த்திருக்கிறான் சந்திரன்.
உடனே காவல் துறைக்கு அழைப்பு விடுத்துவிட்டு உயிரை துச்சமாய் மதித்து மீண்டும் அந்த காட்டுக்குள் சென்று அவனை தேட தொடங்கினோம். இன்றுடன் அவனை தேட ஆரம்பித்து ஒரு வாரம் முடிகிறது இன்னும் ஒரு தகவலும் இல்லை.
இந்த விஷயத்தை யார் மாரியின் வீட்டில் சொல்வது…

கடல் கடந்து தனது கணவனை காண கண்களில் காதலுடன் காத்துகொண்டிருக்கும்
அவனது புது மனைவியின் கனவுகளை யார் கலைப்பது,
மகனுக்காக தனது வாழ்க்கை முழுதும் உழைத்துவிட்டு இன்று மகனின் நிழலில் ஓய்வு எடுத்துகொண்டிருக்கும் அவனது தந்தையின் நிம்மதியை எப்படி பாழாக்குவது,
தன் மகனையே உலகமாய் நினைத்து இருக்கும் அவனது தாய்க்கு என்ன சொல்லி ஆறுதல் சொல்வது..

எதுவும் புரியாதவனாய் என் அறையில் இருந்த ஆளுயர கண்ணாடியில் என்னையே வெறித்துப் பார்த்து கொண்டிருக்கிறேன்…

கர்வம் கொள்

2008-10-15T16:39:00.000-07:00

தமிழனே!!!!!!!!
உன் தாய் மொழி தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
உலகின் முதன் மொழி தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
வள்ளுவன் வாய்மொழி தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
மூவாயிரமாண்டு முதுமொழி தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
நான்மறை நவின்றது தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
ஐம்பெருங்காப்பியம் கண்டது தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
ஔவ்வையின் அமுதமொழி தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
பாரதியின் பண்மொழி தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
தொல்காப்பியத் தொன்மொழி தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
கம்பன் கவிமொழி தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
இலக்கியச் செம்மொழி தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
பாவேந்தரின் படைப்பு மொழி தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
கலைஞர் காக்கும் கனிமொழி தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
கண்ணதாசனின் காதல் மொழி தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
வைரமுத்துவின் வீர மொழி தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!
சமயங்களின் சந்த மொழி தமிழ்
என்று கர்வம் கொள்!!

உழவு

2008-09-27T13:04:00.000-07:00

நீர் வற்றியதால் வெல்ல பேருக்கு!!!
உழவனின் கண்ணீர்